22-02-17

Woensdag 22 februari 2017

Bohemian Like You

The Dandy Warhols

 

DRACULA EN CINDERELLA

Vandaag is het dertig jaar geleden dat de Amerikaanse kunstenaar Andy Warhol overleed. Hij stierf in zijn slaap in het ziekenhuis waar hij een galblaasoperatie had ondergaan. Hij was de producer van het debuutalbum van Velvet Underground, wat eigenlijk niet meer inhield dan dat hij voor de studiotijd betaalde. Wel drong hij aan dat zijn protegee, het Duitse fotomodel Nico, mocht meedoen. Ook tekende hij de bekende bananenhoes voor de plaat. Lang duurde de samenwerking niet, want er ontstond gauw onenigheid tussen Warhol en Lou Reed. Reed verontschuldigde zich daar als het ware voor in Songs For Drella, in 1989, de eerste plaat waarvoor hij en John Cale weer samenkwamen. Het conceptalbum was een eerbetoon aan de artiest, die in een samentrekking van Dracula en Cinderella (Assepoester) Drella werd genoemd.

JukeWar.jpgAndy Warhol ontwierp de hoezen van Sticky Fingers en Love You Live van The Rolling Stones, The Academy Of Peril en Honi Soit van John Cale en het postuum verschenen Menlove Avenue van John Lennon. Een van zijn laatste werken was het portret van Aretha Franklin dat in 1986 op haar elpee Aretha prijkte.

In 1968 overleefde Andy Warhol een schietpartij van de radicaal feministische auteur Valerie Solonas. Over dat incident schreef Lou Reed het nummer Andy’s Chest. In 1972 verscheen het op zijn succesalbum Transfomer, maar hij nam het ook op met Velvet Underground en die versie is te horen op de elpee VU uit 1985, een collectie met nooit eerder uitgebracht materiaal. David Bowie,die in 1996 de rol van Andy Warhol vertolkte in de film ‘Basquiat’, schreef ook een song over de excentrieke kunstenaar. Zijn Andy Warhol staat op Hunky Dory uit 1971.

En dan zijn er nog The Dandy Warhols. Die ontleenden bij kunstenaar hun bandnaam. De Amerikaanse groep is vooral bekend van Bohemian Like You, een song uit 2000 die het in heel Europa aardig deed en in Portugal zelfs een nummer 1 werd, maar die bij ons nooit opdook in de BRT Top 30 of de Ultratop 50.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

21-02-17

Dinsdag 21 februari 2017

Since I Don’t Have You

The Skyliners

 

JukeSky.jpgEENZAAM ZONDER JOU

Janet Vogel was 38 toen ze op deze dag in 1980 zelfmoord pleegde. Ze was zangeres in de originele bezetting van The Skyliners, een vocaal kwintet dat verder alleen uit mannen bestond. Dat waren Jimmy Beaumont, Wally Leste, Jack Taylor en Joe Vercharen. Ze hadden al een hele weg van optredens in biertenten en achterzaaltjes afgelegd voor ze in 1959 een eerste plaat mochten opnemen. Maar hun debuutsingle Since I Don’t Have You werd meteen een hit. ‘I don’t have hopes and dreams, I don’t have anything, since I don’t have you.’ Dat de song, die geschreven werd door Beaumont en manager Joe Rock, nog in het collectief geheugen rondspookt, is ongetwijfeld mede te danken aan een waslijst covers door een diversiteit aan artiesten. Er bestaan versies van pakweg The Four Seasons, Trini Lopez, Art Garfunkel, Don McLean en zelfs Guns N’Roses. In de originele versie kwam het nummer ook voor op de soundtrack van de film ‘American Graffiti’.

Hoewel Since I Don’t Have You tot vandaag het bekendste nummer van The Skyliners is gebleven, hebben ze best nog andere successen geboekt, onder meer met This I Swear en Pennies From Heaven.

De groep kende veel personeelswissels en naast Janet Vogel zijn inmiddels ook Joe Verscharen en Wally Lester overleden. Toch schijnen The Skyliners nog altijd op te treden met Jimmy Beaumont als leadzanger.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

20-02-17

Maandag 20 februari 2017

Fun, Fun,  Fun

The Beach Boys

 

RIJPLEZIER

Op deze dag in 1964 werd de Ford Thunderbird voorgesteld op de Detroit Auto Show. In de loop van de geschiedenis werden veel modellen uitgebracht, maar het zijn de gevleugelde sleeën van de eerste generaties die in de popcultuur het symbool van de ultieme vrijheid in een nieuwe wereld werden. Vandaar dat we deze wagen vaak horen voorbij snorren in een niet op te sommen file van songs. Er bestaan zelfs tal van nummers die gewoon Thunderbird heten. John Hiatt heeft zo eentje op zijn album Master Of Disaster staan, ZZ Top liet zo’n track achter op het album Fandango. Trouwens, ZZ Top heeft wel een half dozijn andere songs waarin een Ford Thunderbird rondrijdt.

JukeFun.jpg‘I’m gonna drive in my daddy’s Thunderbird’, zingt Prince in Alphabet Street. The Beach Boys sneden hetzelfde thema al in 1964 aan in Fun, Fun, Fun, voor mij de ultieme Thunderbird-song, al begint hij dan ook met een riff die overduidelijk van Chuck Berry is gepikt. Nadat de compositie van Brian Wilson en Mike Love het heel goed had gedaan als single verscheen ze enkele maanden later ook op het album Shut Down Volume 2. Met In The Parkin’ Lot en This Car Of Mine staan daar nog twee andere autonummers op. The Beach Boys hebben trouwens veel van zulke nummers op hun repertoire. Denk maar aan Our Car Club, In My Car en – meer bekend – Little Honda en Little Deuce Coupe.

De tekst van Fun, Fun, Fun vertelt het verhaal van een tienermeisje dat haar vader voorliegt dat ze met zijn Thunderbird naar de bibliotheek gaat. In werkelijkheid maakt ze een ritje naar de ‘hamburger stand’ en gaat ze daarna ‘cruising just as fast as she can’ en nog wel met de ‘radio blasting’. Dat is allemaal driewerf ‘fun’, maar als papa erachter komt, neemt hij de sleutel af. ‘Fun, fun, fun, till her daddy takes the T-Bird away.’ De verteller die aan het woord is, heeft wel een oplossing voor haar klaar: ‘But you can come along with me, and we’ll have fun, fun, fun…’

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

19-02-17

Zondag 19 februari 2017

Blinded By The Light

Manfred Mann’s Earth Band

 

JukeMan.jpgRIJMWOORDENBOEK

Vandaag veertig jaar geleden stond Blinded By The Light van Manfred Mann’s Earth Band op de eerste plaats in de Billboard Hot 100. Daarmee bereikte Bruce Springsteen voor het eerst de hoogste sport van de Amerikaanse hitladder, want hij schreef de song en zette hem in 1973 op zijn debuutelpee Greetings From Asbury Park, N.J. De tekst staat vol persoonlijke verwijzingen, zoals pakweg ‘Indians in Summer’, de naam van het honkbalteam waarin hij als kind speelde. ‘Madman drummer’ is een knipoog naar Vini Lopez, bijgenaamd Mad Dog. Hij was de eerste drummer van The E Street Band en speelt trouwens mee op dit nummer. De befaamde begeleidingsgroep van de Boss moest toen eigenlijk nog tot stand komen. Bassist Garry Tallent doet wel op de meeste albumtracks mee, maar Steven Van Zandt is maar in één song te horen en saxofonist Clarence Clemons in twee, waaronder Blinded By The Light.

Je zou de song onsamenhangende rijmelarij kunnen noemen. Springsteen heeft trouwens toegegeven dat hij voor deze tekst een rijmwoordenboek heeft stuk gebladerd.

De in Zuid-Afrika als Manfred Lubowitz geboren keyboardspeler Manfred Mann, koos zijn artiestennaam als bandnaam toen hij in de jaren zestig met onder meer Tom McGuinness en de begenadigde zanger Paul Jones een groep vormde. Ze scoorden hits als Do Wah Diddy Diddy, Pretty Flamingo en Migthty Quinn. Na wat personeelswissels maakte men een doorstart als Manfred Mann Chapter Three. Toen ook die naam na twee elpees in de kast ging, werd Manfred Mann’s Eart Band samengesteld. En die zette op de elpee The Roaring Silence in 1976 dus Blinded By The Light, zij het met een licht aangepaste tekst.

Er bestaan nog wel wat covers van dit Springsteennummer, maar in veel opsommingen wordt wel eens vergeten dat Allan Clarke, een ex-lid van The Hollies, het al eerder in 1976 opnam voor zijn solo-album I’ve Got Time.

 Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

 

18-02-17

Zaterdag 18 februari 2017

Wonderful Remark

Van Morrison

 

JukeKing.jpgHET WERKELIJKE WOODSTOCK

Op deze dag in 1983 ging ‘The King Of Comedy’ in première, een film van Martin Scorsese met Jerry Lewis en Robert De Niro. Ik kan me niet herinneren dat ik die prent ooit heb gezien, maar de elpee met de soundtrack is nog altijd de moeite waard. Er staan nummers op van Ray Charles en B.B. King, van The Pretenders en Talking Heads, van Rickie Lee Jones en David Sanborn. De slottrack is Wonderful Remark is van Van Morrison. De bard van Belfast had het nummer opgenomen toen hij in de zomer van 1969 aan het album Moondance werkte, maar het verscheen dus voor het eerst op deze filmsoundtrack en kwam later op enkele verzamelaars terecht, waaronder The Best Of Van Morrison.

JukeSmall.jpg‘How can we listen to you, when we know your talk is cheap.’ In een BBC-interview heeft Van Morrison gezegd dat hij zong over een periode dat hij het moeilijk had. “Het gaat over mensen die mij zouden helpen, maar dat uiteindelijk niet deden. Soms kan je op niemand rekenen.” Hij mocht zijn uitleg dan vrij algemeen houden, in het boeiende boek ‘Small Town Talk’ (475 blz., uitgeverij Faber & Faber) suggereert Barney Hoskyns dat Morrison het wel eens kan gehad hebben over muziekmanager Albert Grossman. ‘Small Town Talk’ gaat over Woodstock. Niet over het festival, dat trouwens niet in Woodstock plaatsvond, maar in Bethel, meer dan honderd kilometer van daar. De organisatoren gebruikten de naam van dit plaatsje in de staat New York echter omdat het bekendheid had verworven als muzikantenkolonie. Wat Bob Dylan en The Band er hebben beleefd, is genoegzaam gedocumenteerd. Maar tal van andere artiesten verbleven voor korte of langere tijd in Woodstock. Vandaar dat we in dit boek ook pakweg Janis Joplin en Jimi Hendrix tegenkomen, Maria Muldaur en Karen Dalton, Todd Rundgren en Paul Butterfield, Jack Elliott en Eric Andersen. Ze waren allemaal Albert Grossman gevolgd, manager en platenbaas, maar ook ondernemer op andere terreinen. Er waren artiesten die het goed met hem konden vinden, maar hij had ook veel tegenstanders. Zo wou Joan Baez bijvoorbeeld niet met hem samenwerken. Barney Hoskyns vertelt in ‘Small Town Talk’ een straf verhaal over Les Brown, de vennoot van Albert Grossman in diens nachtclub ‘The Gate of Horn’. Hij verafschuwde Grossman zozeer dat hij na diens dood speciaal een lange reis maakte om op zijn graf te kunnen urineren.

Het was Robbie Robertson van The Band die Van Morrison meenam naar Woodstock om hem na enkele weken voor te stellen aan Albert Grossman. Barney Hoskyns tekent uit de mond van Morrison op dat hij het bezoek bij de manager thuis een ‘weird scene’ vond. “I think they were all stoned.” Robertson hoopte dat Grossman ook Morrisons manager zou worden. “Wat vind je van hem?”, vroeg hij toen Morrison een nummer had gespeeld. “Burn it”, antwoordde Grossman. Morrison had genoeg gehoord en vertrok uit Woodstock. Hij omschreef het plaatsje later als ‘a very closed world that seems to revolve around Grossman’. Het leek hem alsof die man een soort goeroe was, ‘the big daddy’ die het allemaal zou regelen. Vandaar dat Barney Hoskyns zich in zijn boek afvraagt of Wonderful Remark een song is over het werkelijke Woodstock, zo ver verwijderd van Dylans mythologie. Ter illustratie citeert hij enkele zinnen uit de songtekst: ‘How can your empty laughter fill a room like ours with joy, when you’re only playing with us like a child does with toys.’ O ja, nog een pittig detail: Robbie Robertson speelt gitaar op Wonderful Remark.

 Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende