26-04-17

Woensdag 26 april 2017

Mansion On The Hill

Bruce Springsteen

 

VADER EN ZOON

Op deze dag in 1998 overleed de vader van Bruce Springsteen. Douglas was zijn naam en hij had zowel Ierse als Nederlandse roots. De twee hadden een gebrouilleerde relatie. Papa was moeilijk of helemaal niet in staat om een conversatie te voeren met zoonlief. En die had daar nou net veel behoefte aan. Dus praatte hij maar met hem in zijn songs. Het is een beetje zoals T-Bone Burnett ooit zei: “Rock-‘n-roll is vaak de langgerekte schreeuw ‘Daaaaddy’.” Of om het met Bram Vermeulen in De Wedstrijd te zeggen: ‘Papa! Kijk dan!’.

Bruce Springsteen heeft verschillende songs over zijn vader geschreven. Ik denk aan Adam Raised Cain op de elpee Darkness On The Edge Of Town, aan My Hometown op Born In The USA en aan Walk Like A Man uit het album Tunnel Of Love.

Independence Day gaat niet over de vierde juli, maar over een onafhankelijkheidsstrijd in de familie Springsteen. Het nummer stond op The River, maar werd drie jaar eerder geschreven toen de Boss aan Darkness On The Edge Of Town knutselde. Vandaar dat in de eerste strofe de zin “There’s a darkness in this town that’s got us too” voorkomt. We horen een zoon die tot zijn vader spreekt op de dag van hun definitieve breuk. De gebruikelijke uitdrukking waarmee men kinderen naar bed stuurt, wordt omgedraaid: “Well, papa, go to bed now, it’s getting late.” We voelen meteen de spanning: “Nothing we can say is gonna change anything now.” Verderop wordt het duidelijk: “There was just no way this house could hold the two of us.” Het is tijd om afscheid te nemen. “So say goodbye, it’s Independence Day.” De zoon is eindelijk onafhankelijk.

JukeBruce.jpgIn 1982 bracht Bruce Springsteen de elpee Nebraska uit. Hij had de nummers thuis opgenomen met een eerder primitieve bandopnemer. Het was de bedoeling die demo’s uit te werken en op te nemen met The E Street Band. Dat is ook gebeurd, maar de opnames – bij fans die alsnog op een release hopen, bekend als Electric Nebraska – verdwenen in een kluis. Iedereen, van de simpelste medewerker tot de hoogste platenbaas, vond het beter de ruwe versie uit te brengen, met alleen Springsteen, zijn gitaren, een mondharmonica, nu en dan een tamboerijn en wat synthesizer. Ik vind dat nog altijd een goede keuze, ik hou van die plaat. Op mijn exemplaar, een Nederlandse persing, staan niet alleen de Engelstalige teksten op binnenkant van de openklapbare hoes, maar ook de Duitse en Franse vertalingen op de witte binnenhoes. Die aandacht voor het woord is terecht, want hoewel de songs vaak eenvoudig in elkaar zitten en het instrumentarium beperkt is, gaan de teksten heel diep. Op Nebraska staan twee songs die duidelijk naar Springsteens vader verwijzen. My Father’s House is overduidelijk. En dan is er ook nog Mansion On The Hill. In zijn boek ‘Bruce’ – dat ik met veel plezier heb gelezen – suggereert rockjournalist Peter Ames Carlin dat hij het heeft over zijn grootvaders huis, dat ‘the house on the hill’ werd genoemd. Bruce zou in die buurt graag hebben gespeeld met zijn zus. Een zin in de Mansion On The Hill zou daar naar verwijzen: ‘Me and my sister we’d hide out in the tall corn fields.’ Springsteen heeft wel twee jongere zussen, Virginia en Pamela. Tijdens een concert in 1986 heeft de zanger bij wijze van aankondiging eens verklapt dat het gaat over een plek waar zijn vader hem mee heen nam. Het was buiten de stad, redelijk ver voor het gevoel van het kind dat hij toen was. Naar het zeggen van zoon Springsteen was vader Springsteen gefixeerd op geld en de rijkdom van anderen omdat hij zelf vaak werkloos was. En daarom reed hij met hem naar die grote witte villa op de heuvel. Zoals zo vaak bij songs, zijn de teksten op verschillende manieren te interpreteren. Ongetwijfeld omdat de auteur uit meer dan één herinnering heeft geput.

Waarschijnlijk heeft Bruce Springsteen de titel van Mansion On The Hill geleend van het gelijknamige nummer van Hank Williams. Ook Neil Young heeft een song met die titel, maar die stamt van veel later.

