31-01-17

Dinsdag 31 januari 2017

Take My Hand, Precious Lord

Mahalia Jackson

 

BEGRAFENISLIED

Op deze dag in 1972 verzamelden volgens sommige bronnen wel veertigduizend rouwende mensen in Chicago voor de herdenkingsdienst van Mahalia Jackson, die vier dagen daarvoor was overleden. In New Orleans, waar ze opgroeide, werd ook een plechtigheid georganiseerd.

‘The Queen of Gospel’ werd ze genoemd. “I sing God’s music because it makes me feel free”, zei ze in een interview met het magazine Mojo. “It gives me hope. With the blues, when you finish, you still have the blues.” Het is te schoon om trachten te vertalen.

JukeMahalia.jpgZe heeft dik dertig albums op haar actief. De eerste plaatopnamen dateren van in de jaren dertig en in het begin van de fifties toerde ze al door Europa. Maar ze werd vooral bekend in de jaren zestig toen ze met haar muziek ook duidelijk een politieke boodschap uitdroeg. Het was niet voor niets dat ze zong bij de eedaflegging van John F. Kennedy. Misschien minder radicaal dan Nina Simone of The Staple Singers was ook zij nauw betrokken bij de Burgerrechtenbeweging van Martin Luther King. Ze negeerde doodsbedreigingen om op te treden tijdens zijn meetings en betogingen. In 1963 stond ze in Washington op het podium voor 250.000 manifestanten. Op verzoek van King bracht ze How I Got Over en I Been Buked And I Been Scored. Daarna hield hij zijn legendarische toespraak ‘I had a dream’. Het laatste gedeelte van die speech improviseerde hij trouwens nadat Mahalia Jackson hem ertoe had aangemoedigd. Toen hij voor de eerste keer de legendarische vier woorden had uitgesproken, riep Mahalia Jackson hem toe: “Tell them about your dream, Martin!” Zo wordt het althans verteld in het boek ‘Parting The Waters: America in the King Years’ van Taylor Branch.

Mahalia Jackson was heel close met Martin Luther King en wist dat Take My Hand, Precious Lord zijn favoriete gospelsong was. De muziek en de tekst van het lied staan op naam van dominee Thomas Dorsey, die het in 1932 schreef toen zijn vrouw en zijn eerste zoon samen het leven lieten in het kraambed. Hij liet zich daarbij wel inspireren door bestaande kerkhymnen. Talrijk zijn de covers van Take My Hand, Precious Lord, niet alleen van zwarte ‘usual suspects’ als Rosetta Thorpe, Mavis Staples en Al Green, maar ook van ‘bleekscheten’ als Pat Boone, Jim Reeves en Elvis Presley. Omdat Take My Hand, Precious Lord de lievelingsgospel van Martin Luther King was, zong Mahalia Jackson het tijdens zijn begrafenis in april 1968. Vier jaar later werd dezelfde song op haar uitvaart gebracht door Aretha Franklin.  

 Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

30-01-17

Maandag 30 januari 2017

Different Drum

Linda Ronstadt

 

JukeLinda2.jpgVRIENDEN VAN VROEGER

Vandaag vijftig jaar geleden maakten we kennis met de opmerkelijke stem van Linda Ronstadt. Toen verscheen The Stone Poneys, de debuutelpee van The Stone Poneys, een folkrocktrio dat de zangeres vormde met de gitaristen Bobby Kimmel en - de later meer bekend geworden - Kenny Edwards. Ze trad eerder wel al op met haar broer Peter en zuster Suzi als The Three Ronstadts, maar ze had nog nooit een plaat opgenomen. Trouwens, op dat eerste album was zij veel minder te horen dan de twee mannen. Dat veranderde toen nog datzelfde jaar de tweede elpee, Evergreen, Volume 2., uitkwam. Daar staat de enige hit van de groep op: Different Drum. Het nummer, dat al eerder op plaat werd gezet door The Greenbriar Boys, was geschreven door Michael Nesmith van The Monkees. Na het succes van Different Drum zette de platenfirma meer in op Linda Ronstadt dan op de The Stone Poneys, die overigens hun verkeerd gespelde groepsnaam leenden van de song The Stone Pony Blues van Charley Patton. Op de hoes van de derde elpee stond dan ook alleen haar beeltenis en de titel luidde nogal ingewikkeld Linda Ronstadt, Stone Poneys and Friends, Vol.III. Omdat er verschillende reissues van de platen verschenen, raakten ze vanaf de tweede helft van de seventies eigenlijk meer verspreid dan ze ooit waren geweest bij de oorspronkelijke releases.

