23-06-17

Vrijdag 23 juni 2017

The Crying Game

Dave Berry

 

TRANEN MET TUITEN

Op deze dag in 1964 nam Dave Berry The Crying Game op, een nummer waarvan ik altijd heb gehouden. Het werd een dikke Britse hit, maar bij ons deed het plaatje niets. Pas een jaar later begon Berry hier te scoren. Eerst met Little Things, een cover van Bobby Goldsboro. Daarna  met Mama, oorspronkelijk van B.J.Thomas. En tussendoor nog het meest met This Strange Effect, een compositie van Ray Davies van The Kinks, waarmee hij de eerste plaats haalde in de Belgische en de Nederlandse hitparade. In 1998 werd This Strange Effect nog gecoverd door Hooverphonic op het album Blue Wonder Power Milk.

JukeBerry.jpgThe Crying Game werd geschreven door Geoff Stephens, een Britse songwriter die veel hits afleverde in de sixties en seventies. Hij had onder meer de hand in There’s A Kind Of Hush van Herman’s Hermits, Sorry Suzanne van The Hollies, Goodbye Sam Hello Samantha van Cliff Richard en Knock Knock Who’s There?, de Eurosonginzending van Mary Hopkin. Met Silver Lady deed hij David Soul een Britse nummer 1 cadeau. Ook The New Seekers kregen zo’n geschenk van hem: You Won’t Find Another Fool Like Me. Geoff Stephens stichtte in 1966 The New Vaudeville Band die in de VS de eerste plaats haalde met het debuut Winchester Cathedral, ook een werkstuk van hem. Ik hoor het u al fluiten…

Jimmy Page van Led Zeppelin, die in die tijd zijn diensten verhuurde aan iedereen die ervoor wou betalen, speelde gitaar op The Crying Game. Een ander veelgevraagde studiomuzikant, Big Jim Sullivan, was ook van de partij. Hij gebruikte voor deze opname als eerste een wah-wahpedaal. Sullivan heeft nog meer primeurs op zijn naam. Hij introduceerde de 12-snarengitaar in Groot-Brittannië en was de eerste Britse eigenaar van een Gibson Les Paul. Verder creëerde hij een nieuwe sound door zijn instrumenten te bespannen met banjosnaren en was hij de eerste die geluiden vervormde met een fuzzbox. Dat was voor Hold Me van P. J. Proby. Ook hanteerde hij de ‘talk box’ lang voor Peter Frampton die toepassing wereldberoemd maakte met Show Me The Way.

Brenda Lee coverde dit nummer al in 1965. Later volgden nog versies van een diversiteit aan artiesten, van Percy Sledge over Chris Spedding tot Kylie Minogue. In 1992 nam Boy George met succes The Crying Game op. Dat werd de themasong van de heel interessante, gelijknamige film van de Ierse regisseur Neil Jordan. Trouwens, ook het origineel werd gebruikt in die prent. Hoezeer Dave Berry gehecht is aan dit juweeltje mag blijken uit het feit dat hij zijn officiële website naar The Crying Game heeft genoemd. Daar ontdekken we niet alleen dat er de jongste jaren geregeld compilatie-cd’s van hem zijn verschenen, maar ook dat hij op zijn 76ste nog altijd optreedt. Zo toerde hij in ‘The Solid Silver 60’s Show’, een retrospektakel met verder Brian Hyland, Amen Corner, The Merseybeats en Peter Noone, de vroegere frontman van Herman’s Hermits. Maar hij staat ook alleen op de affiche met zijn begeleidingsband The Cruisers. Zo spelen spelen Dave Berry & The Cruisers op 27 augustus op de Vostertfeesten in Bree. Allen daarheen! En uw zakdoek niet vergeten.  

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.