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

25-04-17

Dinsdag 25 april 2017

Ella, Elle L’A

France Gall

 

ZIJ HEEFT HET JukeElla.jpg

Het is vandaag honderd jaar geleden dat Ella Fitzgerald werd geboren. Met haar stembereik van vier octaven werd zij een van de grootste jazzzangeressen ooit. Hits heeft ze eigenlijk niet gehad. Ze werkte samen met straffe kerels als Dizzy Gillespie, Duke Ellington en Count Basie, maar ze interpreteerde voornamelijk composities uit de songbooks van pakweg Cole Porter en George Gershwin. De enige opmerking die je wel eens over haar hoorde, was dat ze soms diepgang miste omdat ze haar liedjes vrolijk liet klinken. ‘C’est comme une gaieté, comme une sourire, quelque chose dans la voix.’ De openingszin van Ella, Elle L’A van France Gall verwijst waarschijnlijk naar die kritiek. Jaja, die song is een hommage aan Ella Fitzgerald. Zo als veel werk van France Gall werd het nummer geschreven door haar man Michel Berger. Wat Ella Fitzgerald dan wel had?  ‘Je ne sais quoi’, klinkt het in het refrein. Iets wat anderen niet hadden. ‘Que d’autres n’ont pas.’ Het moet toch die stem zijn geweest. ‘Elle a cette drôle de voix.’

Ella, Elle L’A was een track uit het album Babacar uit 1987. Het werd net geen nummer 1 in Frankrijk, maar haalde wel in Duitsland en Oostenrijk de eerste plaats in de hitparade. In Nederland bengelde de single echter aan de staart en hier raakte het plaatje zelfs niet in de verkooplijsten. Heel anders verging het de uptempocover die in 2008 werd uitgebracht door Kate Ryan, die trouwens ook Babacar met een eurodancesausje overgoot. Kate Ryan haalde met Ella, Elle L’A in verschillende landen de top-10, vaak de top-5. In Spanje stond ze zelfs weken op nummer 1. Kennelijk had zij ook iets.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

24-04-17

Maandag 24 april 2017

Sweet Nothin’s

Brenda Lee

 

GEFLUISTER

Vandaag is het 54 jaar geleden dat Brenda Lee trouwde met Ronnie Shacklett, een man die ze had ontmoet op een concert van Jackie Wilson. Hoewel de zangeres in menig nummer een triest aflopende liefdesaffaire bezong, geniet zij zelf tot vandaag van het huwelijksgeluk. Het echtpaar heeft twee dochters, Jolie en Julie. Die werden zo genoemd omdat de kinderen van Patsy Cline ook zo heten.

JukeBrenda.jpgBrenda Lee, die op het eind van het jaar haar 73ste verjaardag viert, begon al op haar zesde in de showbizz. Na de dood van haar vader was zij op haar tiende thuis de kostwinner met optredens in radioshows en op allerlei evenementen. Ze was zo klein dat ze op een kistje moest staan om bij de microfoon te kunnen, ook al stond die op de laagste stand. Haar grootste hits kunnen we ruwweg tussen 1958 en 1965 situeren. Daar zijn I Want To Be Wanted en Break It To Me Gently bij, maar ook het door merg en been snijdende All Alone Am I. Nog meeslepender is haar meest bekende werk I’m Sorry. Ooit heb ik gelezen dat de Belgische cineast Guido Henderickx die song wou gebruiken voor zijn debuut ‘Verbrande Brug’ in 1975. Dat bleek echter te veel te kosten en dus schreef Alain Pierre, die ook de rest van de soundtrack componeerde, maar een nummer in dezelfde stijl. Lonely Without You werd hier nog een hit ook voor Cynthia Clay.

In Radar Love, het grootste internationaal succes van Golden Earring, maakt de verteller een nachtelijke autorit. ‘I’ve been drivin’ all night, my hand’s wet on the wheel’. En dan wordt Coming On Strong van Brenda Lee op de radio gedraaid. In de compositie van Barry Hay en George Kooymans wordt het een ‘vergeten lied’ genoemd. ‘The radio plays that forgotten song, Brenda Lee’s Coming On Strong.’