JukeLinda0.jpgJukeLinda1.jpgWat te verwachten viel, gebeurde. In 1969 verscheen de eerste solo-elpee van Linda Ronstadt. De oudste plaat die ik van haar heb, dateert van 1972. Ze heet kortweg Linda Ronstadt, maar verscheen hier een paar jaar later onder de titel Linda Ronstadt And Friends. Mijn exemplaar is duidelijk een Nederlandse persing, want op de binnenhoes worden de voordelen van de anti-statische draaitafelmat in enigszins krakkemikkig Nederlands uit de doeken gedaan. We citeren letterlijk: “Wat gebeurt er eigenlijk met een grammofoonplaat, wanneer dat hinderlijke en irriterende knetteren te horen is. Het is de statische electriciteit die deze geluiden veroorzaakt en die er ook de oorzaak van is dat de grammofoonplaat stof aantrekt. Wij kunnen U nu de enig werkelijk afdoende oplossing van dit probleem presenteren.”

Nou, het waren nogal ‘friends’ die Linda Ronstadt rond zich had verzameld, zeg maar de crème van de countryrock die zich toen aan de Amerikaanse westkust ontwikkelde. Ik noem voor de vuist Glenn Frey, Don Henley, Bernie Leadon en Randy Meisner, de originele bezetting van de Eagles. Maar John David Souther was er ook bij, Sneaky Pete Kleinow en Herb Pedersen. Drie van de songs werden live opgenomen in The Troubadour, een club in Hollywood, waar menig jong talent werd ontdekt. De andere nummers werden op band gezet in de Muscle Shoals Sound in Alabama. Vandaar dat ook tal van bekende sessiemuzikanten uit die stal meedoen, zoals drummer Roger Hawkins en achtergrondzangeres Mary Clayton. Van liefst vijftien van die ‘friends’ worden de namen groot afgedrukt op de voorkant van de hoes. Maar de Nederlandse drukkers zijn daarbij nogal onzorgvuldig te werk gegaan. De voornaam van Glenn Frey heeft maar één ‘n’ gekregen en de bijnaam van Pete Kleinow is ‘Sneeky’ geworden in plaats van ‘Sneaky’.

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

29-01-17

Zondag 29 januari 2017

Jeans On

David Dundas

 

RECLAME JukeJeans.jpg

Vandaag veertig jaar geleden kwam de single Jeans On van David Dundas binnen in de Nederlandse Top-40. Kort daarna was het ook bij ons een hit. Zegt je niets? Dat dacht je maar. Tot je het weer eens hoort.

Het videofragment hieronder, waarin een naaktmodel haar broek optrekt, komt uit het Duitse televisieprogramma Musikladen. De uitzending zorgde indertijd voor heel wat ophef.

David Dundas schreef het nummer samen met Roger Greenaway, een gerenommeerde songwriter die onder meer You’ve Got Your Troubles van The Fortunes, Long Cool Woman (In A Black Dress) van The Hollies en I’d Like To Teach The World To Sing van The New Seekers op zijn palmares heeft. Oorspronkelijk hadden ze het melodietje gemaakt voor een reclamefilmpje van Brutus Jeans. Omdat het zo aansloeg, besloten ze het ook gewoon op plaat uit te brengen. ‘I pull my Brutus Jeans on’ werd ‘I pull my old blue jeans on’. Een reclamedeuntje dat een hit werd, voor Roger Greenaway was dat niet nieuw. Hij had I’d Like To Teach The World To Sing aanvankelijk ook geschreven voor een commercial van Coca-Cola.

