04-12-16

Zondag 4 december 2016

Dancin’ Fool

Frank Zappa

 

DANSDWAAS JukeZap.jpg

Vandaag 23 jaar geleden overleed Frank Zappa. Satire was zijn handelsmerk. Neem nu de dubbelelpee Sheik Yerbouti uit 1979. Hij stond wel als een sjeik op de hoesfoto, maar de albumtitel was natuurlijk een woordspelletje op Shake Your Booty van KC and The Sunshine Band. In de openingstrack I Have Been In You steekt hij de draak met I’m I You van Peter Frampton. Nog seksueel explicieter is Bobby Brown, hier een bekend nummer van hem, maar in de Verenigde Staten werd het te aangebrand bevonden om op de radio te draaien. Flakes is een regelrechte parodie op Bob Dylan, zijn stem wordt geïmiteerd, zijn mondharmonicastijl belachelijk gemaakt. En dan is er nog Dancin’ Fool waarin hij afrekent met de discorage van de seventies. Het personage dat aan het woord is, wil dolgraag dansen, maar heeft geen gevoel voor ritme. ‘The beat goes on and I’m so wrong’, bekent hij. Hij geeft ook een verklaring voor zijn spastische bewegingen op de dansvloer: ‘One of my legs is shorter than the other and both of my feet’s too long.’ De rest van het discovolkje is ‘dressed to kill’, maar voor hem is dansen ‘sociale suicide’.

Sheik Yerbouti was een kantelmoment in Zappa’s carrière. Meer dan ervoor werden komische teksten gebruikt, hij kreeg meer media-aandacht en zijn platenverkoop begon eindelijk te lopen. Dancin’ Fool werd een van zijn weinige echte hits. De song kreeg zelfs een Grammynominatie voor ‘Best Male Vocal’.

 Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

03-12-16

Zaterdag 3 december 2016

Could You Be Loved

Bob Marley

 

GEEN DAG VRIJ

Vandaag veertig jaar geleden werd Bob Marley neergeschoten in de nasleep van politiek geweld rond de Jamaicaanse verkiezingen. De vijandigheden duurden al een tijdje en om de gemoederen te bedaren organiseerde de toenmalige premier Michael Manley een concert onder de titel ‘Smile Jamaica’. Bob Marley, die eerder al had opgeroepen voor vrede en verdraagzaamheid tussen de partijen, wou daar graag aan meewerken. De oppositie vond echter dat het evenement een verkapte meeting van de regerende People’s National Party was.

JukeBob.jpgTwee dagen voor het concert repeteerden The Wailers in hun hoofdkwartier in Hope Road in Kingston. Ze hadden net een pauze genomen en Bob Marley schilde een pompelmoes toen de deur openvloog. Niemand kwam binnen, maar er verscheen een hand met een wapen om de hoek. Terwijl de kogels ketsten, dook iedereen naar de grond. “Over de vloer kropen we naar de badkamer”, vertelt keyboardspeler Tyrone Downie in het maandblad Mojo, dat de feiten onlangs reconstrueerde. Er was weinig plaats, dus ging drummer Carlton Barrett in het bad zitten. Iedereen merkte dat Marley hevig bloedde. Plots realiseerde Downie zich dat ze daar eigenlijk in de val zaten. Als een van de schutters binnenkwam, kon hij iedereen afmaken. Iemand knipte het licht uit en dat was een geluk, want een wapen werd door de badkamervenster gestoken. Er werd niet gevuurd, waarschijnlijk omdat er binnen niemand te zien was in het donker. Tegelijk waren de overvallers afgeleid door een wegrijdende auto. Rita Marley had het pand verlaten op het moment dat de onverlaten binnenvielen. Nu stoof ze weg in haar 4X4. Waarschijnlijk in de veronderstelling dat Bob aan het stuur zat, werd het vuur geopend op dat voertuig, waarna men op de vlucht sloeg. “Rita heeft hen afgeleid en dat heeft ons leven gered”, zegt Downie in Mojo.

De daders werden nooit gevat, maar over het algemeen wordt dit als een politieke aanslag beschouwd. Bob Marley werd naar het ziekenhuis gebracht met projectielen in zijn arm en schouder. Rita had zelfs een kogel in haar hoofd. Marley’s manager Don Taylor werd overgevlogen naar Miami voor noodoperaties. Inmiddels overleden, is het een wonder dat hij het toen overleefde. Hetzelfde geldt voor Louis Griffiths van de band Twelve Tribes Of Israel die toevallig aanwezig was en in de rug werd getroffen.

Twee dagen later trad Bob Marley gewoon zoals gepland op tijdens ‘Smile Jamaica’. Zijn commentaar: “De mensen die het slecht voor hebben met de wereld nemen geen dag vrij. Waarom zou ik het dan doen.”

