26-06-17

Maandag 26 juni 2017

Knock On Wood

Eddie Floyd

 

HOUT VASTHOUDEN

Vandaag wordt Eddie Floyd tachtig. Hij heeft veel op zijn palmares, maar de goegemeente kent hem voornamelijk van Knock On Wood uit 1966. Als jonge tiener, lang voor ik besef had van wat soul was, laat staan dat ik wist wat het platenlabel Stax betekende in de muziekgeschiedenis, hield ik al van dat liedje. Vandaag kan ik het nog woord voor woord meezingen. JukeWood.jpg

Eddie Floyd schreef Knock On Wood met Steve Cropper, een gerenommeerd sessiemuzikant en gitarist van het huisorkest van Stax, dat we inmiddels kennen als Booker T. and the MG’s. Hoe dat in zijn werk ging, vertellen de twee uitgebreid in het op augustus gedateerde maandblad Uncut, dat nu in de winkel ligt. Het gebeurde in het Lorraine Motel in Memphis, de plek waar Martin Luther King in 1968 werd doodgeschoten. Ze gingen daar wel eens vaker in alle rust aan een song sleutelen. Als de bruidssuite niet bezet was, kregen ze die toegewezen.

‘It’s like thunder and lightning. The way you love me is frightening.’ Zulke zinnen vallen niet uit de lucht. Of net wel. De song werd geschreven tijdens een hels onweer. Vandaar de inspiratie. Eddie Floyd in Uncut: “Ik vertelde Steve dat mijn broer bang was voor onweer.” Steve Cropper: “Dus dachten we het eens over bijgeloof te hebben. Van zwarte katten tot onder ladders lopen, alles passeerde de revue, maar het lukte ons niet.” Hij vroeg aan zjin compagnon: “What do people for good luck?” Eddie Floyd klopte op tafel en zei: “Knock on wood.” Toen hadden ze het.

Het nummer werd de volgende dag al opgenomen, met een door trompettist Wayne Jackson geschreven blazerarrangement, met Steve Cropper op gitaar, Donald ‘Duck’ Dunn op bas, Isaac Hayes aan de piano en Al Jackson Jr. achter het drumstel. Het was die laatste die tijdens de opname afkwam met het idee een stop in te bouwen. ‘I’d better knock – boom boom boom boom – on wood.’ Dat werd de ‘hook’ van de song.

Knock On Wood van Eddie Floyd werd een Amerikaanse nummer 1. Tientallen covers volgden. Al in 1967 brachten Otis Redding en Carla Thomas het als een duet. De meest succesvolle uitvoering was echter het discodingetje dat Amii Stewart ervan maakte. Dat werd zelfs twee keer een topper. Eerst in 1979 en daarna bij de re-release in 1985. In Uncut zegt Steve Cropper tot mijn verbazing dat hij haar cover ‘a realy nice version’ vindt. The American Breed nam het op, David Bowie bracht een live-versie als single uit en Eric Clapton zette Knock On Wood op de elpee Behind The Sun. Toen Eddie Floyd Claptons cover had gehoord, zei hij tegen Duck Dunn: “Man, it sounds real close to our version.” Vooral de baslijn vond hij gelijkend. Dat was niet toevallig. Duck Dunn antwoordde: “That’s me, big dummy, playing bass!”

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.