Wie te jong is om zich het origineel te herinneren, herkent Jeans On ongetwijfeld in de mix van Sho Nuff, het nummer dat Fatboy Slim op de B-kant van zijn hitsingle Praise You zette. Alsof de cirkel rond moest zijn, kwam ook dat nummer in 2006 in een reclamefilmpje terecht. Voor de SEAT Ibiza.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

28-01-17

Zaterdag 28 januari 2017

Halfway To Paradise

Billy Fury

 

JukeFury.jpgHALFWEG

Het is vandaag veertien jaar geleden dat Billy Fury overleed. Bij ons is hij nooit bekend geweest, maar in de Britse popgeschiedenis was hij een fenomeen. Hoewel hij nooit op nummer 1 stond haalde hij in de jaren zestig net zoveel hitnoteringen als The Beatles. Trouwens, toen die zich nog The Silver Beetles noemden, hebben die eens auditie gedaan om de begeleidingsband van Billy Fury te worden. Ze werden aangenomen, maar weigerden uiteindelijk. John Lennon maakte wel van de gelegenheid gebruik om Fury een handtekening te vragen. Hij was een fan van hem. De job ging vervolgens naar The Tornados, die ook wat instrumentale hitjes hadden, waaronder Telstar. Eerder was Billy Fury begeleid door niemand minder dan Georgie Fame en zijn Blue Flames.

Billy Fury kon met zijn heupen draaien zoals Elvis Presley. Hij klonk ook een beetje als de King. Iets van Cliff Richard schuilde er ook in zijn stem. Aanvankelijk een echte rocker, evolueerde hij naar ballades, een beweging die ook zijn voorbeelden maakten. Toen kwamen de grootste successen, zoals I’d Never Find Another You, Jealousy, It’s Only Make Believe en vooral Halfway To Paradise. Dat laatste nummer was een compositie van Carole King en Gerry Goffin, oorspronkelijk opgenomen door Tony Orlando. In de jaarlijkse favorietenlijst van de luisteraars van Gem-AM, het populairste oldiesradiostation in Groot-Brittannië, staat Halfway To Paradise van Billy Fury altijd bovenaan. Nadat hij tot drie keer toe alleen Unchained Melody van The Righteous Brothers moest laten voorgaan, haalde hij ook een keertje de eerste plaats in die hitparade. Toch een nummer 1, dus. Dat is nog maar één aanwijzing dat hij eigenlijk is blijven voortleven. Verder wordt nog altijd zijn officiële website onderhouden, waar ik de meeste anekdotes voor deze bijdrage heb gevonden. Er zijn zelfs verschillende songs geschreven over hem. Een daarvan is vanJukeFury2.jpg Bernie Taupin. Die kennen we als de tekstschrijver van de grootste hits van Elton John, maar hij heeft ook zelf enkele elpees afgeleverd. Op zijn album Tribe staat een song waarin het hoofdpersonage de wens uitdrukt ‘like Billy Fury’ te zijn. Het nummer heet trouwens gewoon Billy Fury. En Elton John verzorgt de backing vocals. Opmerkelijk is ook dat een foto van Billy Fury prijkt op de hoes van Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me, de laatste single die The Smiths hebben uitgebracht. Dat was in 1987. Hij leefde toen nog, hij zal fier zijn geweest.

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

27-01-17

Vrijdag 27 januari 2017

On The Road Again

Canned Heat

 

27 KEER 27

Op de 27ste hebben we het over ‘Club 27”, soms ook aangeduid als ‘Forever 27 Club’. De term ontstond toen in een tijdspanne van twee jaar vier rockartiesten in niet altijd even duidelijke omstandigheden op hun 27ste stierven. In chronologische volgorde ging het om Brian Jones, Jimi Hendrix, Janis Joplin en Jim Morrison. Het kwartet kwam opnieuw in het nieuws toen Kurt Cobain en Amy Winehouse op dezelfde leeftijd aan hun einde kwamen. Romantici rekenen ook de charismatische singer-songwriters Nick Drake en Tim Buckley tot de club. Maar de eerste was bij zijn dood al 28 geworden en de tweede was nog net 26.

Ik heb inmiddels een lijst aangelegd met liefst 27 rocklijken die niet ouder dan 27 werden. Het meeste opzoekwerk voor de opsomming hieronder dateert van 2009, toen ik voor ‘Het Nieuwsblad op Zondag’ een lang artikel schreef over deze betreurde artiesten. By the way, nog tot in maart toeren Clara Cleymans en Jo Mahieu met een theaterconcert vol bewerkingen van songs van ‘Club 27’-leden.

1. Amy Winehouse maakte met Back To Black een klassiek soulalbum, maar was vaak te stoned en te zat om tijdens optredens op haar benen te staan. Zij is al sedert 2011 niet meer onder ons.

2. Jimi Hendrix gaf de geest op 18 september 1970. Bij leven heeft hij maar drie studioplaten en één live album uitgebracht, maar zijn gitaarspel en het gebruik van nieuwe technieken beïnvloeden de rock tot vandaag.

