24-07-16

Zondag 24 juli

Closed.jpgGeen paniek.

Het is maar voor een weekje, hoor.

 

23-07-16

Zaterdag 23 juli 2016

Down To The River To Pray

Alison Krauss

 

ENGELENSTEM

Vandaag viert Alison Krauss haar 45st verjaardag. Als er iemand een engelenstem heeft, is zij het wel. Haar vocale kwaliteiten leverden haar een overvalle prijzenkast op. Ze heeft tot nu toe liefst 27 Grammy’s verzameld. Alleen Quincy Jones, onder meer producer van Thriller van Michael Jackson, heeft zoveel beeldjes op zijn schouw staan.

JukeKrauss.jpgGemakshalve wordt ze een bluegrassartieste genoemd, maar ze is veel meer dan dat. Denk maar aan haar samenwerking met Robert Plant, wat het hemelse duettenalbum Raising Sand opleverde. Ik draai nog geregeld haar album New Favorite van vijftien jaar geleden, met de sterke openingstrack Let Me Touch You For A While. Dat was met haar band Union Station, waarvan Dan Tyminski een sleutelfiguur is. Het is die Tyminski die je eigenlijk hoort zingen als George Clooney met de Soggy Bottom Boys optreedt in de film ‘O Brother, Where Art Thou?’ van de gebroeders Coen. Trouwens ook Alison Krauss is te horen op die door T Bone Burnett samengestelde soundtrack. Solo maakt ze al indruk in Down To The River To Pray, maar het wordt pas echt prachtig als ze een engelenkoor vormt met Emmylou Harris en Gillian Welch voor I’ll Fly Away en Didn’t Leave Nobody But The Baby.

Het moet zo’n jaar of vijf geleden zijn dat ik haar aan het werk zag in de Koningin Elisabethzaal in Antwerpen. Ze had toen net haar alom geprezen album Paper Airplane uit, met onder meer straffe covers van My Opening Farewell van Jackson Browne en Dimming Of The Day van Richard Thompson. Ze weet haar songs te kiezen, hoor. Het was een zwoele zomerdag en heel het podium stond vol ventilatoren, maar de instrumenten raakten toch nog om de twee nummers ontstemd. Het was een wonder dat de snaren niet smolten. Met het zweet droop het speelplezier over het podium. Het is een van de mooiste muziekmomenten die ik heb meegemaakt. Een voorname rol was weggelegd voor dobrovirtuoos Jerry Douglas, die al een tijdje tot Union Station was toegetreden, maar die ook uitgebreid de gelegenheid kreeg om te demonstreren wat hij uit zijn blikken doos kon halen.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

 

 

<iframe width="420" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/4LtOWMygb8E" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

 

22-07-16

Vrijdag 22 juli 2016

That’ll Be The Day

Buddy Holly

 

JukeHolly.jpgDIT IS DE DAG

Vandaag zestig jaar geleden nam Buddy Holly That’ll Be The Day op. Dat gebeurde in Nashville, met zijn toenmalige groep The Three Tunes. De platenfirma liet de single echter in de kast liggen. Daarom nam Holly het een jaar later opnieuw op met een nieuwe band in Clovis, New Mexico. Zijn contract verbood hem dat eigenlijk, maar daar had producer Norman Petty wat op gevonden. Hij bracht het plaatje uit onder de naam The Crickets. In één beweging zette Petty zijn naam bij die van de auteurs zodat hij een deel van de royalties kon opstrijken. Toen de tweede uitvoering een enorme hit werd, bracht het eerste platenlabel ook de eerste versie uit.JukeHolly2.jpg

Buddy Holly had That’ll Be The Day met drummer Jerry Allison geschreven. De inspiratie kwam uit ‘The Searchers’, een western met John Wayne waarin die uitdrukking een ‘catch phrase’ was. Trouwens, de popgroep The Searchers haalde zijn naam ook uit die film.

That’ll Be The Day werd herhaaldelijk gecoverd. Het werd onder meer de eerste opname van The Quarrymen, de skifflegroep waaruit The Beatles groeiden. Een bekende versie is die van Linda Ronstadt. Het was een op 45 toeren uitgebrachte track uit haar Grammywinnende elpee Hasten Down The Wind van veertig jaar geleden. De hoezen van het album en de single waren… om twee redenen veel besproken.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

21-07-16

Donderdag 21 juli 2016

Man On The Moon

R.E.M.

 

JukeMoon.jpgLANDING OP DE MAAN

Vandaag 47 jaar geleden moest niet lang gezocht worden naar onderwerpen voor op de frontpagina van de krant. Eddy Merckx won voor het eerst de Ronde van Frankrijk. En voor het eerst had een mens voet gezet op de maan. Dat laatste nieuwsfeit werd hier en daar op scepsis onthaald. Ongelovige Thomassen veronderstelden dat de beelden in een televisiestudio waren gemaakt. Naar die samenzweringstheorie wordt verwezen in Man On The Moon van R.E.M. In de tekst strooit Michael Stipe niet weinig met eigennamen. Mott The Hoople, Mozes, Darwin, Newton en de worstelaars Fred Blassie en Jerry Lawler passeren de revue, samen met bordspellen als schaken en Risk. Toch is het voornamelijk een hommage aan Andy Kaufman, een komisch acteur die hier vooral bekend werd door de televisieserie ‘Taxi’, maar die ook een verdienstelijke imitator van Elvis Presley is. “Andy, are you goofing on Elvis?”

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

20-07-16

Woensdag 20 juli 2016

I’ll Never Smile Again

Tommy Dorsey and His Orchestra

 

JukeSmile.jpgVERLIES

Nog voor er een hitparade bestond, publiceerde het Amerikaanse tijdschrift Billboard al lijsten met succesplaten. Ze werden ingedeeld in drie categorieën: het meest gespeeld in juke-boxen, het meest gedraaid door radio-dj’s en het meest verkocht in winkels. Op deze dag in 1940 publiceerde het blad een eerste lijst met populaire singles. De eerste ‘gele trui’ was – trouwens twaalf weken lang – voor I’ll Never Smile Again. Het plaatje was uitgebracht door Tommy Dorsey and His Orchestra, een van de meest populaire orkesten uit die tijd. Hoewel hun namen niet op de hoes verschenen, was het te horen koortje The Pied Pipers en was de zanger de jonge Frank Sinatra.

In de jaren dat Sinatra uitgroeide tot een wereldvedette hield hij I’ll Never Smile Again op zijn repertoire. Tot laat in zijn carrière stond het steevast op de playlist van zijn concerten. “Die song heeft mijn vader heel zijn leven achtervolgd”, heeft zijn dochter Nancy Sinatra eens gezegd. “Dat heeft vooral te maken met het feit dat iedereen zich kan identificeren met de tekst, iedereen heeft wel verlies te verwerken.”

Dat elke luisteraar herkenning vindt in dit nummer heeft ongetwijfeld te maken met het feit dat de Canadese schrijfster Ruth Lowe in de song een heel persoonlijke ervaring verwoordde. Het was haar manier om de dood van haar man, Harold Cohen, te boven te komen. Er wordt wel eens verteld dat hij in het begin van de oorlog een heldendood stierf als gevechtspiloot. In werkelijkheid overleed hij in 1939 ten gevolge van complicaties bij een chirurgische ingreep.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be