08-07-17

Zaterdag 8 juli 2017

Johnny B. Goode

Chuck Berry

 

DE ANDERE JOHNNIE

Op deze dag in 1924 werd Johnnie Johnson geboren. Deze jazz- en bluespianist heeft een belangrijke rol gespeeld in het ontstaan van rock-‘n-roll en ligt aan de basis van het succes van Chuck Berry. Maar dat laatste weten we pas sedert de documentaire ‘Hail! Hail Rock ‘n’ Roll’ uit 1987. Johnson, die toen de kost verdiende als buschauffeur, kreeg eindelijk erkenning en werd uitgenodigd om onder meer met Eric Clapton en George Thorogood te spelen.

JUkeChuck.jpgHet verhaal begint in 1952 als de jonge Chuck Berry gevraagd wordt een zieke muzikant te vervangen in Johnsons band The Sir John Trio. Een straffe gitarist is hij dan lang niet, maar hij ontwikkelt zich als zanger en zorgt vooral voor show. Binnen de kortste keren heet de groep The Chuck Berry Combo. Later versiert Berry een platencontract als solo-artiest, maar Johnnie Johnson blijft decennia in zijn begeleidingsband spelen. Op de B-kant van hun eerste single Maybellene staat Wee Wee Hour, een nummer dat het Sir John Trio al lang als een ‘instrumental’ speelde en waarvoor Berry gauw gauw een tekst had geschreven. Wel vermelden de ‘credits’ alleen zijn naam. Deze werkwijze bleef hij toepassen. Eigenlijk heeft Johnson meegeschreven aan veel hits van Chuck Berry. Die laatste zette Johnsons pianomuziek om in gitaargetokkel en pende er een meestal heel eenvoudige tekst bij. Maar alleen Berry werd opgetekend als componist. Pas in 2000, vijf jaar voor zijn dood, heeft Johnson een proces aangespannen om zijn deel te krijgen van de auteursrechten van een dozijn songs, waaronder Carol, Roll Over Beethoven, No Particular Place To Go en Sweet Little Sixteen. De rechtbank wees het verzoek af omdat er al te lange tijd over heen was gegaan.

Hoewel hier en daar - om Wikipedia niet te noemen - beweerd wordt dat Johnnie Johnson co-auteur is van de hit Johnny B. Goode, heeft hij zelf in een interview in 1998 verklaard dat hij niets te maken heeft met het ontstaan van die song. Hij speelt er zelfs niet op mee. “Aan veel nummers hebben Chuck en ik samengewerkt, maar niet aan dat.” In één adem vertelde hij dat het eigenlijk een ode aan hem was. “Hij zei me dat het een eerbetoon voor mij was. Ik wist er niets van.” Als je de tekst leest, lijkt die echter eerder over Chuck Berry dan over Johnnie Johnson te gaan. Het hoofdpersonage is geen pianist, maar een talentrijke gitarist. Berry heeft trouwens herhaaldelijk gezegd dat Johnny B. Goode gedeeltelijke autobiografisch is. In de oorspronkelijke tekst had hij het trouwens over een ‘colored boy’, maar hij veranderde dat in ‘country boy’ op aandringen van zijn platenlabel Chess dat vreesde dat de single anders niet zou gedraaid worden op de radio.

By the way, Chuck Berry voerde de figuur Johnny B. Goode op in tal van andere songs, waaronder Bye Bye Johnny, Johnny B. Blues en Go Go Go. In 1969 bracht hij het album Concerto In B. Goode uit. Daar staan maar vijf songs op en de afsluitende titeltrack is een instrumentaal nummer van meer dan achttien minuten.

   

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

Commentaren

Dit verhaal doet met denken aan de enige nummer 1-hit die Berry ooit scoorde. Dat was in de zomer van 1972. Hij had dat jaar een nieuwe elpee gereleased, "The London Chuck Berry Sessions", waarop hij onder meer begeleid werd door Onnie McIntyre en Robbie McIntosch die iets later The Average White Band zullen oprichten. Op die plaat zet Berry ook een livenummer dat hij de 3de februari van dat jaar had opgenomen in de Locona Ballroom in het Engelse Coventry. Berry trad toen op samen met onder anderen Slade en Billy Preston. De bewuste song is een cover van het in 1952 op plaat gezette "My Ding - a- Ling" van Dave Bartholomew die de melodie baseerde op de 19de eeuwse folksong "Little Brown Jug". Noot: Berry had "My Ding-a-Ling" al in 1966 opgenomen als "My Tambourine".

Gepost door: Marc Brillouet | 08-07-17

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.