3. Janis Joplin stierf op 4 oktober 1970, vermoedelijk aan een overdosis heroïne. Echte fans prijzen haar werk bij Big Brother & The Holding Company, maar haar postuum uitgebrachte plaat Pearl was haar grootste succes.

4. Jim Morrison liet op 3 juli 1971 het leven in een hotelkamer in Parijs, vandaar dat hij op Père Lachaise begraven werd. Hoewel er geen autopsie gebeurde, was een hartstilstand de officiële doodsoorzaak van de zanger van The Doors. .

5. Brian Jones. Ook op 3 juli, maar twee jaar later dan Morrison, verdronk deze gitarist en medestichter van The Rolling Stones in zijn zwembad. Geregeld laait de speculatie dat hij werd vermoord terug op.

6. Kurt Cobain, de frontman van Nirvana, schoot zich door het hoofd op 5 april 1994.

7. Robert Johnson had slechts 29 songs opgenomen toen hij in 1938 stierf, maar drukte zijn stempel op de blanke blues van de jaren zestig en op de rock die daaruit groeide. Eric Clapton heeft zowat alle Johnsonnummers op zijn repertoire staan. Zijn cd Me and Mr Johnson bevat enkel covers van zijn grote voorbeeld.

8. Richard James Edwards, de gitarist en tekstschrijver van Manic Street Preachers, verdween spoorloos in 1995. Hij was toen 27. Overtuigd dat hij nog leefde, spaarden de andere bandleden jarenlang een deel van hun inkomen voor hem. In 2008 werd hij dan toch officieel dood verklaard.

JukeCanned.jpg9. Alan Wilson, bijgenaamd Blind Owl, was zanger, gitarist en frontman van Canned Heat. Die band is vooral bekend van hun Woodstockoptreden en de hits Going Up The Country en On The Road Again.

10. Rudy Lewis. In de periode dat hij de lead singer van The Drifters was, scoorden ze hits als Some Kind Of Wonderful en On Broadway.

11. Peter Ham. De keyboardspeler, gitarist en stichter van de powerband Badfinger verhing zich in 1975. Nog een tweede bandlid pleegde zelfmoord.

12. Jesse Belvin was een crooner uit de jaren vijftig die het vaak – zelfs door Green Day – gecoverde Earth Angel schreef.

13. Jacob Miller. Zanger van de Jamaïcaanse reggaeband Inner Circle, hier vooral bekend van Sweat (A La La La La Long).

14. Ron McKernan was stichtend lid van de hippieband Greatful Dead. Hij bespeelde zowat alle instrumenten.

15. Dave Alexander, de bassist van The Stooges, de band van Iggy Pop, stierf in 1975.

16. Gary Thain. Ook in 1975 bleef deze bassist van de hardrockgroep Uriah Heep in een overdosis.

17. Chris Bell. Met Alex Chilton was deze songwriter en gitarist een van de voornaamste pionnen in de onvolprezen popgroep Big Star.

18. Pete de Freitas, de drummer van Echo & The Bunnymen, verongelukte in 1989 met zijn motor.

19. Jeremy Michael Ward verzorgde de soundeffecten bij The Mars Volta en stierf aan een overdosis heroïne.

20. Arlester Christian was zanger van Dyke & The Blazers, de groep die de term funky verspreidde door als eerste een nummer op te nemen met dat woord in de titel.

21. Orisha Grinstead vormde met o.a. haar tweelingzus Irish het vaak gelauwerde R&B-trio Seven-O-Two.

22. Mia Zapata. Deze zangeres van de punkband The Gits uit Seattle werd in 1993 verkracht en vermoord.

23. Kristen Pfaff. Heroïneoverdosis doodde deze bassiste van Hole, de groep van Coutney Love, de vrouw van Kurt Cobain.

24. Nat Jaffe was een swingjazzpianist, die op het einde van zijn carrière met Sarah Vaughan samenwerkte. Hij stierf in 1945.

25. Louis Chauvin was een Amerikaanse ragtimepianist die in 1908 overleed.

26. Fat Pat, de rapper van Screwed Up Click,, werd doodgeschoten in 1998.

27. Freaky Tah. Ook Raymond Rogers, zoals zijn echte naam luidde, van de hiphopgroep Lost Boyz kwam om in een vuurgevecht.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be