30-07-17

Zondag 30 juli 2017

Marrakesh Express

Crosby, Stills & Nash

 

OP NAAR MAROKKO !

Eigenlijk had hij zijn taak toen al een tijdje opgenomen, maar op deze dag in 1999 volgde koning Mohammed VI officieel zijn vader Hassan II op. Vandaar dat het vandaag een nationale feestdag in Marokko is, de ‘Dag van de Troon’. Denk niet dat de geluiden van die regio enkel weerklinken in wereldmuziek, zoals bij The Master Musicians Of Joujouka. Ooit heeft het land een voorname rol gespeeld in de onwtikkeling van folk en rock. Daarvoor moeten we terug naar de overgang tussen de jaren zestig en zeventig. Nadat ze in San Francisco hadden rondgelopen met bloemen in hun haar en voor ze op het idee kwamen in India samen te troepen, trokken de hippies naar Marokko. Kunstenaars en schrijvers, als pakweg Tenessee Williams, Truman Capote, William Burroughs en Jack Kerouac, waren hen voorgegaan in hun zoektocht naar exotisme en Oriëntalisme. Snel volgden de muzikanten. Sommigen waren oprecht vervuld van de Woodstockgedachte ‘terug naar de natuur’. “Het leek wel een reis door de tijd”, vertelde Robin Williamson van The Incredible String Band in het meinummer van het maandblad Uncut. “Je zag geen auto’s, alleen ezels op straat.” Hij leefde zes maanden in Fez, verzamelde er traditionele instrumenten en nam in 1966 met zijn groep het album The 5000 Spirits Of The Layers Of The Onion (foto 1) op.JukeMara1.jpg

Die plaat stimuleerde folkgitarist Bert Jansch om er ook eens een kijkje te nemen. Naar eigen zeggen stootte hij op “the dope centre of the universe”. Daarmee stipte hij een ongetwijfeld belangrijke aantrekkingspool uit die tijd aan. Onder de naam ‘kif’ werd er à volonté marihuana gerookt en hasj werd gemengd met fruit, noten en kruiden om als ‘majoun’ te worden gegeten. Het kreeg iets decadents toen het miljonairskoppel Paul en Talitha Getty hun luxueus onderdak in Marrakesh openzetten voor beroemde bezoekers als Mick Jagger, Brian Jones, Keith Richards en hun vrouwelijke gevolg, onder wie Marianne Faithfull en de onlangs overleden actrice en model Anita Pallenberg. Hoe het daar aan toeging, werd weerspiegeld in de film ‘Performance’, het veelbesproken acteerdebuut van Mick Jagger, waarin hij in een Marokkaanse bed een triootje beleefde met Anita Pallenberg en Michèle Breton. “Ik wou dat ik het land op een andere manier had leren kennen”, zei Marianne Fathfull in Uncut. “and not gone to all these opium-smoking en coke-snorting parties at the Getty house. I fell in with the wrong crowd.”

De Nederlandse ontwerper Simon Posthuma vormde in de jaren zestig met onder meer zijn toenmalige echtgenote Marijke Kroger het kunstenaarscollectief The Fool. Ze verhuisden van Amsterdam naar het swingende Londen, maar de inspiratie voor hun werk kwam van reizen door Marokko. Ze ontwierpen hippiekleding en psychedelische elpeecovers. De hoes van Picknick van Boudewijn de Groot is van hun hand, maar weldra kregen ze internationale opdrachten. Zo maakten ze kleren en beschilderden ze instrumenten voor The Hollies, Cream en The Beatles. Ze mochten een piano en een auto van John Lennon onder handen nemen en gaven de open haard van George Harrison en het gebouw van platenlabel Apple in Baker Street een opmerkelijk kleurtje. De kleren die de Fab Four dragen in de film ‘Magical Mystery Tour’ en in de beroemde televisie-uitzending rond All You Need Is Love hebben zij getekend. Hun ontwerp voor de binnenhoes van Sgt Pepper’s Loneley Hearts Club Band werd echter afgewezen.

JukeMara.jpgSimon Posthuma is de vader van Douwe Bob, de Nederlandse americanazanger die in 2016 met Slow Down de kleuren van Oranje verdedigde op het Eurosongfestival. Hij was nog maar negentien toen hij in 2012 ‘De Beste Singer-Songwriter van Nederland’ won. Ooit is er op Vier ook een Vlaamse variant van die televisiewedstrijd geweest. In interviews na die overwinning haalde Douwe Bob herinneringen op aan Graham Nash, die vaak bij zijn ouders over de vloer kwam. Zo beweerde hij dat zijn papa de inspiratiebron was voor Marrakesh Express, de debuutsingle uit het eerste album van Crosby, Stills & Nash en een van de songs die ze op Woodstockfestival brachten. Toen ik Graham Nash interviewde voor Het Belang van Limburg bracht ik dat ter sprake. Hij leek blij nog eens iets van die Hollanders te vernemen. Het viel mij op dat hij de namen niet Engelstalig verbasterde tot een soort ‘Saaimon and More-aaike’. Hij sprak de namen in perfect Nederlands uit. De ‘ij’ klonk echt zoals in ‘eitje’. Graham Nash bevestigde dat hij met Simon Posthuma had gesproken over Marokko, maar benadrukte dat hij wel degelijk zelf de trein van Casablanca naar Marrakesh nam, zoals beschreven wordt in Marrakesh Express. Het was in 1966 dat hij de tocht maakte.

Robert Plant van Led Zeppelin was nog avontuurlijker aangelegd dan Graham Nash. Hij maakte in 1971 een lange trip door de woestijn in het zuiden van Marokko. Die ervaringen verwerkte hij in 1975 in Kashmir, een song die op het einde van elk jaar opnieuw hoog eindigt in ‘Classics 1000’ van Radio 1. In 2016 stond de titel op de twintigste plaats. Bij The Rolling Stones duurde het tot 1989 vooraleer Marokko doorsijpelde in hun muziek. Op het album Steel Wheels staat Continental Drift, dat begint met traditionele instrumenten uit Noord-Afrika. Of Donovan ooit Marokko heeft bezocht, weten we niet. Maar hij voelde de tijdgeest altijd goed aan en voor zijn elpee The Hurdy Gurdy Man nam hij Tangier op. Dat was een compositie van Bert Jansch, die wel uit ervaring sprak. Van Bob Dylan staat het vast dat hij nooit de ‘hippie highway’ naar Marokko insloeg, maar hij had kennelijk wel een liefje dat er ronddoolde. Op Blood On The Tracks zingt hij: ‘If you see her, say hello, she might be in Tangier’.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.