05-07-17

Woensdag 5 juli 2017

Walking In Memphis

Marc Cohn

 

HOE EEN CITYTRIP EEN HIT WERD

Vandaag viert de Amerikaanse singer-songwriter Marc Cohn zijn 58ste verjaardag. Als zanger en bespeler van verschillende instrumenten werkte hij jarenlang in studio’s mee aan platen van andere artiesten, maar in 1991 boekte hij zelf wereldwijd succes met Walking In Memphis, een track uit zijn titelloze debuutalbum. Het is een honderd procent autobiografische song, hij vertelt letterlijk wat hij beleefde tijdens een citytrip.

JukeCohn.jpgHoewel Marc Cohn goed zijn boterham verdiende als sessiemuzikant was hij wel teleurgesteld dat hij zelf geen platencontract kreeg. Hij besefte dat hij geen sterke songs kon voorleggen en wou daar aan werken. Toen las hij een interview met een van zijn idolen, James Taylor. Die vertelde dat hij in tijden van writer’s block altijd op reis ging om inspiratie op te rapen. Cohn besloot hetzelfde te doen en het draaide nog goed uit ook. Hij trok naar Memphis, waar hij alle toeristische trekpleisters bezocht. In de eerste zin van het nummer zegt hij dat hij ‘blue suede shoes’ droeg, een verwijzing naar Elvis’ versie van de gelijknamige song van Carl Perkins, want hij nam natuurlijk een kijkje in Graceland. Hij hield halt aan het standbeeld van W.C. Handy, een pionier van de ‘delta blues’. ‘W.C Handy won’t you look down over me (…) I’m as blue as a boy can be.’ En in de Full Gospel Tabernacle Church woonde hij op zondag een plechtigheid bij waar de dominee geworden soullegende Al Green preekte. Het roerde hem echt, wat hij vreemd vond voor een joodse jongen die eerder alleen een voet in de synagoge had gezet. ‘And Reverend Green, be glad to see you when you haven’t got a prayer. But, boy, you got a prayer in Memphis.’ De pianospelende Muriel die hij opvoert in de laatste strofe is Muriel Davis Wilkins. Marc Cohn zag haar aan het werk in Hollywood Café, belandde ook op het podium en zong met haar onder meer Amazing Grace. Die ontmoeting leidde tot de mooiste dialoog in de song: ‘She said: Tell me, are you a Christian, child? And I said: Ma’am, I am tonight!’ Enkele jaren geleden zei Cohn in een interview: “Tot vandaag vragen mensen mij of ik toen inderdaad een christen ben geworden. Ik moet toegeven dat ik geniet van de verwarring die deze zin heeft voortgebracht. The thing that makes that line work is the fact that I’m a Jew.” In elke refrein heeft hij het over de ‘Beale’. Dat slaat op Beale Street, een straat die in downtown Memphis van East Street tot aan de Mississippi loopt. Dit historisch stadscentrum is al jaren bekend voor zijn vele bluesclubs. Zeg maar dat Marc Cohn de rock, de blues en de gospel van Memphis heeft samengebracht in zijn compositie.

Er bestaan tal van covers van Walking in Memphis. De versie van Wouter uit ‘Idool 2004’ – weet je nog? – stond liefst elf weken in Ultratop 50 en piekte op de derde plaats. Ook Cher nam het nummer met succes op, in 1995. In de bijbehorende clip zit ze te zingen in de deuropening van een bus. Het hoofdpersonage in de video ziet er een beetje als de jonge Elvis uit. Die rol speelt Cher trouwens zelf.

In 1992 stootte de groep Shut Up And Dance met Raving I’m Raving door tot de tweede plaats van de Britse hitparade. Het was in tekst en muziek overduidelijk een aftreksel van Walking In Memphis. Omdat Marc Cohn geen toelating had gegeven, mocht de single niet meer gedraaid worden op de radio, waarna hij snel verdween uit de verkooplijsten. Onderling werd afgesproken een tegemoetkoming over te maken aan een goed doel. De dance-Duitsers van Scooter herhaalden in 1996 die truc nog eens onder de titel I’m Raving. Dat vreselijk ding leverde hen een gouden plaat op.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.