30-11-16

Woensdag 30 november 2016

De Wereld Is Leeg Zonder Jou

Suzie

 

ALLEEN OP DE WERELD

Vijftig jaar geleden had Suzie een hit met De Wereld Is Leeg Zonder Jou. Ik was dat plaatje totaal vergeten tot E.V. in een nostalgische bui de Veronica Top-40 van de laatste novemberweek van 1966 op Facebook zette. Een vriend van hem reageerde gevat: “Probeer er tien slechte songs in te vinden. Dat is niet te doen. En zoek eens naar tien goede in de hitparade van vandaag. Dat is ook niet te doen.” Inderdaad, toen ik de opsomming overliep, werd snel duidelijk dat het een ware paternoster van parels was. Natuurlijk komen we Nederlandse rockgroepen tegen, zoals Outsiders, de band van Wally Tax, Q65 en The Golden Earrings, toen nog met ‘the’ en een ‘s’. Maar verder vooral internationale producties die in mijn ideale wereld allemaal klassiekers zijn. Ik ga ze niet allemaal opsommen, maar ik vermeld graag All Or Nothing van The Small Faces, Friday On My Mind van The Easybeats, Gimme Some Lovin’ van The Spencer Davis Group, Mellow Yellow van Donovan en en Reach Out I’ll Be There van The Four Tops. En daartussen stond dus ook De Wereld Is Leeg Zonder Jou van Suzie. Haar echte naam was Martina Peereboom en ze werd zeventig jaar geleden in Tilburg geboren. Haar ouders werkten bij Circus Boltini en met dat gezelschap trok het gezin heel Europa rond. Al als kind stond ze zelf in de piste. De talen die ze tijdens die tournees en in contacten met buitenlandse acrobaten oppikte, kwamen van pas toen de circusartieste een carrièreswitch uitvoerde en zich op het zingen ging toeleggen. Ze bracht plaatjes uit in het Engels en het Frans, in alle Scandinavische talen, in het Spaans en Italiaans, in het Duits en het Nederlands. Vaak ging dat om dezelfde songs in verschillende vertalingen. Soms zaten er enkele jaren tussen pakweg de Engelse en de Nederlandstalige versie. JukeSuzie.jpg

In 1965 nam Suzie samen met Liesbeth List deel aan de Knokkecup. Een jaar eerder had ze al een hit gehad met Johnny Loves Me, in het Nederlands uitgebracht als Johnny Lief. Maar het was dus met haar tweede single, De Wereld Is Leeg Zonder Jou uit 1966, dat ze het grootste succes boekte in haar geboorteland. De single, die eerder als Du, Du, Du Gehts Vorbei in het Duits verscheen, hield het liefst twaalf weken vol in de Nederlandse hitparade. Bij ons stond het plaatje maar één week in de lijst, op de twintigste plaats. Toch herinner ik mij nog dat dit lied bij ons vaak door de huiskamer klonk. Hoewel ik in die tijd nog een korte broek droeg, kreeg ik medelijden met dat meisje dat in mijn oren een muzikale variatie op de jeugdroman ‘Alleen Op De Wereld’ zong. Nu ik het opnieuw beluister, denk ik te weten waar die gevoelens vandaan kwamen. Het is die aandoenlijke snik in haar stem, vlak na het woord ‘wereld’. En dan die twee dramatische noten voor ‘is leeg’ volgt.

Meer dan in Nederland had Suzie aanhang in wat toen nog West-Duitsland heette. Ze scoorde er zes tophits in de sixties. Maar in Zweden was ze nog populairder. Je zal het niet geloven, maar daar verzorgden The Beatles eens haar voorprogramma. Suzie nam de Zweedse nationaliteit aan en beperkte stilaan haar activiteiten tot dat land. Ze trad er op als Suzie Watson, de naam van de man met wie ze korte tijd was getrouwd. Met The Plommons, een bestaande Zweedse band uit de categorie rock-‘n-rollrevival, gaf ze concerten onder de naam Suzie & The Sunny Girls. Nog later vormde ze een duo met de Zweedse zangeres Eleanor Bodel, die hits had met songs van Neil Sedaka en Carole King in haar moedertaal.

