18-03-17

Zaterdag 18 maart 2017

Pump It Up

Elvis Costello

 

JukeCost2.jpgHOTEL STIL VERDRIET

Op deze dag in 1978 lag This Year’s Model, de tweede elpee van Elvis Costello, in de platenwinkels. Ik was een ‘early adopter’ en had toen al zijn debuut, My Aim Is True, in huis. Terwijl hij op zijn eerste plaat begeleid werd door muzikanten uit de Amerikaanse formatie Clover, was This Year’s Model het eerste album dat hij opnam met The Attractions, bestaande uit Steve Nieve op toetsen, Bruce Thomas op bas en Pete Thomas op drums.

Zoals gebruikelijk bij Costello was de titel van het album niet de titel van een van de tracks. Hij heeft zelfs verscheidene platen die genoemd zijn naar een song die pas op een latere plaat te vinden is. Zoals My Aim Is True een zin uit Alison was, bleek This Year’s Model geplukt uit de tekst van (I Don’t Want To Go To) Chelsea.

JukeCost.jpgJukeCost3.jpgOp de hoesfoto poseert hij achter precies dezelfde camera als die van de fotograaf, Chris Gabrin. Die heeft eens in een interview gezegd dat Costello hem gevraagd had om tijdens de fotosessie voortdurend Hotel California van Eagles te draaien. Niet dat hij dat zo’n straffe song vond, integendeel. Het moest hem helpen om ‘pissed off and angry’ te kijken. Bij de eerste persingen leek er een fout gebeurd. De E van zijn voornaam en de T van de titel stonden niet op de hoes. En aan één kant was de kleurenbalk die drukkers gebruiken nog te zien. (foto 2). Neen, het karton was niet verkeerd afgeknipt, de fout bleek opzettelijk gemaakt, het was een grapje van de hoesontwerper Barney Bubbles. Mijn exemplaar komt uit een reeks die vergezeld ging van een single. ‘Free Album With This Single’ stond gekscherend op een sticker te lezen (foto 3). Op de B-kant van die single staat Neat, Neat, Neat van The Damned, op de A-kant zijn eigen compositie Stranger In The House, een regelrechte countrysleper die later nog in het Nederlands werd gecoverd door Erik Van Neygen. Hotel Stil Verdriet werd zijn titel, maar het refrein is letterlijk vertaald: “Er is een vreemdeling in huis en niemand kent hem (…) Maar iedereen zegt me: hij lijkt op jou.”  

Twee songs uit This Year’s Model bleven door de jaren heen publieksfavorieten tijdens Costelloconcerten. Het eerste nummer is (I Don’t Want To Go To) Chelsea, waarvan hij heeft gezegd dat het een doorslagje van The Kinks of The Who zou zijn geweest als Bruce Thomas er geen prachtige baslijn aan toegevoegd had. Ik hoor nochtans vooral de orgel van Steve Nieve. Het tweede nummer is Pump It Up, op het eerste gehoor een oproep om een draai te geven aan de volumeknop, maar in werkelijkheid een song met ‘double entendres’ over masturberen. Elvis Costello schreef het op de brandtrap van een hotel in Newcastle tijdens een tournee met andere artiesten van het label Stiff. Hij trok zich graag terug als zijn collega’s seks, drugs en rock-‘n-roll weer eens al te letterlijk namen. In zijn biografie ‘Unfaithful Music and Disappearing Ink’, die ik nog niet zo lang geleden hier als eens bewierookte, geeft hij toe inspiratie gevonden te hebben in Subterranean Homesick Blues van Bob Dylan. De Nobelprijswinnaar wist dat maar al te goed, maar reageerde daar niet op. Tot Costello jaren later Dylan eens ontmoette. “Ik snap niet”, zei de Bawb tegen Elvis, “dat die smeerlappen van U2 zo maar jouw song kunnen pikken.” Costello schrijft, zoals alleen hij kan schrijven en daarom vertaal ik het niet: “It took me a moment to know what he was talking about, and a moment more to realise that he was putting me on.”

De videoclips van (I Don’t Want To Go To) Chelsea en Pump It Up zijn op dezelfde dag en op dezelfde locatie gedraaid. De muzikanten droegen in beide filmpjes zelfs dezelfde kleren. En telkens is te zien dat de hand van bassist Bruce Thomas in een verband zat. Die had enkele weken eerder zijn vingers gesneden aan een kapotte fles en was een keer of zeven genaaid.  

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.