En dan is er nog Sweet Nothin’s, haar hit uit 1959 en haar eerste succes in Europa. ‘My baby whispers in my ear. He knowes knows the things I like to hear.’ Aan de flirterige tekst kon je het niet horen en aan haar stem al helemaal niet, maar ze was toen amper veertien jaar.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

 

23-04-17

Zondag 23 april 2017

Wild Horses

The Rolling Stones

 

JukeSticky.jpgWIEGELIEDJE 

Op deze dag in 1971 brachten The Rolling Stones de elpee Sticky Fingers uit. Over de spijkerbroekhoes is al genoeg geleuterd, laat ons het over de muziek hebben. Keith Richards had net kennis gemaakt met Gram Parsons, wat resulteerde in enkele countryachtige songs. Vooral Wild Horses had iets van een cowboyballade. Er wordt wel eens verteld dat het over Marianne Faithfull gaat, maar dat heeft Jagger al nadrukkelijk ontkend. “Keith was net vader geworden en wilde eigenlijk niet op tournee gaan, daar gaat het over”, schrijft Jim Dickinson in zijn zopas verschenen memoires. Het boek heet niet voor niets ‘I’m Not Dead, I’m Just Gone’. Hij is al sedert 2009 niet meer onder de levenden. Het gaat om herinneringen die hij indertijd heeft opgeschreven en die nu pas werden gebundeld en uitgegeven.

Pianist en platenproducer Jim Dickinson is de vader van Luther Dickinson en Cody Dickinson van North Mississippi Allstars en was erbij toen de Stones Sticky Fingers opnamen in de legendarische Muscle Shoals Studio in Alabama. Volgens hem had Keith Richards de song helemaal klaar en werd er ter plekke een tekst bij bedacht. “Het was een simpel wiegeliedje”, schrijft Jim Dickinson, “maar met de toevoegingen van Jagger werd het een verhaal vol metaforen over onbeantwoorde liefdes.”

Ian Stewart, in de studio de vaste toetsenist van de Stones, weigerde mee te spelen. “I don’t play on songs with minor chords.” Daarom moest Jim Dickinson inspringen. Hij vertelt in het boek dat er wel een grote concertpiano en een prachtig Hammondorgel stonden, maar dat hij die niet kon gebruiken. Die klonken te goed in vergelijking met wat de band presteerde. Dus zocht hij in een ander lokaal, waar de Stones trouwens hun cocaïne verstopten, een oude barpiano die ‘just out of tune enough’ was voor deze opdracht. Jim Dickinson wou meteen beginnen oefenen, maar hij raakte niet wijs uit het papiertje dat Keith Richards hem had toegeschoven. Solfège was niet aan Keef besteed en – ik citeer Dickinson – hij schreef de akkoorden op in cijfers. Het leken wel telefoonnummers. Toen Bill Wyman zag dat Dickinson worstelde met Richards’ eigenzinnige notenleer zei hij hem: “Let er maar niet op. Hij weet trouwens niet wat hij doet. In het beste geval herinnert hij zich vandaag waar hij gisteren zijn vingers op de gitaar heeft gezet.” Jim Dickinson vond dat een prachtige omschrijving van rock-‘n-roll.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

22-04-17

Zaterdag 22 april 2017

Wild Thing

The Troggs

 

WILD DING

Op deze dag in 1966 werd Wild Thing van The Troggs uitgebracht. Het nummer werd geschreven door Chip Taylor, die ook het straffe Angel In The Morning op zijn kerfstok heeft. Chip Taylor is een pseudoniem. Hij heet eigenlijk James Voight en hij is een broer van acteur Jon Voight – op wie hij trouwens erg lijkt – en dus is hij ook de oom van Angelina Jolie. Maar dat geheel terzijde, zou Herman Brusselmans zeggen.

JukeWild.jpgHet nummer was al eens zonder succes opgenomen door een bende niemendallen die zich Jordan Christopher & The Wild Ones liet noemen. Toen dat de Britse producer Larry Page ter ore kwam, wou hij het werkstukje opnemen met The Troggs. Het nam welgeteld tien minuten studiotijd in beslag, op een moment dat er toch niemand de ruimte nodig had. Page zag het maar als een B-kantje, maar het werd wereldwijd een grote hit, zelfs een nummer 1 in de Verenigde Staten. Overigens, dat rare fluitje in het midden is het Oosterse instrument ocarina, gemaakt van gebakken klei.

Jimi Hendrix bracht Wild Thing in 1967 op het Monterey Pop Festival, waar hij zijn gitaar in brand stak. Als je hem vindt, koop de video van dat concert. Ik kijk er graag nog eens naar. Er bestaat nog een andere opmerkelijke versie van Wild Thing. Die zal moeilijker te vinden zijn, vrees ik. Dat is de uitvoering van Hank Wangford, een dokter die in zijn vrije tijd een countryartiest met een hoek af is. Ik heb het hier al herhaaldelijk over hem gehad. Bij hem is Wild Thing een ‘laidback’-liedje waarin je een paard aan een gezapige tred voorbij hoort lopen. Misschien is dat wel de beste versie.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be