In maart 2008 werd Martina Peereboom in haar woning in Nordmaling dood aangetroffen op de sofa. Een buurman had gezien dat er constant licht brandde en dat de televisie bleef aanstaan. Een autopsie wees uit dat ze een dag of drie eerder was gestorven. Kennelijk was ze… alleen op de wereld.

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

29-11-16

Dinsdag 29 november 2016

Do You Know The Way To San Jose

Dionne Warwick

 

JukeJose.jpgKEN JE DE WEG?

Op deze dag in 1777 werd San Jose gesticht in de toenmalige Spaanse kolonie Alta California. Vandaag is het een onderdeel van het grootstedelijk gebied San Francisco Bay. Wie de weg wil weten, kan het aan Dionne Warwick vragen.

Burt Bacharach had al een tijdje de melodie van Do You Know The Way To San Jose geschreven vooraleer Hal David met de tekst kwam. Het gaat over een inwoner van San Jose die met hangende pootjes terug naar huis moet na een mislukte poging om door te breken in de showbizz van Los Angeles. “All the stars that never were are parking cars en pumping gas.”

Aanvankelijk wou Dionne Warwick het nummer niet opnemen. Zij vond het maar een flutdeuntje. Jaren later heeft ze dat zelfs letterlijk in interviews gezegd: “Het is een dom liedje. Ja, ik heb er veel succes mee gehad, maar dat verandert niets aan mijn mening.”

Veel succes, nou ja, dat is zacht uitgedrukt. De single uit 1968 werd haar grootste internationale hit en leverde haar en Grammy op.

Herhaaldelijk werd Do You Know The Way To San Jose gecoverd, vaak door gelijkgestemde ‘smooth’ zangeressen als Connie Francis, Rita Reys en Nancy Sinatra. The Temptations en The Supremes namen het zelfs samen op. En er bestaat ook een versie in het Frans: La Route Du Bonheur van Liliane Saint-Pierre. Vreemd genoeg wordt wel afgeteld in het Engels. “One, two. One, two, three.”

 

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

28-11-16

Maandag 28 november 2016

Hey! Baby

Bruce Channel

 

OP MONDHARMONICA

Vandaag viert Bruce Channel zijn 76ste verjaardag. “Wie is dat nu weer?”, hoor ik je vragen. Je kent zijn naam misschien niet, maar ongetwijfeld wel zijn grootste hit, Hey! Baby uit 1962.

Nadat hij met die single de eerste plaats in tal van hitparades had gehaald, bracht hij overmoedig Number One Man uit. Dat plaatje had ook nog wel wat succes, net als de opvolgers Come On Baby en Going Back To Louisiana, maar die moesten Hey! Baby allemaal ver laten voorgaan, zodat Bruce Channel vandaag ingedeeld wordt in de categorie ‘one hit wonder’.JukeCha.jpg

De opmerkelijke mondharmonicapartij in deze song wordt gespeeld door niemand minder dan Delbert McClinton. Hier en daar lees je dat John Lennon zijn eerste mondharmonicalessen van McClinton kreeg, maar de Beatle speelde dat instrument toen al lang. Wel is het zo dat Hey! Baby thuis bij Lennon in de jukebox stak en het is duidelijk te horen dat hij daarin inspiratie vond voor zijn smoelschuivers in Love Me Do en Please Please Me. Overigens, je moet het begin van Hey! Baby – een mondharmonica-akkoord met een ritmepatroon in de achtergrond – eens vergelijken met het begin van I Should Have Known Better van The Beatles.

Dat Channels song doorheen de jaren bekend is gebleven, heeft ongetwijfeld te maken met het feit dat hij herhaaldelijk terug opdook. Zo werd er nog op gedanst in de film Dirty Dancing uit 1987. Verder bestaan er succesvolle covers van onder meer Arthur Alexander, Anne Murray, Jerry Lee Lewis en Johnny Hallyday. De te mijden DJ Ötzi maakte er in 2000 een draak van een remix van onder de titel Hey Baby Uhh Ahh. Maar dat werd wel in verschillende Europese landen een nummer 1.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

 

27-11-16

Zondag 27 november 2016

Oregon

Derroll Adams

 

DE LAATSTE TROUBADOUR

In 2000 overleed hij in Antwerpen, waar hij zich in de jaren zeventig vestigde. Maar het was op deze dag in in 1925 dat Derroll Adams werd geboren. Van in de jaren vijftig, toen hij met Ramblin’ Jack Elliott samenwerkte, tot het einde van de jaren tachtig is hij actief geweest. Hoe groot zijn belang was voor de folkwereld bewijst de lijst met nummers die over hem werden geschreven. Daar zijn songs bij van Donovan, Ralph McTell en Allan Taylor van Fairport Convention. De Ierse singer-songwriter Ron Kavana noemde hem in een lied The Last Of The Troubadours.

JukeD.jpgDecennia lang zong hij Portland Town, een protestsong die begon met de zin ‘I was born in Portland Town’. Dat was niet gelogen. Hij zag het levenslicht in wat vandaag de grootste stad van de Amerikaanse staat Oregon is. Nog nadrukkelijker heeft hij het over zijn roots in het nummer Oregon, een van mijn favorieten. Op een simpele banjotune trekken we met de pioniers van de oost- naar de westkust. ‘Some on wagons, some on foot. And horses for the rest.’ Leerkrachten zouden het kunnen gebruiken in aardrijkskundelessen, zoveel plaatsnamen, rivieren of bergketens worden vermeld. Veel landverhuizers sterven en route, anderen vestigen zich ergens onderweg, de volhouders bereiken de ‘Pacific Ocean’ in Californië om dan naar het zuiden, naar Mexico te reizen. Of naar het noorden, zoals de voorvaderen van Derroll Adams. ‘The people I come from, they settled Oregon.’ Het past echt bij hem, maar… het is wel een nummer van Tucker Zimmerman. Zimmermans platen zijn gemakkelijk te vinden in mijn alfabetisch gerangschikte platenkast. Er komen er maar vier achter: twee van The Zoots en twee van ZZ Top.

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

26-11-16

Zaterdag 26 november 2016

Kayleigh

Marillion

 

WHAT'S IN A NAME?

Vandaag viert de Britse gitarist Steve Rothery zijn 57ste verjaardag. Een paar jaar geleden heeft hij nog een album met instrumentale nummers uitgebracht en hij maakte ook een paar platen met zangeres Hannah Stobart onder de naam The Wishing Tree. Maar hij is vooral bekend als stichter van de neo-progrockgroep Marillion, die nog altijd bestaat. De band heette trouwens eerst Silmarillion, naar het gelijknamige boek van J.R.R.Tolkien.JukeK1.jpg

Marillion heeft in de jaren tachtig met betrekkelijke bijval de ene na het andere elpee uitgebracht. Hun echte topper was het conceptalbum Misplaced Childhood in 1985 en dan vooral de single Kayleigh. Het was de meest gedraaide single op de BBC-radio dat jaar, het werd in heel Europa een hit en het enige succes van de band in de Verenigde Staten. Volgens mij heb ik hen in die dagen op Pukkelpop gezien, maar ik ben op dit moment te lui om dat op te zoeken. Geestesgenoot en trouwe lezer André Convents zal dat wel doen.

Het was onze jarige van vandaag die de gitaarpartij van Kayleigh bedacht. Heel toevallig, eigenlijk. Hij wou eens aan zijn lief tonen welke effecten er allemaal mogelijk waren met zijn instrument. “De song had nooit bestaan als zij die avond gevraagd had wat er op televisie was”, heeft hij eens gezegd.

JukeK2.jpgFish was in die tijd de zanger van Marillion. Eigenlijk heette hij Derek Dick, wat op zich al een reden is om een schuilnaam aan te nemen. Her en der lees je dat hij de songtekst schreef om de breuk te verwerken met een meisje dat Kay heette en Lee als tweede voornaam had. Zelf houdt hij vol dat het niet over één personage gaat, maar over ‘some of the women I dated’. In elk geval heeft hij Kay Lee vervormd tot Kayleigh en daarmee heeft hij een trend gezet. Inmiddels is het een heel populaire meisjesnaam, zeker in Schotland en Wales. En dat is allemaal aan dat liedje toe te schrijven, want voor 1985 kwam die naam niet voor.

De video voor Kayleigh werd gefilmd in Berlijn, waar de plaat ook werd opgenomen. Naast Robert Mead, de jongen die op de hoesfoto's van de single en de elpee staat, zien we het Duitse model Tamara Nowy in de clip. Achteraf trouwde Fish met haar. Na veertien jaar huwelijk gingen ze uit elkaar. Zij was dus ‘zijn nieuwe Kayleigh’.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be