19-01-17

Donderdag 19 januari 2017

Land Of 1000 Dances

Wilson Pickett

 

DOE DE ‘WATUSI’

Vandaag elf jaar geleden overleed Wilson Pickett. Op het einde van de jaren vijftig was hij lid van The Falcons, een van de eerste vocale groepen die gospel in een popcontext opdienden en daarmee de weg effenden voor soulmuziek. Ook Eddie Floyd (Knock On Wood) begon zijn carrière bij The Falcons.

JukeWil.jpgHalfweg de jaren zestig behaalde Wilson Pickett solosucces met de steun van studiomuzikanten als Steve Cropper, Donald ‘Duck’ Dunn en de rest van Booker T. & The MG’s. Vooral In The Midnight Hour en Mustang Sally bleven bekend, maar ik hou ook van Land Of 1000 Dances uit 1966. Het nummer was vier jaar eerder een eerste keer opgenomen door de man die het ook had geschreven: Chris Kenner. Bij sommige coverversies werd Fats Domino als co-auteur vermeld. Dat had de ‘Fat Man’ fijntjes geregeld. Hij beloofde de song op te nemen in ruil voor de helft van de royalties. Een belangwekkende uitvoering is die van Cannnibal & The Headhunters uit 1965. Omdat zanger Frankie Garcia tijdens de opname even de tekst kwijt was, zong hij ‘na na na na’ en dat klonk zo lekker dat het zo op plaat verscheen. Toen Wilson Pickett het dan op de elpee The Exciting Wilson Pickett zette, verwerkte ook hij die ‘na na na na’.

Wilson Pickett zong maar twee strofen, vandaar dat er maar enkele dansen in zijn versie vermeld worden. Oorspronkelijk kwamen er zestien dansen voor in het nummer. Pakweg de bop, de tango, de jerk en de hand jive zeggen me wel iets. Maar wat hoe moet je bewegen op de ‘mashed patato’ of de ‘watusi’? We krijgen wel enkele aanwijzingen: ‘Put your hand on your hips and let you backbone slip.’

Later is die introductie weggelaten, maar Kenners origineel begon met een a capella inleiding: ‘Children go where I send you. I’m gon’ send you tot that land, the land of a thousand dances’. Dat was een subtiele verwijzing naar Children Go Where I Send Thee, een gospelsong waarin hij inspiratie voor zijn compositie had gevonden. Ik leerde die kersttraditional kennen in de rockabilly-uitvoering die Nick Lowe in 2013 op zijn feestdagenplaat Quality Street zette. De ondertitel van de cd was A Seasonal Selection For All The Family.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

18-01-17

Woensdag 18 januari 2017

Hold Me Now

Thompson Twins

 

JANSEN EN JANSSEN

Hij is van mijn jaar. Vandaag viert Tom Bailey zijn 61ste verjaardag. Van het eind van de jaren zeventig tot het begin van de jaren negentig was hij multi-instrumentalist, zanger en songwriter van de Britse synthpopformatie Thompson Twins. De groep ontleende zijn naam aan de stuntelige Kuifje-detectives ‘Jansen en Janssen’, die in het Engels ‘Thomson & Thompson’ heten.

JukeTh.pngEr zijn veel personeelswissels geweest, maar in de oorspronkelijk samenstelling waren de Thompson Twins – tweelingen, dus – eigenlijk met drie. Het meisje van de band was deze keer de drummer. Alannah Currie is haar naam. Een tijdlang vormde ze een koppel met Tom Bailey. Ze hebben ook samen een kind. De twee schreven de meeste hits van Thompson Twins, zoals Love On Your Side, Lies en We Are Detective, allemaal te vinden op hun succeselpee Quick Step & Side Kick uit 1983. In die tijd stond ik wel eens achter de draaitafels in een Hasselts café van Steve Stevaert, die toen nog geen – althans niet officieel – politieke ambities koesterde, maar hard werkte aan de uitbouw van een horeca-imperium. Er was niet echt een dansvloer, maar voor de discobar, die bestond uit twee vinylspelers en een mengpaneel, troepte wel eens wat volk samen. En dan kwam er geregeld beweging in, waardoor de doorgang naar de toiletten grondig gehinderd werd. Ik herinner me een avond dat een vriendinnenbende Nederlandse vrouwen er uit de bol ging. Ze bleken dol op mijn platenkeuze en waren vooral wild van Thompson Twins. Ze bleven altijd maar opnieuw smeken om nog eens Hold Me Now te draaien. Vooral dat smeken vond ik fijn, denk ik altijd als ik dat nummers nog eens hoor. Ook vraag ik me af hoe ze indertijd konden dansen op dat eerder langzame nummer met wat synthesizers en een marimba in de hoofdrol. De song, geschreven door het koppeltje Bailey en Currie, was een track uit hun vijfde album Into The Gap. De single werd een grote hit in verschillende landen, maar hier haalde hij de hitparade niet.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

17-01-17

Dinsdag 17 januari 2017

If You Leave Me Now

Chicago

 

JukeChi.jpgUITGEBLAZEN

Vandaag veertig jaar geleden stond Chicago op nummer 1 in BRT Top 30 met If You Leave Me Now. De single prijkte al van half november in de lijst. Ook elders in de wereld werd de toppositie gehaald, zodat we dit gerust het grootste succes van deze groep kunnen noemen. De track uit het album Chicago X werd zowel in de V.S. als in Groot-Brittannië hun eerste nummer 1.

