21-06-17

Woensdag 21 juni 2017

Living It Up

Bert Kaempfert

 

Strangers In The Night

Frank Sinatra

 

IN DE NACHT

Het is vandaag 37 jaar geleden dat de Duitse componist en orkestleider Bert Kaempfert overleed. Hij was nog maar 56. Waar kennen we hem weer van? Van meer dan je zou denken!

JukeBert1.jpgJukeBert2.jpgAls je het hoort, kan je zijn A Swingin’ Safari meeneuriën en mensen van mijn leeftijd worden nog altijd vrolijk als ze zijn Living It Up horen, de song die gebruikt werd als kenwijsje voor het feuilleton ‘Kapitein Zeppos’.

Aanvankelijk werkte hij achter de schermen. Zo was hij de producer van Die Gitarre Und Dass Meer van Freddy Quinn, van wie ik de stem sedert mijn kindertijd in de oren heb. Verder was hij verantwoordelijk voor de opnames van de zanger Tony Sheridan, die begeleid werd door de volstrekt onbekende band The Beatles. De toen nog niet zo Fab Four hingen in die tijd rond in Hamburg, de geboortestad van Kaempfert en de verblijfplaats van Quinn, die eigenlijk een Oostenrijker van geboorte was. Wat wel eens wordt vergeten te vermelden, is dat het Bert Kaempfert was die – samen met wat vaste componisten voor Elvis-films – het volksliedje Muss I Denn Zum Städtdele Hinaus bewerkte tot Wooden Heart van Elvis Presley voor de prent ‘G.I. Blues’ in 1960. Een klein jaar later werd Bert Kaempfert met zijn orkest de eerste Duitser die de eerste plaats haalde in de Amerikaanse hitparade. Dat was met het instrumentale nummer Wonderland By Night, oorspronkelijk in Europa uitgebracht onder de titel Wunderland Bei Nacht. Het was het begin van reeks instrumentale successen in het genre ‘easy listening’, al werden enkele composities van hem pas echt een grote hit nadat er een tekst was bij geschreven en een vedette ze had opgenomen. Dat was onder meer het geval met zijn instrumentale Moon Over Naples, later een hit voor Al Martino onder de titel Spanish Eyes. En er is nog een mooier voorbeeld. In 1966 schreef Bert Kaempfert het instrumentale nummer Beddy Bye voor de film ‘A Man Could Get Killed’. De vocale versie werd Strangers In The Night van Frank Sinatra. Her en der lees ik dat Sinatra het lied ‘a piece of shit’ en ‘the worst fucking song I have heard’ noemde. Waarom heeft hij het dan opgenomen, vraag je je dan af. En waarom bleef hij het zingen tijdens concerten? Naar de eerste bedenking hebben we het raden – Zeppos kan dat misschien eens uitzoeken – maar ik denk dat het antwoord op de tweede vraag simpel is: omdat het zijn eerste Amerikaanse nummer 1 in elf jaar was en de plaat wekenlang in de hitparade stond.

 

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

  

Commentaren

Het was iemand van Sinatra’s platenfirma Reprise die hem attendeerde op Strangers in the night van Bert Kaempfert. Maar er waren kapers op de kust die dat liedje ook wilden opnemen. Daarom werd in ijltempo de basistrack met het orkest opgenomen, drie uur later arriveerde Sinatra en na negen uur intense arbeid was de definitieve versie gemonteerd. Nog geen vierentwintig uur later had elk radiostation in Amerika de tape startklaar in de studio.Johnny Mathis hield wel van Strangers in the night zo veel zelfs dat hij een ganse elpee met liedjes van Bert Kaempfert volzong "Johnny Mathis sings the music of Bert Kaempfert". Om het verhaal volledig te vertellen ook even je aandacht vestigen op dat haast nooit vertelde verhaal over plagiaat. De Franse componist Michel Philippe-Gérard die ooit hits had geschreven voor Catherine Sauvage, Yves Montand en Edith Piaf, componeerde in de jaren vijftig het liedje "Magic Tango" dat via een vriend in Amerika aanbelandde bij uitgeverij Chappell, die het van een Engelse tekst lieten voorzien door Jack Kennedy. Het was Eddie Fisher die het op plaat zette en er 2 miljoen exemplaren van verkocht. Op die manier kwam het ook in Europa terecht én ter ore van Bert Kaempfert. Toen Philippe-Gérard jaren later de melodie van "Strangers in the night" hoorde, ontdekte hij dat er welgeteld tweeëntwintig maten van zijn "Magic tango" in die melodie van Kaempfert waren verwerkt. Er werd heen en weer ruziegemaakt en er werd wederzijds met enorme dwangsommen gedreigd, maar tot een echt vonnis kwam het niet. Alleen werden in Frankrijk op bevel van de rechter de auteursrechten van "Strangers in the night" geblokkeerd. Uiteindelijk gaf de rechter Philippe-Gérard gelijk, op papier, want in werkelijkheid is de man er niet rijk van geworden en werd hem vriendelijk gevraagd zijn aanklacht in te trekken.

Gepost door: Marc Brillouet | 21-06-17

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.