31-05-17

Woensdag 31 mei 2017

Those Were The Days

Jean Stapleton & Carroll O’Connor

 

VROEGER WAS ALLES BETER

Vandaag vier jaar geleden overleed de Amerikaanse actrice Jean Stapleton (90). Ze won drie Emmy Awards en twee Golden Globes voor haar rol van Edith, de vrouw van Archie Bunker, in ‘All In The Family’, een van mijn favoriete sitcoms aller tijden. De CBS-serie liep van 1971 tot 1979. Ik volgde de reeks op de Nederlandse televisie, waar die vanaf eind 1972 door de VPRO werd uitgezonden.

JukeFamily.jpg‘All In The Family’ werd voor een live publiek opgenomen en zo zongen Jean Stapleton (Edith) en Carroll O’Connor (Archie) ook het themalied Those Were The Days. Vandaar dat er verschillende versies bestaan, soms zelfs met wat extra tekst, al moet gezegd dat niet voor elke aflevering een nieuwe begintune werd opgenomen. Stapleton liet haar stem daarbij wel eens uitschieten, maar dat paste bij haar rol. Zij bespeelde trouwens zelf de piano. Nu ja, het was een eenvoudig deuntje. Mensen die het kunnen weten, vertellen me dat je het kan spelen door alleen zwarte toetsen aan te slaan. Those Were The Days is een uitgesproken nostalgisch lied, vol verlangen naar de tijd dat Herbert Hoover nog president was en Glenn Miller in de hitparade stond. ‘Boy the way Glenn Miller played songs that made the hitparade’, is de openingszin. Een van de langere versies werd uitgebracht op single en haalde zelfs de dertigste plaats in de Amerikaanse hitparade. Het nummer werd gecomponeerd door Charles Strouse, niet de eerste de beste. De man schreef materiaal voor Al Martino, Frank Sinatra en Sammy Davis Jr., zette de soundtrack van de film ‘Bonnie and Clyde’ op de notenbalk, maar zal vooral de geschiedenis ingaan als de componist van Broadwaymusicals zoals ‘Annie’ en ‘Bye Bye Birdie’. Voor die laatstgenoemde productie uit 1960 schreef Lee Adams de teksten. Het werd het begin van een lange samenwerking met Charles Strouse. Het is dus niet verwonderlijk dat Lee Adams ook de zinnen van Those Were The Days voor zijn rekening nam.

JukeF.pngDe meeste sitcoms beginnen en eindigen met hetzelfde liedje. Zo niet bij ‘All In The Family’. De serie had een ‘ending theme’ dat ik nog altijd aardig vind. Het werd op piano gespeeld door Roger Kellaway, die het ook had gecomponeerd. Overigens, die Kellaway werd in 1976 genomineerd voor de Oscar van ‘Best Adaptation Score’ voor de film ‘A Star Is Born’. Het was oorspronkelijk een instrumentaal nummer en is nooit anders in de reeks te horen geweest, maar Archie-acteur Carroll O’Connor vond het zo’n wijs wijsje dat hij Kellaway vroeg of hij er een tekst op mocht schrijven. Zo ontstond Remembering You, ook al een heel nostalgisch verhaal over een afgesprongen relatie. O’Connor zette het op plaat en bracht het verschillende keren in televisieshows, zoals te zien is in het fragment uit de ‘Sonny & Cher Comedy Hour’ hieronder.    

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

30-05-17

Dinsdag 30 mei 2017

Maid Of Orleans (The Waltz Joan Of Arc)

OMD

 

DE MAAGD VAN ORLÉANS JukeOMD.jpg

Op deze dag in 1431 stierf Jeanne d’Arc op de brandstapel in Rouen. De Britse synthpopgroep Orchestral Manoeuvres in the Dark, kortweg OMD, bezong de Maagd van Orléans twee keer op het album Architecture & Morality uit 1981, inmiddels beschouwd als een standaardwerk uit die tijd en dat genre. De B-kant opent met Joan Of Arc en meteen daarna volgt Joan Of Arc (Maid Of Orleans). De twee songs werden na mekaar als singles uitgebracht. Om verwarring te voorkomen, werd de titel van het tweede nummer veranderd in Maid Of Orleans (The Waltz Joan Of Arc). En dat is het liedje dat iedereen kent, maar waarvan iedereen denkt dat het Joan Of Arc heet. Het is ingewikkeld, ik weet het. En dan haal ik er de Nederlandstalige versie Volle Maan van Leopold III nog niet bij.

Andy McCluskey schreef de odes aan Jeanne d’Arc op 30 mei 1981, de 550ste verjaardag van haar overlijden. De auteur had een hekel aan liefdesliedjes en zijn grote idolen Kraftwerk en Brian Eno kozen ook altijd ongebruikelijke onderwerpen uit. Vandaar dat hij het maar eens wou hebben over de beroemde boerendochter uit Domrémy, op de grens tussen Champagne en Lotharingen.

De twee ‘Joan Of Arc’-singles van OMD deden het heel goed in de Britse hitparade, maar de tweede - Maid Of Orleans (The Waltz Joan Of Arc) dus – werd wereldwijd een hit. In half Europa stond het op nummer 1, ook in België. In Duitsland werd het het meest verkochte plaatje van 1982. “It’s our Mull Of Kintyre”, heeft Andy McCluskey er eens over gezegd. En die uitspraak kunnen we op verschillende manieren interpreteren.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

29-05-17

Maandag 29 mei 2017

Hallelujah

Jeff Buckley

 

“IK ZAL JONG STERVEN”

Vandaag twintig jaar geleden verdronk Jeff Buckley (30) in een zijarm van de Mississippi in Memphis. Het duurde nog tot 4 juni 1997 voor zijn lichaam werd gevonden. Ik vertel hier het verhaal van zijn laatste levensuren zoals ze recent  gereconstrueerd werden in het maandblad Mojo. Ook de citaten komen uit dat lijvige dossier dat verschillende artikels bevatte.JukeJeff.jpg

In 1994 verscheen Grace, het debuutalbum van Jeff Buckley, waarop onder meer zijn magistrale uitvoering van Hallelujah van Leonard Cohen stond. Daarna trok hij dik twee jaar op tournee. Op het einde van die concertreeks was hij een ster, terwijl hij eerder vooral bekend stond als de zoon van folkzanger Tim Buckley, die in 1975 stierf aan een overdosis heroïne. Jeff heeft zijn vader maar één keer ontmoet. Toen hij acht was, verbleef hij een weekje bij hem. Nu Grace een succes was, werd het tijd voor een nieuwe plaat. Buckley had al wat songs klaar en om daar samen aan te knutselen waren zijn bandleden naar Memphis afgezakt. Op weg naar het repetitielokaal stopte de zanger aan Wolf River Harbor voor zijn fatale zwempartij. “Hij kon eigenlijk niet zwemmen”, weet zijn vriendin uit die tijd, Joan Wasser, die we nu kennen als Joan As A Policewoman. “Ik heb het hem zo vaak willen leren, maar slaagde er alleen in hem zo ver te krijgen dat hij zich wist drijvend te houden met de rugslag.” De vriend die hem vergezelde had een boombox, een grote draagbare radio, mee. Ze luisterden naar The Beatles en Jane’s Addiction op de rivieroever. Jeff Buckley zong luidkeels mee met Whole Lotta Love van Led Zeppelin toen hij in het water ging. De vriend waarschuwde hem voor twee naderende boten en zette de geluidsinstallatie wat verder om te vermijden dat ze nat zou worden van de golfslag. Toen hij weer opkeek, was Jeff Buckley verdwenen.

Jeff Buckley’s manager Dave Lory bevond zich toen in Dublin voor de lancering van Jet,het tweede album van de singer-songwriter Katell Keineg, die hij op aanraden van Buckley, onder contract had genomen. Om iets voor zes ’s ochtends kreeg hij in zijn hotelkamer een telefoontje met het droevige nieuws. Lory vloog meteen terug naar de States en trok op 1 juni 1997 naar de plek waar het ongeval zich had voorgedaan. Hij stond er aanhoudend te huilen, raapte wat oeverkeien op en wierp ze, met alle woede die hij in zich had, heel hard in het water. “How dare you leave me with this shit”, riep hij zo luid dat zijn stem oversloeg. “I cried for him en I cried for us”, staat te lezen in het boek over Buckley dat Dave Lory binnenkort publiceert.  

De lijschouwing wees uit dat Jeff Buckley geen drugs had genomen en maximaal één pintje op had. Zijn dood werd officieel als een ongeval beschouwd. Dat er toch geruchten over zelfmoord de ronde deden, heeft ongetwijfeld te maken met het feit dat hij gefascineerd was door de dood. “Hij neigde naar een depressie en had iets zelfdestructief, er schuilde een aspect van de mot en de vlam in hem.” Zo omschreef zijn drummer Matt Johnson het. Die man mag niet verward worden met de gelijknamige zanger van The The. Overigens, er bestaan wel een dozijn artiesten met de naam Matt Johnson, van een Texaanse countryzanger tot de toetsenist van Jamiroquai. “Ik zal jong sterven”, zei Jeff Buckley tegen Joan Wasser, kort nadat ze elkaar hadden ontmoet. “I have to let you know. You may not want to be with me because of this.” Zij antwoordde dat ze zich hem goed kon voorstellen als een oudere man aan haar zijde. Later heeft hij haar ten huwelijk gevraagd. Ze zouden trouwen als het tweede album klaar was. Zijn debuut is echter zijn enige plaat gebleven.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

28-05-17

Zondag 28 mei 2017

Chicago

Graham Nash

 

VERANDER DE WERELD

Vandaag is het al 46 jaar geleden dat Graham Nash zijn solodebuut Songs For Beginners uitbracht. De track Chicago verscheen ook op single en werd hier en daar een hitje. In Nederland werd zelfs de top-5 gehaald, terwijl het in België bleef bij een weekje op de 29ste plaats. Opmerkelijk is dat er twee versies circuleerden, een met Chicago op de A-kant en Simple Man op de B-kant, en een met de omgekeerde volgorde.  

JUkeChicago.jpgNoem het gerust een protestsong. Hij werd geschreven naar aanleiding van de conventie van de Democraten in 1968 in Chicago. De zwarte Burgerrechtenbeweging, het verzet tegen de oorlog in Vietnam, er was genoeg om voor te betogen. Het straatprotest eindigde in ernstige rellen met de politie, nadat burgemeester Richard Daley het bevel had gegeven hardhandig de orde te handhaven. Talrijke arrestaties werden verricht en acht personen, die als de aanstokers werden beschouwd, moesten voor de rechtbank verschijnen. Een van hen was Bobby Seale, medeoprichter van de Black Panther Party. In de rechtszaal werd hij met boeien rond polsen en enkels aan zijn stoel geketend. En om hem het spreken te beletten had men hem zelfs een doek voor zijn mond gebonden. Naar dat voorval verwijst de eerste zin van Chicago: ‘So you’re brother’s bound and gagged, and they chained him to a chair’. Met zijn oproep ‘Won’t you please come to Chicago just to sing’ nodigde hij zijn bandgenoten David Crosby, Stephen Stills en Neil Young uit voor een benefietconcert om geld in te zamelen voor de verdediging van de gerechtelijk vervolgde ‘Chicago 8’.

Graham Nash heeft Chicago meer dan eens op plaat gezet, soms alleen met David Crosby, soms in de formatie Crosby, Stills & Nash. De song staat ook op het live album Four Way Street van Crosby, Stlls, Nash & Young. Op die plaat draagt Nash het spottend op aan burgemeester Daley. Ook vandaag staat het nog op het repertoire van Nash, in welke combinatie dan ook. Wel heeft hij inmiddels een zin veranderd. Oorspronkelijk stond er ‘Rules and regulations – who needs them?’. In een interview met The Guardian in 2015 noemde hij die zin de enige waarvan hij wou dat hij ze nooit had geschreven. “We need regulations”, benadrukte hij toen, “You’re not allowed to drive through a red light.” Vandaar dat hij tegenwoordig in een aangepaste versie ‘Some of those regulations – who needs them’ zingt. Maar hier blijft hij bij: ‘We can change the world, rearrange the world.’ Je kan niet anders verwachten van iemand die als een oude hippie wordt bestempeld. Toen ik hem anderhalf jaar geleden mocht interviewen voor Het Belang van Limburg vroeg ik of hij die titel een belediging vond. “Helemaal niet”, was het antwoord, “ik ben er zelfs heel fier op. De basisprincipes uit de hippiedagen gelden vandaag nog altijd. Liefde is beter dan haat, vrede is beter dan oorlog en de mensen moeten zorgen voor elkaar. Die waarden draag ik nog altijd in mijn hart. Noem mij dus maar gerust een oude hippie.”

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

27-05-17

Zaterdag 27 mei 2017

Message To My Girl

Split Enz

 

JUKEsPLIT.jpgBROERS

Neil Finn wordt vandaag 59. Zijn broer Tim Finn verjaart volgende maand en is zes jaar ouder. Ze hebben samen muziek gemaakt als Finn Brothers en hoewel ze niet altijd gelijktijdig in die bands zaten, zijn ze samen verantwoordelijk voor een reeks pareltje van pure pop met Split Enz en Crowded House.

Split Ends werd eerst gespeld zoals het hoorde, maar die naam kreeg ‘NZ’ op het einde om aan te tonen dat de groep uit Nieuw-Zeeland kwam. Hun hitjes I Got You en One Step Ahead uit 1981staan op het album Waiata. Die titel is het Maori-woord voor liedje. In Australië werd de plaat Corroboree genoemd, wat hetzelfde betekent in de taal van de Aboriginals. Even hebben ze nog met het idee gespeeld de elpee in elk land aan te passen aan de oorspronkelijke taal van de regio, maar daar is wijselijk van afgeweken. Stel je voor dat ze hier ‘singhet en weset vro’ zou heten.

Op Conflicting Emotions staat het heerlijke Message To My Girl, een compositie van Neil Finn. Dat was hun voorlaatste plaat, waarna ‘emotionele conflicten’ tot de ‘split’ van de groep leidden. Terwijl zijn broer Tim naar Engeland trok en soloplaten afleverde, stichtte Neil in Australië de band Crowded House, die wereldwijd succes haalde met zijn composities Don’t Dream It’s Over en Weather With You. Tim kwam de groep vervoegen voor enkele albums. Oorspronkelijk noemden ze zich The Mullanes, naar Neils tweede voornaam. Maar op aandringen van de platenfirma Capitol veranderden ze hun naam in Crowded House. Dat is een verwijzing naar het gebrek aan ruimte in het appartement in Hollywood waar ze samenwoonden tijdens het opnemen van hun debuutelpee.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be