25-03-17

Zaterdag 25 maart 2017

Ballad of John and Yoko

The Beatles

 

TUSSEN DE LAKENS

Op deze dag in 1969, vijf dagen nadat ze in Gibraltar waren getrouwd, stapten John Lennon en Yoko Ono samen in bed in kamer 702 van het Hiltonhotel in Amsterdam. Voor de camera’s van de wereldpers bleven ze een week lang tussen de lakens liggen. De zogenoemde ‘Bed-In’ was een innovatieve vorm van protestactie tegen de oorlog in het algemeen en het Vietnamconflict in het bijzonder. ‘We’re only trying to get us some peace’, was Lennons omschrijving van deze ‘bed-oging’ in Ballad Of John And Yoko. Dat nummer, dat trouwens allesbehalve een ballade is, schetst waarheidsgetrouw de wittebroodsweken van het koppel in Spanje, Frankrijk, Nederland en Oostenrijk.

JukeYoko.jpgJohn Lennon heeft de song geschreven, maar zoals dat bij The Beatles de gewoonte was, werden de auteursrechten gedeeld met Paul McCartney. Die twee hebben de single halsoverkop met z’n tweetjes ingeblikt omdat George Harrison en Ringo Starr in het buitenland verbleven. John zong en bespeelde verschillende gitaren tijdens de opnames die in het totaal maar negen uur duurden. Paul nam de ‘harmony vocals’, de bas, de piano en het slagwerk voor zijn rekening. Dat ze zich samen amuseerden, blijkt uit conversaties die op band zijn teruggevonden en die door de Britse journalist Barry Miles werden aangehaald in zijn boek ‘Paul McCartney: Many Years From Now’. Op een gegeven moment grapte Lennon tegen Macca, die aan de drums zat: “Go a bit faster, Ringo.” De gelegenheidstrommelaar reageerde gevat: “OK, George!”.

In het refrein klaagt John Lennon over het onbegrip dat hem die dagen te beurt valt en de manier waarop hij telkens weer wordt neergesabeld. ‘Christ, you know it ain’t easy (…) They’re gonna crucify me’. En inderdaad, hij werd aan het kruis genageld. Omdat ze zijn woorden als heiligschennis interpreteerden, weigerden de BBC en talrijke Amerikaanse radiozenders het plaatje te draaien. Toch werd het in veel landen een nummer 1. Maar het was wel het laatste grote succes van de Fab Four. Want toen ging het al lang niet meer goed in dat groepje. De hoesfoto, waarop elke Beatle een andere kant op kijkt, spreekt boekdelen.

YouTube barst van de vaak lamentabele covers van Ballad Of John And Yoko, maar van het origineel wordt maar een half minuutje prijsgegeven.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

24-03-17

Vrijdag 24 maart 2017

G.I. Blues

Elvis Presley

 

JukeGI.jpgPIOT PRESLEY

Vandaag 59 jaar geleden biedt Elvis Presley zich om 6.35 uur ’s morgens aan op het kantoor van de Local Draft Board 86 in Memphis. Hij had zich al eerder moeten melden voor militaire dienst, maar had uitstel gekregen om de film ‘King Creole’ af te werken. Hij is vergezeld van zijn ouders en zijn goede vriend Lamar Fike. Eenmaal het paperassenwerk achter de rug gaat het met een dozijn andere rekruten in een bus naar het Kennedy Veterans Memorial Hospital. Voor de camera’s van de verzamelde pers wordt hij in zijn onderbroek gemeten en gewogen. Hij krijgt een militaire coupe geschoren en is van dan soldaat 53 310 761. De diensttijd van Presley duurt twee jaar. Na zijn opleiding in Fort Hood in Texas wordt hij van september 1958 tot 2 maart 1960 overgeplaatst naar de 3rd Armored Division in het Duitse Friedberg. ‘s Nachts verblijft hij niet in de kazerne, hij logeert in Hotel Grunewald in Bad Nauheim. Nooit keerde hij naar Europa terug voor een concert.

In tegenstelling tot wat velen hadden verwacht, maakte de legerdienst van Presley geen einde aan zijn carrière. Toch zijn er muziekliefhebbers die zijn werk van later minder hoog inschatten. Ik behoor een beetje tot die categorie, hoewel ik Good Luck Charm en Return To Sender uit 1962 nog best kan pruimen. Ik ben zowat even oud als de eerste platen van Presley. Wat ik van hem in huis heb, is dus veel later gekocht. Maar dat werk – waaronder enkele collectors items – dateert allemaal uit de fifties. Mijn voorkeur gaat uit naar zijn Sun-periode en de minder bij een breed publiek bekende RCA-producties, zoals Paralyzed, Too Much en mijn favoriet Lawdy, Miss Clawdy. En dan is er – bijna tien jaar jonger – nog Wooden Heart. Noem het mijn ‘guilty Presley pleasure’. Het nummer is gebaseerd op een Duits volksliedje en wordt gedeeltelijke in het Zwabische dialect gezongen: ‘Muss i’ denn zum Städtele hinaus’. Omwille van de Duitse zinnen, gezien het uit de film ‘G.I. Blues’ komt, hij het in een legerpakje zingt en omdat het in oorsprong een vaak door soldaten gezongen afscheidslied is, doet dat nummer me het meest denken aan Elvis’ militaire dienst. Maar er is natuurlijk ook het net zo goed in een uniform gefilmde G.I. Blues, de laatste track op de A-kant van de gelijknamige elpee.

 

23-03-17

Donderdag 23 maart 2017

Geef Mij Nog Een Kans

Marva

 

JUkeMarva.jpgHERINNERINGEN

Ze zal zich ongetwijfeld Oempalapapero voelen. Vandaag wordt Marva 74. Marva is haar echte voornaam, Mollet is haar familienaam. Riet Muylaert, die nu met haar band Jackobond een hommage aan de zangeres brengt, herinnert zich nog hoe haar moeder met haar liedjes meezong en door de living danste. “Ik zag hoe gelukkig Marva mijn moeder maakte. Stilletjes heeft Marva zich in mij genesteld.” Ik heb – om het met een songtitel van haar te zeggen – ook zulke Herinneringen. Het programma van Jackobond heet ‘Rode Rozen In De Sneeuw’, naar Marva’s grote hit uit 1975, die in 2006 opnieuw een succes werd in een mix met Laura Lynn. Maar als ik aan haar denk, zit ik eerder met Een Eiland In Groen En Blauw of Laat Ons Goede Vrienden zijn in mijn hoofd. Die singles dateren allebei van 1967. Haar debuutsingle Geef Mij Nog Een Kans uit 1963 – eigenlijk het B-kantje van Harlekijn – moet thuis veel door de kamer hebben geklonken, want ik kan het nog altijd meezingen. Wie daarbij een monkellachje voelt opkomen, moet er de archieven van Humo’s Pop Poll maar eens op naslaan. Jarenlang stond zij bovenaan in de categorie ‘zangeres binnenland’ van die lezersenquête, van 1968 tot 1973 zelfs ononderbroken. We zien het Selah Sue of Trixie Whitley niet meteen presteren.

Terwijl ze later veelal nummers van Jean Kluger, Rocco Granata en Will Tura’s tekstschrijfster Nelly Byl opnam, was haar eerste single – uitgebracht op haar twintigste – een cover. Hier en daar lees je dat de Franse nummer 1 Donne Moi Ma Chance van Richard Anthony het origineel van Geef Mij Nog Een Kans is. De Nederlandse tekst zou die indruk kunnen wekken. Maar in werkelijkheid is het Too Late To Worry van Burt Bacharach en Hal David, in 1962 al op plaat gezet door de Amerikaanse zangeres Babs Tino. Alleen als ik dat opmerkelijk orgeltje van de intro hoor, leef ik al op.

* Voor deze bijdrage heb ik dankbaar gebruik gemaakt van de muzieksite van radiomaker Marc Brillouet (www.hitriders.be).

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

22-03-17

Woensdag 22 maart 2017

Never Knew Love Like This Before

Stephanie Mills

 

JukeMills.jpgALS NOOIT VOORHEEN

Vandaag viert Stephanie Mills haar zestigste verjaardag. De Amerikaanse zangeres stond al op haar negende in haar eerste Broadwaymusical. Van 1975 tot 1977 schitterde ze daar als Dorothy in ‘The Wiz’, een Afro-Amerikaanse adaptatie van het kinderboek ‘The Wonderful Wizard Of Oz’. De song Home uit die musical leverde haar een hit op. Diana Ross scoorde met hetzelfde nummer toen zij het vertolkte voor de verfilming van ‘The Wiz’.

Bij het grote publiek roept de naam Stephanie Mills echter vooral herinneringen op aan het begin van de jaren tachtig. Zij had toen verscheidene grote hits in de States, voornamelijk in nichelijsten, zoals de disco- of R&B-charts, maar ook in de algemene hitparade. Met haar maxi The Medicine Song uit 1984 krijg ik vandaag nog veel volk op de dansvloer.

Wereldwijd was haar grootste succes echter Never Knew Love Like This Before. Deze compositie van de songwriters en producers James Mtume en Reggie Lucas – met wie ze veel samenwerkte – was in de nazomer van 1980 een track op haar tweede album Sweet Sensation. Vanaf 1 november stond de single hier twaalf weken in de hitparade, met de tweede plaats als hoogste positie. In 1990 deed Gwen Guthrie een opgemerkte langzame versie van de song op haar album Hot Times. En onze eigen Natalia zette het in 2003 op haar debuut This Time. Zij kortte de titel wel in tot Never Knew Love.   

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

21-03-17

Dinsdag 21 maart 2017

Down South

Rob Hoeke Boogie Woogie Quartet

 

JukeHoeke.jpgJukeHoeke2.jpgOP PIANO

Op deze dag in 1970 kwam Rob Hoeke Boogie Woogie Quartet met Down South binnen in de Nederlandse Top-40. Het instrumentale nummer piekte op de achtste plaats. Ook in Vlaanderen trad het kwartet geregeld op, maar hier haalde de single de hitparade niet. Dat ik me de song toch herinner, komt omdat ik toen veel naar de Nederlandse radio luisterde, ook naar piratenzenders. Het was de tijd dat zulke ‘instrumentals’ vrij veel succes hadden omdat de dj’s zichzelf graag hoorden praten en over die plaatjes heen babbelden tijdens een vaak lange inleiding en afsluiter van hun programma.

In het begin van de jaren zestig eindigde Rob Hoeke liefst vier keer na mekaar op de tweede plaats in het Loosdrecht Jazz Concours. Dat eigenaardige record wekte de indruk van Phonogram en het is op verzoek van die platenmaatschappij dat de pianist een boogie woogie band samenstelde. In 1966 en 1968 had het gezelschap Nederlandse hitjes met achtereenvolgens Margio en Drinking On My Bed. En dan kwam Down South. Vasthoudend aan zijn stijl en weinig of niet geïnteresseerd in de muzikale evolutie van die dagen zakte Hoekes populariteit gestaag. Daar komt nog bij dat hij in 1974 bij het klussen aan zijn auto twee vingers verloor, hetgeen hem danig hinderde bij het spelen. Hij maakte dan maar een carrièreswitch naar de sportjournalistiek. Rob Hoeke overleed in 1999 aan maagkanker. Zich terdege bewust dat zijn einde naderde, gaf hij kort voor zijn dood een afscheidsconcert in Bussum. Daar kwamen onder meer Jan Akkerman en Herman Brood meedoen.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende