31-07-17

Maandag 31 juli 2017

I’d Love You To Want Me

Lobo

 

WOLF IN SCHAPENVACHT

Vandaag viert Roland Kent LaVoie zijn 73ste verjaardag. Hij is beter bekend als Lobo, de Amerikaanse singer-songwriter die in het begin van de jaren zeventig tal van hits scoorde. Wij hadden in die tijd al die singles in huis. Ik vond ze in de stapels plaatjes die mijn oudere broer in bulk kocht bij een cafébaas als die weer eens zijn jukebox had uitgemest.

JukeLobo.jpgIn het begin van de sixties speelde Roland Kent LeVoie in Florida in een bandje dat The Rumours heette. Niemand minder dan Gram Parsons deed mee, net als Jim Stafford, hier al eens besproken omwille van zijn Spiders & Snakes, en Jon Corneal, die later de drummer werd van Parsons’ groep International Submarine Band. Lobo’s solocarrière begon met de topper Me And You And A Dog Named Boo in 1969. Later volgden onder meer Don’t Tell Me Goodnight, Where Were You When I Was Falling In Love en Don’t Expect Me To Be Your Friend. Die twee laatste titels werden nummer 1 in de V.S. Dat lukte niet met I’d Love You To Want Me, mijn Lobo-favoriet toen ik een jonge tiener was. Hij had gewoon de pech dat de verkooplijsten toen bevolkt werden met successen als de re-release van Nights In White Satin van The Moody Blues, Papa Was A Rolling Stone van The Temptations en I Can See Clearly Now van Johnny Nash. Dat I’d Love You To Want Me in Duitsland wel de toppositie van de hitparade bereikte, had te maken met het feit dat de song te horen was in een aflevering van de populaire politieserie ‘Der Kommissar’. ZDF werd overstelpt met telefoontjes van kijkers die informeerden naar het nummer.

Roland Kent LaVoie mocht dan al het Spaanse woord voor wolf als pseudoniem hebben gekozen, hij droeg in elk geval een schapenvacht. Zowel zijn melodieën als teksten waren zeemzoet. In het begin van de jaren tachtig stopte hij met zelf zingen en richtte hij een platenlabel op, Lobo Records. Om een of andere reden bleef hij heel populair in Azië, waar nog geregeld verzamel-cd’s van hem verschijnen. In 2006 ging hij daar nog eens op tournee.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

30-07-17

Zondag 30 juli 2017

Marrakesh Express

Crosby, Stills & Nash

 

OP NAAR MAROKKO !

Eigenlijk had hij zijn taak toen al een tijdje opgenomen, maar op deze dag in 1999 volgde koning Mohammed VI officieel zijn vader Hassan II op. Vandaar dat het vandaag een nationale feestdag in Marokko is, de ‘Dag van de Troon’. Denk niet dat de geluiden van die regio enkel weerklinken in wereldmuziek, zoals bij The Master Musicians Of Joujouka. Ooit heeft het land een voorname rol gespeeld in de onwtikkeling van folk en rock. Daarvoor moeten we terug naar de overgang tussen de jaren zestig en zeventig. Nadat ze in San Francisco hadden rondgelopen met bloemen in hun haar en voor ze op het idee kwamen in India samen te troepen, trokken de hippies naar Marokko. Kunstenaars en schrijvers, als pakweg Tenessee Williams, Truman Capote, William Burroughs en Jack Kerouac, waren hen voorgegaan in hun zoektocht naar exotisme en Oriëntalisme. Snel volgden de muzikanten. Sommigen waren oprecht vervuld van de Woodstockgedachte ‘terug naar de natuur’. “Het leek wel een reis door de tijd”, vertelde Robin Williamson van The Incredible String Band in het meinummer van het maandblad Uncut. “Je zag geen auto’s, alleen ezels op straat.” Hij leefde zes maanden in Fez, verzamelde er traditionele instrumenten en nam in 1966 met zijn groep het album The 5000 Spirits Of The Layers Of The Onion (foto 1) op.JukeMara1.jpg

Die plaat stimuleerde folkgitarist Bert Jansch om er ook eens een kijkje te nemen. Naar eigen zeggen stootte hij op “the dope centre of the universe”. Daarmee stipte hij een ongetwijfeld belangrijke aantrekkingspool uit die tijd aan. Onder de naam ‘kif’ werd er à volonté marihuana gerookt en hasj werd gemengd met fruit, noten en kruiden om als ‘majoun’ te worden gegeten. Het kreeg iets decadents toen het miljonairskoppel Paul en Talitha Getty hun luxueus onderdak in Marrakesh openzetten voor beroemde bezoekers als Mick Jagger, Brian Jones, Keith Richards en hun vrouwelijke gevolg, onder wie Marianne Faithfull en de onlangs overleden actrice en model Anita Pallenberg. Hoe het daar aan toeging, werd weerspiegeld in de film ‘Performance’, het veelbesproken acteerdebuut van Mick Jagger, waarin hij in een Marokkaanse bed een triootje beleefde met Anita Pallenberg en Michèle Breton. “Ik wou dat ik het land op een andere manier had leren kennen”, zei Marianne Fathfull in Uncut. “and not gone to all these opium-smoking en coke-snorting parties at the Getty house. I fell in with the wrong crowd.”

De Nederlandse ontwerper Simon Posthuma vormde in de jaren zestig met onder meer zijn toenmalige echtgenote Marijke Kroger het kunstenaarscollectief The Fool. Ze verhuisden van Amsterdam naar het swingende Londen, maar de inspiratie voor hun werk kwam van reizen door Marokko. Ze ontwierpen hippiekleding en psychedelische elpeecovers. De hoes van Picknick van Boudewijn de Groot is van hun hand, maar weldra kregen ze internationale opdrachten. Zo maakten ze kleren en beschilderden ze instrumenten voor The Hollies, Cream en The Beatles. Ze mochten een piano en een auto van John Lennon onder handen nemen en gaven de open haard van George Harrison en het gebouw van platenlabel Apple in Baker Street een opmerkelijk kleurtje. De kleren die de Fab Four dragen in de film ‘Magical Mystery Tour’ en in de beroemde televisie-uitzending rond All You Need Is Love hebben zij getekend. Hun ontwerp voor de binnenhoes van Sgt Pepper’s Loneley Hearts Club Band werd echter afgewezen.

JukeMara.jpgSimon Posthuma is de vader van Douwe Bob, de Nederlandse americanazanger die in 2016 met Slow Down de kleuren van Oranje verdedigde op het Eurosongfestival. Hij was nog maar negentien toen hij in 2012 ‘De Beste Singer-Songwriter van Nederland’ won. Ooit is er op Vier ook een Vlaamse variant van die televisiewedstrijd geweest. In interviews na die overwinning haalde Douwe Bob herinneringen op aan Graham Nash, die vaak bij zijn ouders over de vloer kwam. Zo beweerde hij dat zijn papa de inspiratiebron was voor Marrakesh Express, de debuutsingle uit het eerste album van Crosby, Stills & Nash en een van de songs die ze op Woodstockfestival brachten. Toen ik Graham Nash interviewde voor Het Belang van Limburg bracht ik dat ter sprake. Hij leek blij nog eens iets van die Hollanders te vernemen. Het viel mij op dat hij de namen niet Engelstalig verbasterde tot een soort ‘Saaimon and More-aaike’. Hij sprak de namen in perfect Nederlands uit. De ‘ij’ klonk echt zoals in ‘eitje’. Graham Nash bevestigde dat hij met Simon Posthuma had gesproken over Marokko, maar benadrukte dat hij wel degelijk zelf de trein van Casablanca naar Marrakesh nam, zoals beschreven wordt in Marrakesh Express. Het was in 1966 dat hij de tocht maakte.

Robert Plant van Led Zeppelin was nog avontuurlijker aangelegd dan Graham Nash. Hij maakte in 1971 een lange trip door de woestijn in het zuiden van Marokko. Die ervaringen verwerkte hij in 1975 in Kashmir, een song die op het einde van elk jaar opnieuw hoog eindigt in ‘Classics 1000’ van Radio 1. In 2016 stond de titel op de twintigste plaats. Bij The Rolling Stones duurde het tot 1989 vooraleer Marokko doorsijpelde in hun muziek. Op het album Steel Wheels staat Continental Drift, dat begint met traditionele instrumenten uit Noord-Afrika. Of Donovan ooit Marokko heeft bezocht, weten we niet. Maar hij voelde de tijdgeest altijd goed aan en voor zijn elpee The Hurdy Gurdy Man nam hij Tangier op. Dat was een compositie van Bert Jansch, die wel uit ervaring sprak. Van Bob Dylan staat het vast dat hij nooit de ‘hippie highway’ naar Marokko insloeg, maar hij had kennelijk wel een liefje dat er ronddoolde. Op Blood On The Tracks zingt hij: ‘If you see her, say hello, she might be in Tangier’.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

29-07-17

Zaterdag 29 juli 2017

She Was Naked

Supersister

 

IN HAAR BLOOTJE

Op deze dag in 2001overleed Sacha van Geest tijdens zijn vakantie op Malta aan de gevolgen van een hartaanval. Hij was de fluitist van de Nederlandse formatie Supersister, die verder bestond uit drummer Marco Vrolijk, bassist Ron van Eck en zanger en keyboardspeler Robert Jan Stips. Die laatste was de meest bekende van het kwartet. Hij werd gevraagd om op tournee te gaan met Golden Earring toen die band een wereldhit had met Radar Love en speelde op enkele albums van de groep van Barry Hay, George Kooymans, Cesar Zuiderwijk en Rinus Gerritsen. Later trad hij toe tot The Nits, voor wie hij eerder al als producer was opgetreden. Ook werkte hij veel samen met cabaretier Freek De Jonge.

JukeSuper1.jpgJukeSuper2.jpgSupersister ontstond in het begin van de seventies uit een Haags schoolbandje. Jazzy prog-rock was hun ding, Soft Machine hun grote voorbeeld. Een beetje tot eigen verbazing werd hun debuutsingle She Was Naked een hit in 1972. Dat het plaatje veel werd gedraaid door de piratenzender Veronica zal daar niet vreemd aan geweest zijn. De song, die door Robert Jan Stips werd geschreven, bestaat uit twee totaal verschillende delen. Het begint rustig kabbelend, maar na 1´40´´ gieren de gitaren en wordt het toetsenwerk opgedreven terwijl een laag zingend mannenkoor ergens in een kelder almaar een zinnetje kerklatijn herhaalt: ‘Dona nobis pacem’. Toen ik ter voorbereiding van deze bijdrage de single nog eens beluisterde, kon ik het begin niet echt herkennen. Pas bij het tweede deel kwam de herinnering terug.

Het succes van She Was Naked leverde Supersister een platencontract voor enkele elpees op. Het eerste album was Present From Nancy, maar twee langspelers later was het liedje uit. Enkele leden zochten andere muzikale horizonten op, de groep viel uit elkaar, maar kwam later meer dan eens terug samen. Niet alleen voor reünieconcerten, ook voor plaatopnamen. Er verschenen nog albums in 2000 en een compilatie-cd in 2002. Het overlijden van Sacha van Geest maakte echter een definitief einde aan Supersister. “Zonder hem denk ik niet dat het nog iets wordt”, zei Robert Jan Spits toen. Inmiddels is ook bassist Ron van Eck overleden.

 Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

28-07-17

Vrijdag 28 juli 2017

All The Young Dudes

Mott The Hoople

 

EEN HIT ALS CADEAUTJE

Vandaag 45 jaar geleden bracht Mott The Hoople de single All The Young Dudes uit. De formatie was de split nabij toen er in 1972 een godsgeschenk uit de hemel viel. David Bowie, bevriend met Peter Overend Watts, de bassist van de band, bood hen een song aan. Hij had zich echt voorgenomen de groep te redden. Maar ze hadden geen zin om Suffragette City uit The Rise And Fall Of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars te coveren. Dus schreef Bowie snel een ander nummer, in kleermakerszit op de grond. Na een klein uurtje was hij klaar. De Hoople-zanger Ian Hunter stond toe te kijken hoe All The Young Dudes, met zijn zelfmoordgedachten en verwijzingen naar T-Rex, de Beatles en de Stones, tot stand kwam. Toeval of niet, maar ze blikten het nummer in op de verjaardag van organist Verden Allen, de oprichter van Mott The Hoople.JukeDudes.jpg  

Oorspronkelijk stond er ‘Lucy’s stealing clothes from Marks and Sparks’ in de tekst. Dat was de bijnaam van Marks & Spencer. De BBC beschouwde dat als sluikreclame en wou het plaatje niet draaien. Ian Hunter vloog heen en weer vanuit de V.S. om dat fragment opnieuw in te zingen als ‘Lucy’s stealing clothes from unlocked cars’ voor de Britse radioversie. Elders hield men het bij het origineel, zoals ook te horen in de twee clips hieronder.

All The Young Dudes werd een enorme hit en bewerkstelligde de doorstart van de band. Toch stapte Verden Allen kort daarna op. Vanaf 1973 werd Mott The Hoople voor korte tijd versterkt met Mick Ronson, die op Transformer van Lou Reed had gespeeld en met Bowie op tournee was geweest. De in 1993 overleden Mick Ronson was trouwens jarig op dezefde dag als Verden Allen. In 1992 speelden David Bowie, Ian Hunter en Mick Ronson All The Young Dudes tijdens het concert ‘Freddy Mercury London Tribute’ in het Wembley-stadion. Ook Joe Elliott, de zanger van Def Leppard, deed mee. Die versie verscheen op Ronsons postume plaat Heaven And Hull.

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

27-07-17

Donderdag 27 juli 2017

Rockin’ Robin

Bobby Day

 

ROODBORSTJE OP TWITTER

Op deze dag in 1990 overleed Bobby Day aan kanker. Soms wordt hij ingedeeld in de categorie ‘one hit wonder’ omdat hij maar één grote Amerikaanse topper heeft gehad, namelijk Rockin’ Robin uit 1968. Wie wat jonger is, kent misschien de versie van Michael Jackson uit 1972.JukeRobin.jpg

Maar die Bobby Day heeft veel meer op zijn actief. Zo schreef hij Little Bitty Pretty One, waarvan Thurston Harris in 1957 het origineel opnam, maar dat later herhaaldelijk werd gecoverd, ook door The Jackson Five. Verder was hij de auteur van Over And Over, een song die in 1965 een succes werd in de uitvoering van The Dave Clark Five, maar eerder ook al door Thurston Harris op plaat werd gezet.

In zijn beginjaren zat Bobby Day in de doo-wopgroep The Hollywood Flames, die ik ken van het vrolijke Buzz-Buzz-Buzz, ooit mooi uitgevoerd door Jonathan Richman. Net als in Rockin’ Robin deden de vogeltjes in Buzz-Buzz-Buzz van ‘twiddledeedledee’. Met een ander lid van The Hollywood Flames, Earl Nelson, vormde Bobby Day het oorspronkelijke duo Bob & Earl, vooral bekend van het door The Rolling Stones gecoverde Harlem Shuffle. Maar in die tijd was hij al vervangen door een andere ‘Bob’, met name Bobby Relf.

Terug naar Rockin’ Robin. De oorspronkelijke titel was Rock-In Robin, althans zo stond het gedrukt op de eerste singlehoesjes. De song werd geschreven door Leon René onder de naam Jimmie Thomas, een van zijn vele pseudoniemen. Voor de opnames werd een beroep gedaan op cracks van studiomuzikanten, zoals gitarist Barney Kessel en drummer Earl Palmer. De typerende piccolopartij werd gespeeld door niemand minder dan Plas Johnson, bekend van zijn saxofoonsolo in The Pink Panther Theme van Henry Mancini. De eerste strofe over het rockende roodborstje eindigt met de zin ‘Love to hear the robin go tweet tweet tweet.’ En dat was lang voor Twitter bestond.

 Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be