28-06-17

Woensdag 28 juni 2017

Bluecoat Man

Diz And The Doormen

 

Jumpin' Jive

Joe Jackson

 

HET IS ALLEEN MAAR VOOR DE SAX

Op deze dag in 1846 verwierf Adolphe Sax een patent op de uitvinding die sedertdien zijn naam draagt: de saxofoon. Van toen ik als kind de fanfare zag voorbijtrekken, heb ik dat een aangenaam instrument gevonden. Vandaag waardeer ik die klanken vooral in andere genres. In de jazzsfeer is er keuze genoeg: Sonny Rollins, Charlie Parker, Wayne Shorter, Branford Marsalis of John Coltrane. Als het wat smooth moet zijn, draai ik Grover Washington Jr., bijvoorbeeld het door Bill Withers gezongen Just The Two Of Us van de succesplaat Winelight uit 1980.

Ik weet het uit een BBC-documentaire: toen Bruce Springsteen zijn begeleidingsgroep The E Street Band oprichtte, wou hij absoluut dat er een saxofoonspeler bij was. Hij had dat gezien bij The Dave Clark Five, indertijd een van zijn idolen. Na een scène die bezongen wordt in Tenth Avenue Freeze Out – ‘And the big man joined the band’ – werd Clarence Clemons de blazer van dienst. Toen hij overleed, werd hij vervangen door zijn neef Jake Clemons. Die loopt letterlijk in de voetsporen van zijn nonkel. Op het podium draagt hij namelijk altijd oude schoenen van ‘The Big Man’.

Het ultieme saxnummer vind ik Cure For Pain uit het gelijknamige album van Morphine. De song drijft op de jazzy ‘low rock’ van Dana Colley, die bariton- en tenorsax speelde bij die band. Tijdens concerten nam hij die twee instrumenten soms tegelijk in de mond.

“When I want sax I call Candy”, zei Prince. Candy Dulfer, bedoelde hij. Ze speelde inderdaad met ‘de purpere’ en trad ook op met Van Morrison, die nochtans zelf saxofoon speelt van in zijn tienerjaren. Als dochter van Hans Dulfer kreeg Candy de sax met de paplepel binnen. Wanneer men iets van de Nederlandse saxofoniste draait, is dat nogal vaak Lily Was Here, dat ze samen met Dave Stewart van Eurythmics opnam voor de soundtrack van de film ‘De Kassière’. Maar ze heeft veel leuker, funky werk uit haar lippen geperst. Upstairs bijvoorbeeld, een heel aanstekelijk fragment uit het album Big Girl.

JukeSax1.jpgJukeSax2.jpgJukeSax3.jpgNeem me niet kwalijk dat ik deze gelegenheid aangrijp om een saxofonist in de kijker te zetten die minder bekend is bij een breed publiek, maar die meespeelt op tal van mijn favoriete elpees. Zijn naam is Pete Thomas, niet te verwarren met de gelijknamige drummer van Elvis Costello & The Attractions. Vandaag komt hij aan de kost als producer en componist van televisie- en filmsoundtracks. Maar er was een tijd dat hij zijn saxkunsten verhuurde. Zo kwam ik, als fervente lezer van kleine lettertjes op hoezen, hem tegen op elpees van Dana Gillespie en het album Jumpin’ Jive van Joe Jackson, dat dreef op blazers. Hij is uiterst links te herkennen op de ‘back cover’ (foto 1). In de clip hieronder zie je hem uiterst rechts in beeld, hij is die blazer met de bril. Ook poseerde hij naast Richard Thompson op de achterkant van Hand Of Kindness, een plaat uit mijn top-10 aller tijden, waarop hij in verschillende nummers te horen is. Ik kan online alleen foto’s van de voorkant vinden (foto 2). Op het album Bluecoat Man van Diz and The Doormen – ook een lieveling van mij – staat een foto van een soort straatconcert (foto 3). Pete Thomas is in het midden van het beeld te herkennen. In die tijd ontmoette ik hem eens backstage. In mijn herinnering was het in Peer, misschien wel toen het bluesfestival daar nog ‘Peerse Fieste’ heette. Ik zie ons nog staan tussen de containers en chemische toiletten. Backstage was toen nog geen ‘Club Med’. De website van ‘Blues Peer’ maakt duidelijk dat Diz and The Doormen daar nooit op de affiche hebben gestaan, maar misschien was hij er in de begeleidingsband van een andere artiest. Soit, ik vertelde hem over die schijf en die hoesfoto. Hij viel uit de lucht, hij had geen idee dat die plaat ooit was uitgebracht. Zo ging dat toen.

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

Commentaren

Prachtig artikel. Als aanvulling op het item over Morphine kan gezegd worden dat de saxofonist Dana Colley zijn mosterd wel gehaald heeft bij David Jackson, de saxvirtuoos van Van Der Graaf Generator, lang vóór Morphine. Hij combineerde geregeld alt en tenorsax of alt en baritonsax op hetzelfde moment. Naast de unieke stem van Peter Hammill heeft Jackson de specifieke sound van de progrockgroep Van Der Graaf Generator bepaald. Nu is Jackson een veel gevraagd sessiemuzikant bij de groten der aarde.

Gepost door: Verschueren Luc | 28-06-17

Reageren op dit commentaar

Bedankt voor je reactie, Luc. Interessant. Het is zo dat we een community kunnen opbouwen. Laat ons allemaal onze kennis delen.

Gepost door: André Grosemans | 28-06-17

Diz & the Doormen traden 2x op in Peer. Inderdaad, toen nog de 'Peerse Fieste'. Op 10 juli 1983 en op 14 juli 1984.

Gepost door: André Convents | 28-06-17

Reageren op dit commentaar

Wat moest bewezen worden. Ik wist wel dat André het zou weten. Ik stel vast dat de 'history' op de website van Blues Peer pas op 1985 begint.

Gepost door: André Grosemans | 28-06-17

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.