 

 Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

02-12-16

Vrijdag 2 december 2016

When I’m Dead And Gone

McGuinness Flint

 

JukeFlint.pngBRITSE BLANKE BLUES

Vandaag viert Tom McGuinness zijn 75ste verjaardag. De man heeft een lange weg afgelegd in een wereld waarin ik mij thuis voel, die van de Britse blanke blues. Hij begon bij The Roosters, waar ook Eric Clapton voor het eerst een gitaar vasthield. Daarna ging bij spelen bij Manfred Mann, eerst als bassist, later als gitarist. Hij ontwikkelde zich tot een meester op de ‘steel guitar’, een instrument dat nadrukkelijk te horen is op enkele hits van Manfred Mann, bijvoorbeeld Pretty Flamingo. Een volgende stap was McGuinness Flint. In tegenstelling tot wat je zou denken, was dat geen duo, maar een kwintet. Maar alleen drummer Hughie Flint, die eerder bij John Mayall, Alexis Korner en Savoy Brown had gespeeld, kreeg ook een vermelding in de bandnaam. Hun debuutelpee uit 1970 deed het goed en hun eerste single werd een hit. When I’ Dead And Gone was dat. Ik mag het folkbluesdeuntje nog graag meefluiten. Uiteindelijk belandde Tom McGuinness in The Blues Band met tal van gelijkgezinde muzikanten die hij onderweg was tegengekomen. Naast Hughie Flint deed Paul Jones mee. Die zanger en mondharmonicaspeler kende hij nog van toen ze samen in Manfred Mann zaten. Verder was er Dave Kelly, die nog aan de zijde van Howlin’ Wolf en John Lee Hooker had gespeeld, en die ik meer dan eens zag optreden op ‘Folk & Blues Kiewit’. Kelly had zijn toenmalige bassist Gary Fletcher meegebracht en daarmee was de groep compleet. Ik moet in 1980 bij de eerste kopers zijn geweest van de Official Blues Band Bootleg Album, met het beukende Come On In, een eigen nummer maar vol verwijzingen naar Come In My Kitchen van Robert Johnson. The Blues Band schijnt nog altijd te bestaan, maar ik draai naast hun debuut vooral hun elpees uit het begin van de jaren tachtig: Ready, Itchy Feet en Brand Loyalty. Ook steekt in mijn platenkast een speciaal ep’tje waarop ze de vloer vegen met Margaret Tatcher in een aangepaste versie van Maggie’s Farm van Bob Dylan. Omdat ik niet alleen muzikale herinneringen aan deze groep heb, sluit ik af met een anekdote. Het was op een Limburgs voetbalveld, ergens in het begin van de jaren tachtig, toen janneke en mieke popfestivals organiseerden. Ik zat backtstage in de loge van The Blues Band. Nou ja, het was een in betonplaten opgetrokken hok met in de hoek een stapel plastic kommen waarin de plaatselijke voetbalvedetten op zondagnamiddag de modder van hun schenen spoelden. Terwijl ik zanger Paul Jones interviewde, klonk een aanhoudend gedreun van op het podium. “Wie speelt er nu eigenlijk?” vroeg hij. “Arno”, antwoordde ik naar waarheid. “Get him off the stage”, zei hij, “dit is toch verschrikkelijk slecht.”

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

01-12-16

Donderdag 1 december 2016

Me And Mrs. Jones

Billy Paul

 

JukeJones.jpgOVERSPELIG

We beginnen aan de laatste maand van een jaar waarin veel grote namen uit het popgeschiedenisboek ons zijn ontvallen. Prince en David Bowie, Glenn Frey van Eagles, Leonard Cohen en Merle Haggard, Keith Emerson en Leon Russell, de Beatles-producer George Martin, Michel Delpech, Alan Vega en Ralph Stanley. Ook Billy Paul komt in dit rijtje voor. Op 24 april 2016 overleed hij, maar op deze dag in 1934 werd hij geboren. Hij is vooral bekend van Me And Mrs. Jones uit 1972. Van uit het standpunt van een overspelige man wordt een geheime liefdesaffaire geschetst. ‘We both know that it’s wrong, but it’s much too strong to let it go now.’ De song werd geschreven door Kenny Gamble en Leon Huf. Dat duo legde de basis voor de ‘philly soul’ met hun label Philadelphia International Records, dat ook het werk van onder meer Harold Melvin & The Blue Notes, The O’Jays, MFSB en Lou Rawls uitbracht. In een radio-interview heeft Kenny Gamble eens gezegd dat hij inspiratie vond in een bar in de buurt van de platenmaatschappij. Hij zag er geregeld een schichtige man opduiken en altijd kreeg hij zo’n tien minuten later het gezelschap van een vrouw. Ze lieten steevast hetzelfde liedje op de jukebox spelen. Dat is eigenlijk wat er letterlijk in de tekst wordt verteld: ‘We meet everyday at the same cafe, six thirty, and no one knows she’ll be there. Holding hands, making all kind of plans while the jukebox plays our favorite song.’

In functie van deze blog zit ik op een Amerikaans internetforum voor oldiesfans. Daar weet iemand met wel erg goede oren te vertellen dat het overspel in Me And Mrs. Jones al discreet wordt aangekondigd in de intro: op saxofoon klinken de eerste akkoorden van Secret Love, een nummer dat Doris Day in 1953 de film ‘Calamity Jane’ zong.

Billy Paul kon het succes van Me And Mrs. Jones nooit evenaren. Zeker niet met de opvolger Am I Black Enough For You, een nummer met de politieke boodschap van de ‘Black Power’-beweging. De artiest heeft het uitbrengen van die single later een strategische vergissing genoemd: “Het publiek was niet klaar voor zo’n song, zeker niet van een zanger als ik die zoveel succes had geboekt met een liefdesliedje.”

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

30-11-16

Woensdag 30 november 2016

De Wereld Is Leeg Zonder Jou

Suzie

 

ALLEEN OP DE WERELD

Vijftig jaar geleden had Suzie een hit met De Wereld Is Leeg Zonder Jou. Ik was dat plaatje totaal vergeten tot E.V. in een nostalgische bui de Veronica Top-40 van de laatste novemberweek van 1966 op Facebook zette. Een vriend van hem reageerde gevat: “Probeer er tien slechte songs in te vinden. Dat is niet te doen. En zoek eens naar tien goede in de hitparade van vandaag. Dat is ook niet te doen.” Inderdaad, toen ik de opsomming overliep, werd snel duidelijk dat het een ware paternoster van parels was. Natuurlijk komen we Nederlandse rockgroepen tegen, zoals Outsiders, de band van Wally Tax, Q65 en The Golden Earrings, toen nog met ‘the’ en een ‘s’. Maar verder vooral internationale producties die in mijn ideale wereld allemaal klassiekers zijn. Ik ga ze niet allemaal opsommen, maar ik vermeld graag All Or Nothing van The Small Faces, Friday On My Mind van The Easybeats, Gimme Some Lovin’ van The Spencer Davis Group, Mellow Yellow van Donovan en en Reach Out I’ll Be There van The Four Tops. En daartussen stond dus ook De Wereld Is Leeg Zonder Jou van Suzie. Haar echte naam was Martina Peereboom en ze werd zeventig jaar geleden in Tilburg geboren. Haar ouders werkten bij Circus Boltini en met dat gezelschap trok het gezin heel Europa rond. Al als kind stond ze zelf in de piste. De talen die ze tijdens die tournees en in contacten met buitenlandse acrobaten oppikte, kwamen van pas toen de circusartieste een carrièreswitch uitvoerde en zich op het zingen ging toeleggen. Ze bracht plaatjes uit in het Engels en het Frans, in alle Scandinavische talen, in het Spaans en Italiaans, in het Duits en het Nederlands. Vaak ging dat om dezelfde songs in verschillende vertalingen. Soms zaten er enkele jaren tussen pakweg de Engelse en de Nederlandstalige versie. JukeSuzie.jpg

In 1965 nam Suzie samen met Liesbeth List deel aan de Knokkecup. Een jaar eerder had ze al een hit gehad met Johnny Loves Me, in het Nederlands uitgebracht als Johnny Lief. Maar het was dus met haar tweede single, De Wereld Is Leeg Zonder Jou uit 1966, dat ze het grootste succes boekte in haar geboorteland. De single, die eerder als Du, Du, Du Gehts Vorbei in het Duits verscheen, hield het liefst twaalf weken vol in de Nederlandse hitparade. Bij ons stond het plaatje maar één week in de lijst, op de twintigste plaats. Toch herinner ik mij nog dat dit lied bij ons vaak door de huiskamer klonk. Hoewel ik in die tijd nog een korte broek droeg, kreeg ik medelijden met dat meisje dat in mijn oren een muzikale variatie op de jeugdroman ‘Alleen Op De Wereld’ zong. Nu ik het opnieuw beluister, denk ik te weten waar die gevoelens vandaan kwamen. Het is die aandoenlijke snik in haar stem, vlak na het woord ‘wereld’. En dan die twee dramatische noten voor ‘is leeg’ volgt.

Meer dan in Nederland had Suzie aanhang in wat toen nog West-Duitsland heette. Ze scoorde er zes tophits in de sixties. Maar in Zweden was ze nog populairder. Je zal het niet geloven, maar daar verzorgden The Beatles eens haar voorprogramma. Suzie nam de Zweedse nationaliteit aan en beperkte stilaan haar activiteiten tot dat land. Ze trad er op als Suzie Watson, de naam van de man met wie ze korte tijd was getrouwd. Met The Plommons, een bestaande Zweedse band uit de categorie rock-‘n-rollrevival, gaf ze concerten onder de naam Suzie & The Sunny Girls. Nog later vormde ze een duo met de Zweedse zangeres Eleanor Bodel, die hits had met songs van Neil Sedaka en Carole King in haar moedertaal.

In maart 2008 werd Martina Peereboom in haar woning in Nordmaling dood aangetroffen op de sofa. Een buurman had gezien dat er constant licht brandde en dat de televisie bleef aanstaan. Een autopsie wees uit dat ze een dag of drie eerder was gestorven. Kennelijk was ze… alleen op de wereld.

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende