30-06-16

Donderdag 30 juni 2016

Little Red Corvette

Prince

 

JukeCor1.jpgSPORTWAGEN

Op deze dag in 1953 rolde in de Chevroletfabriek van Flint in Michigan de eerste Corvette van de band. Gedurende meer dan zestig jaar duikt de sportwagen op in de populaire muziek. De jongste tijd valt de merknaam veel bij rappers, maar in het begin van de sixties hadden The Beach Boys het al over die bolide in Custom Machine en In My Car, terwijl Gary Usher and The Customs toen succes boekten met ’54 Corvette.

In songs is de auto vaak rood van kleur. Dat is natuurlijk het geval voor Little Red Corvette, een hit voor Prince in 1982. Maar er rijden ook rode Corvettes rond in pakweg Knowing van Outkast, Cherry Red van John Hiatt en Sixteen Shells From A Thirty-Ought Six uit het album Swordfishtrombones van Tom Waits, die overigens een geel exemplaar laten vernielen in Gun Street Girl op Rain Dogs. In Blue uit het veertig jaar oude album Yes We Have No Mañana’s (So Get Your Mañana’s Today) van Kevin Ayers en in Blue (Da Da Dee) van Eiffel 65 is de Corvette – je kan het aan de hand van de titels al raden – blauw. Praga Khan kiest voor ‘pink’ in Glamour Girls, net als Aerosmith in Flesh.

Bij Chevrolet waren ze natuurlijk bij met al die muzikale belangstelling. Ooit verwezen ze ernaar in een reclamecampagne. Boven het silhouet van een knalrode Corvette stond de schampere slogan: ‘They don’t write songs about Volvos.’

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

29-06-16

Woensdag 29 juni 2016

Polk Salad Annie

Tony Joe White

 

JukePolk.jpgDE SPINAZIE

VAN DE ARME MAN

Op deze dag in 1969 kwam Polk Salad Annie van Tony Joe White binnen in de Amerikaanse hitparade. De artiest had wel lang op succes moeten wachten, de single was liefst negen maanden eerder uitgebracht. De platenmaatschappij had de release zelfs al afgeschreven als een flop. Maar Tony Joe White trad veel op in het Texaanse Corpus Christi en omstreken en verkocht zijn plaatje na de concerten. Zo bracht hij wel duizend exemplaren per week aan de man. Later steeg ook de vraag in de reguliere handel en nadat hij de song op televisie had mogen brengen in het muziekprogramma ‘American Bandstand’ piekte Polk Salad Annie. Het werd een track op zijn debuutelpee Black And White, waarop nog een ander van zijn meest bekende nummers staat: Rainy Night In Georgia.

Tony Joe White groeide op tussen de swamps en de katoenvelden van Oak Grove in Louisiana. Zijn ouders waren kleine boeren die het moeilijk hadden om de touwtjes aan elkaar te knopen. Trouwens, in al die zuidelijke landbouwgemeenschappen had men het in die tijd niet breed. En zo kwam het dat er al eens ‘polk sallet’ of ‘poke sallet’ op tafel kwam. Je zou het de spinazie van de arme man kunnen noemen.

Phytolacca Americana is de wetenschappelijke naam van ‘polk weed’ of ‘poke weed’, een plant die in het Nederlands karmozijnbes wordt genoemd naar de zwartpurperen vruchten die ze draagt. Hier zie je ze wel eens in siertuinen, in Louisiana groeit ze weelderig langs de kant van de weg. Hoewel de volwassen plant zeer giftig is, werden de jonge bladeren in de lente geplukt en na lang koken gegeten. Echt lekker schijnt het niet te zijn geweest. Maar Tony Joe White moest in maart van zijn moeder vaak ‘poke’ gaan plukken. De herinnering aan die tijden bracht hem tot deze song. Hoewel hij op de originele opname duidelijk ‘poke sallet’ zingt, werd de titel wel gespeld als Polk Salad Annie. Het gerecht was echter helemaal geen salade, maar een ‘sallet’, wat een oud Engels woord voor gekookte groenten is. De bladeren als salade eten, zou de dood kunnen veroorzaken.

Tony Joe White woonde niet ver van de Mississippi en speelde als kind op de rivieroever. Het waren meestal jongens die vanop een schommel aan een boomstam in het water sprongen, maar er hingen ook altijd vier meisjes rond, kinderen van boeren in de buurt. Het is met hen in gedachten dat White de tekst schreef, maar hij gebruikte maar van een van hun namen: Annie. In het magazine Uncut vertelde hij onlangs dat die vier vrouwen hem jaren later eens na een concert backstage een bezoek brachten. Hij had hen neergezet als een ‘mean vicious woman’ dat ‘made the alligators look tame’. En haar ‘momma was a workin’ on the chain gang’ nog aan toe. “Ik vreesde dat ze kwaad waren op mij, maar ze bleken heel fier. Wij hebben heel ons leven ‘poke sallet’ gegeten, zegden ze, nooit hadden we durven denken dat iemand er een liedje over zou schrijven.”

Polk Salad Annie werd opgenomen in de legendarische studio van Muscle Shoals in Alabama. Billy Swan was de producer en de sessiemuzikanten zaten rond een bak met ijswater waarin bierflesjes dreven. Hoofdtelefoons werden niet gedragen en de drummer trommelde ingetogen omdat hij gewoon tussen de bassist en de gitarist zat. Volgens Tony Joe White in Uncut is de opname een ‘one-take track’.

Er bestaan veel covers van Polk Salad Annie. In de jaren zeventig was de song een vast onderdeel van de shows van Elvis Presley. Op liefst zes van zijn albums staan uitoeringen. Daar is Tony Joe White heel fier op. Logisch, als je weet dat hij begonnen is met het zingen van Elvissongs in nachtclubs.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

28-06-16

Dinsdag 28 juni 2016

Wonderful World

Sam Cooke

 

VERSIERTRUCJukeSam1.jpg

Vandaag dertig jaar geleden stond Wonderful World van Sam Cooke op nummer 1 in de BRT Top-30. De single was opnieuw uitgebracht nadat de song gebruikt was voor een advertentiefilmpje voor Levi’s, waarin een man zijn jeans probeert te krimpen door met zijn broek aan in bad te gaan. Een beeld uit die reclameclip sierde trouwens de hoes van de re-release.

Oorspronkelijk was Wonderful World uitgebracht in april 1960. Ook toen werd het een succes. Sam Cooke slaagde er trouwens in om van zijn debuut in 1957 tot zijn dood in 1964 met liefst 29 singles de Amerikaanse top-40 te halen. Ook enkele covers van de song haalden de hitparade, vooral dan de versnelde versie van Herman’s Hermits uit 1965. Verder komt het nummer voor in verschillende films. Dat is onder meer het geval voor ‘Witness’. De muziek klinkt als Harrison Ford en Kelly McGillis samen dansen. In ‘Animal House’ horen we Wonderful World tijdens het fameuze fragment waarin John Belushi voedsel verzamelt voor een ‘food fight’.

JukeSam2.jpgHet nummer werd geschreven door Lou Adler, de latere stichter van Dunhill Records, en Herb Alpert, die het label A&M oprichtte nadat hij jarenlang instrumentale hits had gescoord met The Tijuana Brass. Sam Cooke bracht echter tal van veranderingen aan in de tekst. De drie besloten daarop de royalties te delen en een pseudoniem als auteur op te geven. Zo komt het dat ‘Barbara Campbell’ op het label staat. Dat was de naam van een jeugdvriendin van de zanger.

In het magazine Rolling Stone heb ik eens gelezen dat Sam Cooke de song als versiertruc gebruikte. Voor het plaatje uitkwam, zong hij een stuk uit het liedje bij elke date. Hij loog het meisje dan voor dat hij het ter plekke had bedacht.

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

 

 

 

27-06-16

Maandag 27 juni 2016

Statesboro Blues

The Allman Brothers Band

 

LIVE

Vandaag vijfenveertig jaar geleden sloot de New Yorkse concertzaal Filmore East de deuren. Rockpromotor Bill Graham had de zaak nauwelijks drie jaar eerder geopend, maar ondertussen hadden de meest belangwekkende acts uit die tijd er op het podium gestaan. Op de slotavond speelden Albert King, The J. Geils Band en The Allman Brothers Band. Die laatste groep had er eerder dat jaar een album opgenomen dat vandaag beschouwd wordt als een van de beste live platen aller tijden.

JukeAll.jpgThe Allman Brothers Band had geen potten gebroken met hun eerste twee elpees. Toch was het niet verwonderlijk dat de platenfirma hen als derde album concertopnames liet uitbrengen. Op dat vlak hadden ze namelijk een reputatie opgebouwd tijdens driehonderd optredens in 1970. De oorspronkelijke release van At Filmore East was een dubbelelpee. Op de B-kant van elke schijf vinyl stond telkens maar één song. You Don’t Love Me duurde dik negentien minuten. Whipping Post werd zelfs afgeklokt op meer dan 23 minuten. In het openingsnummer, Statesboro Blues van Blind Willie McTell, mocht Duane Allman zijn slide demonsteren. Het was fusion avant la lettre. Blues, rock, country en jazz vloeiden samen. Zo kon het dat na bluesklassiekers als Done Somebody Wrong van Elmore James en Stormy Monday van T-Bone Walker het jazzy In Memory Of Elizabeth Reed volgde. Mensen die daarvoor gestudeerd hebben, horen er Miles Davis en John Coltrane in.

At Filmore East van The Allman Brothers Band is lang niet het enige live album dat in dat legendarische auditorium werd opgenomen. Naast de vele bootlegs verschenen er tientallen officiële concertplaten waarvan de titels variaties zijn op ‘Live At Filmore East’. Daar zijn producties bij van Ten Years After, Grateful Dead, Derek and the Dominos en Jimi Hendrix, maar ook van Miles Davis, Frank Zappa en Sly and the Family Stone. Sommige van die opnames in Filmore East verschenen pas jaren en jaren na datum op cd. Dat is onder meer het geval met Live At The Filmore East van Neil Young & Crazy Horse, opgenomen in 1970 en uitgbracht in 2006.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

26-06-16

Zondag 26 juni 2016

Lazy Sunday

Small Faces

 

JukeLazy.jpgGEEN TAKS OP ZONDAG

‘I close my eyes and drift away’. Natuurlijk gaat het verdacht vrolijke Lazy Sunday van Small Faces uit 1968 over het zorgeloze zondaggevoel. Maar tussen de ‘tweedle dee’ en ‘a-root-de-doot’ door maakt Steve Mariott toch van de gelegenheid gebruik om ook zijn burenruzies uit te vechten. Met een aangezet cockneyaccent zingt hij: ‘They stop me from groovin’, they bang on me wall.’ Omdat het refrein met die drie woorden begint, wordt de titel van het nummer vaak verkeerd vermeld als ‘Lazy Sunday Afternoon’. Daardoor ontstaat er verwarring met Sunny Afternoon van The Kinks uit 1966. Ook dat is een nummer dat de luisteraar op het verkeerde been wil zetten. Songwriter Ray Davies lijkt een zonnige zomerdag te beschrijven, maar eigenlijk heeft hij het – ja, toen al – over het belastingklimaat. ‘The taxman’s taken all my dough’ luidt de openingszin. Wie deze track van het album Face To Face interpreteert als kritiek op de toenmalige socialistische regering, snapt de ironie van de tekst niet. Er wordt eigenlijk gespot met de fiscale jammerklacht van rijkelui op hun zeiljachten. ‘And I love to live so pleasantly, live my life of luxury’. Ook het nu vaak gehoorde dreigement naar het buitenland te verhuizen omwille van de belastingsdruk, krijgt in die tijd al een subtiele sneer: “Help me, help me, sail away. Well, give me two good reasons why I ought to stay.” The Beatles, die in dezelfde periode Taxman uitbrachten, wekken de indruk dat ze menen wat ze zingen: ‘I’m the taxman and you’re working for no one but me’. Het lijkt wel of Urbanus die tekst goed bestudeerd heeft toen hij het ‘meneerke van den taks’ opvoerde in zijn liedje Belastingcontroleur. ‘Herken ik niet de lijfreuk van de tollenaar.’  

Om alle verwarring met de woordjes ‘lazy’, sunny’ en ‘sunday’ nog groter te maken, vermeld ik tot slot nog dat Queen een song heeft die Lazing On A Sunday Afternoon heet. Dat is dus eigenlijk het Kinksrefrein met een beetje Small Faces. Dat het nummer alleen bij fervente fans bekend is, komt omdat het enkel te vinden is op A Night At The Opera uit 1975. En daar wordt over het algemeen altijd maar één track uit gedraaid: Bohemian Rhapsody.

 

PS / Op de foto zie je de hoes van de single zoals die in België verscheen. Met rechtsboven een verwijzing naar het BRT-programma Rudi’ Club.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be