De song werd geschreven door Peter Cetera, de basspeler van de band. Hij zong het ook en demonstreerde met plezier zijn stembereik. Met de ballades van Peter Cetera scoorde Chicago beter dan voorheen, toen de songs meestal geschreven werden door Terry Kath en Robert Lamm. Maar met de toename van de aanhang kregen ze ook het label softrock opgeplakt, wat een deel van de muzikanten niet zinde. Vooral de jazzy blazerssectie moest almaar meer in discussie gaan om hun instrumenten vooraan in de mix te krijgen.

If You Leave Me Now werd gebruikt in tal van films en televisiefeuilletons. Ook werd het herhaaldelijk gecoverd, onder meer door Elkie Brooks en The Isley Brothers. Peter Cetera nam het nummer in 1985 nog eens op voor zijn soloplaat Encore. Toen had hij net de groep verlaten voor wat een vrij succesvolle solocarrière zou worden. Maar van zijn half dozijn Amerikaanse hits heeft alleen Glory Of Love het hier goed gedaan.

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

16-01-17

Maandag 16 januari 2017

Spiders And Snakes

Jim Stafford

 

VRIENDENKRING

Vandaag viert Jim Stafford zijn 73ste verjaardag. Halfweg de jaren zeventig had hij een eigen televisieshow waarin hij, zoals in alle Amerikaanse late night talkshows, vanachter een bureau gasten interviewde en grappen vertelde. Af en toe nam hij ook zijn gitaar ter hand,want hij had toen al een carrière als zanger achter de rug.

JukeSpi.jpgToen Jim Stafford in Winter Haven in Florida studeerde, behoorde hij tot een indrukwekkend kringetje schoolvrienden dat samen muziek maakte. Roland Kent LaVoie was erbij, een man die later bekend werd als Lobo, je weet wel van Me And You And A Dog Named Boo en van I’d Love You To Want Me. Bobby Braddock was erbij, een man die later een van de meest succesvolle countryliedjesschrijvers werd en in dat genre een dik dozijn nummer 1-songs pende, waaronder D-I-V-O-R-C-E van Tammy Wynette. Zelfs Gram Parsons behoorde tot het clubje, een man de later bij The Byrds en The Flying Burrito Brothers speelde, twee onvolprezen soloplaten maakte, een tijdlang van grote invloed was op The Rolling Stones en eigenlijk de basis heeft gelegd voor wat we nu americana noemen.

De grootste hit van Jim Stafford was Spiders & Snakes, een song die hij schreef met David Bellamy, de helft van The Bellamy Brothers (If I Said You Had A Beautiful Body Would Hold It Against Me). In het voorjaar van 1974 piekte Staffords single op de derde plaats in de Amerikaanse hitparade. Er waren landen, om Canada niet te noemen, waar zelfs de hoogste plek werd bereikt. De song ademde de swampsfeer die we vooral met Tony Joe White associëren. De eerste successingle van Jim Strafford heette trouwens Swamp Witch. Zijn oude makker Lobo trad toen op als producer.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

15-01-17

Zondag 15 januari 2017

I Can’t Explain

The Who

 

IK KAN HET NIET

Op deze dag in 1965 bracht The Who de single I Can’t Explain uit. Dat was hun debuut, althans onder die naam. Eerder hadden ze al plaatjes gemaakt als The High Numbers.

JukeCant.jpgDe song gaat over onbekwaam zijn om gevoelens te uiten. Het is het verhaal van een jongen die niet in staat is om tegen zijn vriendinnetje te zeggen dat hij van haar houdt. Nog maar enkele jaren geleden heeft Pete Townshend, die het nummer schreef, toegelicht dat hij het eigenlijk had over iemand die te veel Dexedrine had geslikt. Dat is een amfetaminepreparaat dat onder meer gebruikt wordt als geneesmiddel bij de behandeling van ADHD. Deze uitleg zou verklaren waarom het songpersonage ‘dizzy in the head’ is en het tegelijk ‘hot and cold’ heeft. Het is dus niet alleen de liefde die hem kriebels in het lijf bezorgt.

Het valt niet te ontkennen dat I Can’t Explain veel gemeen heeft met You Really Got Me en All Day And All Of The Night van The Kinks. “Toen ik het voor de eerste keer hoorde, had ik het gevoel dat ze mij kopieerden”, heeft opperkink Dave Davies eens gezegd. Ook Who-zanger Roger Daltrey beweerde in interviews te weten dat Pete Townshend danig geïnspireerd werd door The Kinks. Zelf hield die echter vol dat hij het al op zijn achttiende had geschreven, dus voor die Kinkssongs bestonden. Toeval of niet: zowel The Kinks als The Who werkten met de Amerikaanse producer Shel Talmy. Al in 1966 brak The Who met hem, maar zijn contract gaf hem nog vijf jaar recht op royalties. Daarom werd tot 1971 gewacht om I Can’t Explain op een elpee uit te brengen. Het was de openingstrack van het verzamelalbum Meaty, Beaty, Big And Bouncy. Toch had de song door de jaren heen een vaste stek op de setlist van Who-concerten. In 2015 speelden ze het nog als eerste nummer op hun ‘50th Anniversary Tour’.

Jimmy Page van Led Zeppelin, die toen een gerenommeerde studiomuzikant was, speelde ritmegitaar op I Can’t Explain. Ook werden er drie achtergrondzangers ingehuurd: John Carter, Perry Ford en Ken Lewis. Die drie vormden de closeharmonygroep The Ivey League, bekend van Funny How Love Can Be en vooral Tossing And Turning. Maar ze scoorden ook een hit met Let’s Go To San Francisco onder de naam The Flower Pot Men.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende