26-08-16

Vrijdag 26 augustus 2016

Rich Girl

Daryl Hall & John Oates

 

JukeHall.jpgVERWEND WICHT

Vandaag veertig jaar geleden verscheen de elpee Bigger Than Both Of Us van Daryl Hall & John Oates. Het was al hun vijfde album, maar Rich Girl, de tweede track op de A-kant, leverde hen hun eerste Amerikaanse nummer 1 op. Nog vijf keer zouden ze die toppositie bereiken, met Kiss On My List, met Private Eyes, met I Can’t Go For That (No Can Do), met Maneater en met Out Of Touch. Tel daarbij nog de talrijke hits die een beetje minder hoog eindigden en je kan begrijpen waarom het magazine Billboard hen ooit uitriep tot het meest succesvolle duo uit de rockgeschiedenis. Ze hadden The Everly Brothers voorbijgestoken.

Op de radio worden ze altijd aan- en afgekondigd als Hall & Oates, maar nu ik hun platen nog eens uit de kast trek, stel ik enigszins tot mijn verbazing vast dat op alle hoezen hun twee namen voluit worden vermeld.

De twee schreven soms samen, soms afzonderlijk hun songs. Rich Girl pende Daryl Hall in zijn eentje. Herhaaldelijk heeft hij in interviews uitgelegd dat hij een bestaand personage voor ogen had toen hij dit verhaal over een verwend wicht uit een rijke familie op papier zette. ‘You can rely on your old man’, klonk het. In werkelijkheid was het wel geen vrouw, maar een voormalig vriendje van Halls lief Sara Allen. “Hij weet dat het over hem gaat”, heeft de auteur eens gezegd, “maar ‘rich boy’ klonk niet, dus is het een ‘rich girl’ geworden.”

Sara Allen had meer dan dertig jaar een relatie met Daryl Hall, tot het koppel in 2001 uit elkaar ging. Zij was zelf ook een songwriter en heeft meegewerkt aan veel nummers van Hall & Oates. Daar waren ook drie van die zes Amerikaanse nummer-1-hits bij. Op de titelloze debuutelpee van het duo staat trouwens een nummer dat ze over haar hebben geschreven: Sara Smiles. Dat werd hun tweede single en hun eerste plaatje in de top-10.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

25-08-16

Donderdag 25 augustus 2016

That’s Nice

Neil Christian

 

JukeNeil.jpgMOOI IS DAT

In de zomer van vijftig jaar geleden had de Britse popzanger Neil Christian een dikke hit te pakken met That’s Nice. De single past in de categorie ‘one-hit wonders’, want zijn latere plaatjes haalden de hitparade niet. Daar was er dan ook eentje bij dat de titel Oops droeg.

Voor dit solosucces toerde de zanger met de rock-‘n-rollband Neil Christian and The Crusaders. In die groep zaten achteraf bekend geworden gitaristen, zoals Albert Lee en Jimmy Page, die later Led Zeppelin stichtte. In die entourage vinden we ook Richie Blackmore terug, later een spil in Deep Purple. Het is er niet aan te horen, maar – ja, hoor – Blackmore speelt gitaar op That’s Nice.

De song werd geschreven door Miki Dallon. Zijn enige andere prestatie als auteur was Take A Heart van The Sorrows. Deze band behoorde tot de Britse ‘beat boom’ in het begin van de sixties. Hun zanger was Don Fardon, die in 1968 een hit had met Indian Reservation. Die song werd drie jaar later een nog groter succes in de uitvoering van Paul Revere & The Raiders, maar was eigenlijk al in 1959 op plaat gezet onder de titel The Pale Faced Indian. Wie benieuwd is naar het hele verhaal achter Indian Reservation moet in deze blog maar eens terugbladeren naar 9 maart 2014.

Miki Dallon, de auteur dus van That’s Nice, begon zijn carrière als muzikant en is onder meer te horen op platen van Mickie Most. Die zanger brak weinig potten met eigen werk, maar had in de tweede helft van de jaren zestig veel succes als producer. Hij ontdekte The Animals en nam House Of The Rising Sun met hen op. Ook had hij de hand in I’m Into Someting Good van Herman’s Hermits, een nummer 1 in 1964. Met Donovan maakte hij Sunshine Superman, Mellow Yellow, Jennifer Juniper en Hurdy Gurdy Man. En hij zat aan de studioknoppen bij verschillende hits van Lulu, waaronder To Sir, With Love, I’m A Tiger en Boom Bang-A-Bang, waarmee ze het Eurovisiesongfestival won in 1969. Zelfs op de hoezen van de single Hi Ho Silver Lining van Jeff Beck en latere albums van The Jeff Beck Group zien we zijn naam als producer staan. En zo wordt weer eens duidelijk hoe alles aan elkaar hangt. Het begint met een eendagsvlieg uit popland en dan blijkt dat de halve Britse rockgeschiedenis eraan gekoppeld is.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

24-08-16

Woensdag 24 augustus 2016

Easy Livin’

Uriah Heep

 

HET ANDERE ORGEL

Vandaag viert Ken Hensley zijn 71ste verjaardag. Als begenadigd organist wordt hij samen met Rick Wakeman en Keith Emerson gezien als een van de vernieuwers van het gebruik van keyboards in de rockmuziek. Hij heeft wel in andere groepen gespeeld en solowerk uitgebracht, maar is toch voornamelijk bekend als toetsenman van Uriah Heep. Die Britse bende vormde met Led Zeppelin, Deep Purple en Black Sabbath de top van de hardere rock in het begin van de jaren zeventig.

JukeU1.jpgIn 1970 kocht ik hun debuutalbum …Very ‘Eavy …Very ‘Umble. Op de hoes stond een man met opengesperde mond en zijn gezicht ingepakt in een spinnenweb. In de drang mij te onderscheiden van mijn klasgenoten, die pakweg naar Keep On Smiling van James Lloyd luisterden, paradeerde ik over de speelplaats van mijn middelbare school met die elpee onder de arm.

De naam Uriah Heep is die van een personage uit het boek ‘David Copperfield’ van Charles Dickens. De albumtitel verwees naar een veel gebruikt zinnetje van dat karakter. Nu lijkt het origineel of – zo u wil – vergezocht, maar in 1970 was er veel te doen rond Dickens ter gelegenheid van de honderdste verjaardag van zijn overlijden. De inspiratie lag voor het grijpen. Ik herinner me dat ik vooral Wake Up (Set Your Sights) draaide. Dat was de slottrack van …Very ‘Eavy …Very ‘Umble.JukeU2.jpg

De sound van Uriah Heep werd bepaald door de pompende Hammondorgel B3 van Ken Hensley, het stevige gitaarwerk van Mick Box en de theatrale zangstijl van David Byron.Hun tweede moet ik hebben gemist, want ik heb ook nog hun derde plaat, Look At Yourself. Omdat er een spiegel op de hoes stond, kon je inderdaad op die uitnodiging ingaan. Hun grootste succes kwam daarna met Demons And Wizards. De tweede single uit dat album, Easy Livin’, werd in 1972 hun enige hit in de States, maar had ook opvallend veel succes in Europa. In Nederland haalde de single zelfs de top-5, waarna hij ook hier doorsijpelde. Je zal het niet geloven, maar zelfs James Last heeft een instrumentale versie van Easy Livin’ opgenomen. JukeU3.jpg

Ken Hensley mocht dan een crack op keyboards zijn, hij speelde ook gitaar en zong soms de ‘lead vocals’. Dat is onder meer het geval op Lady In Black. Die single werd vooral in Duitsland een grote hit. Liefst dertien weken stond hij daar bovenaan en belette zo dat Paul McCartney, net als in de rest van de wereld, doorstootte met Mull Of Kintyre. Het zijn trouwens allebei zaagliedjes. Zoveel was duidelijk: Uriah Heep klonk heel anders in mijn collegetijd.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

23-08-16

Dinsdag 23 augustus 2016

Dancing in The Street

David Bowie & Mick Jagger

 

JukeDanc.jpgOP STRAAT

Op deze dag in 1985 werd de single Dancing In The Street van David Bowie en Mick Jagger wereldwijd uitgebracht. De opbrengst ging naar Live Aid. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat de twee zangers het nummer rechtstreeks zouden brengen tijdens de uitzending van het legendarische benefietconcert, Bowie in het Londense Wembley en Jagger in het John F. Kennedy Stadium in Philadelphia. Maar dat bleek technisch onmogelijk door de ‘delay’ die op de satellietverbinding zat. Dus trok de opper-Stone naar de Abbey Road Studios, waar David Bowie bezig was met de opnames van Absolute Beginners. Ze hadden nauwelijks vier uur nodig om Dancing In The Street in te blikken. En een etmaal later was ook de videoclip al klaar. Het gelegenheidsduo haalde op verschillende plaatsen de eerste plaats in de hitparade. Eerdere uitvoeringen van pakweg de ‘southern rockers’ Black Oak Arkansas, The Mamas and The Papas, The Kinks, Grateful Dead en Van Halen hadden minder succes. Zelfs het orgineel van Martha and The Vandellas uit 1964 werd geen nummer 1. Mick Jagger kende die oorspronkelijke uitvoering goed. Hij had er in 1968 een zinnetje uit gestolen voor Street Fighting Man. ‘Because summer’s here and the time is right for fighting in the street’.

Dancing in The Street werd geschreven door Ivy Jo Hunter, William Stevenson en Marvin Gaye, die opmerkelijk genoeg ook als drummer optrad bij de opname van The Vandellas. Het was de tijd van massaal protest van zwarten in Amerikaanse steden. Demonstranten maakten van de song een soort hymne van de Burgerrechtenbeweging. Blanke radiostations haalden de single van hun playlist omdat de tekst zou oproepen tot betogingen. Bij een bezoek aan Londen vroeg een Britse journalist aan Martha Reeves of haar plaatje inderdaad ‘a call to riot’ was. Zij antwoordde beleefd: “My lord, it is a party song.”

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

22-08-16

Maandag 22 augustus 2016

Bustin’ Loose

Chuck Brown & The Soul Searchers

 

JukeBust.jpgGO-GO

Het is vandaag tachtig jaar geleden dat Chuck Brown werd geboren. In de jaren vijftig heeft hij eens acht jaar in de gevangenis gezeten voor doodslag. Hij noemde het zelfverdediging. Wat er ook van is, achter de tralies leerde hij gitaar spelen. En zo kon hij uitgroeien tot de uitvinder van een nieuw muziekstijl. ‘The Godfather of Go-Go’ werd hij genoemd. Hij legde inderdaad de fundamenten voor een subgenre van de funk dat in Washington ontstond in de jaren zeventig. Het duidelijkste voorbeeld van die sound is Bustin’ Loose van Chuck Brown & The Soul Searchers uit 1978. Zoals in die tijd wel meer gebeurde, had de single ‘Part 1’ op de A-kant staan en ‘Part 2’ op de flipside. Later verscheen de song in zijn geheel, bijna acht minuten lang, op een album dat ook Bustin’ Loose heette. De eerste elpees van Browns band kwamen uit onder de naam The Soul Searchers. Uit die tijd ken je misschien wel hun eerste successingle Blow Your Whistle.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende