11-09-17

Maandag 11 september 2017

Don’t Look Back

Peter Tosh

 

DE DOOD MET DE KOGEL

Het is vandaag dertig jaar geleden dat Peter Tosh werd vermoord. Toen hij na een tournee thuiskwam, werd hij opgewacht door drie gewapende kerels. Een van die mannen kende hij goed. Hij had die kerel een baantje bezorgd toen die na een lange gevangenisstraf vrijkwam. Het trio eiste geld, maar Tosh zei dat hij geen cash in huis had. Urenlang werd hij vastgehouden en gefolterd, maar er kwam geen dollar op tafel. Was de overval niet zo jammerlijk geëindigd dan zou je het vervolg kunnen vergeleken worden met een slapstickfilm. Terwijl de gijzeling nog bezig was, liep het huis vol met vrienden en buren die Tosh na zijn lange afwezigheid kwamen verwelkomen. Het had veel van een houseparty. Omdat er almaar meer volk toestroomde, raakten de gangsters zenuwachtig en gefrustreerd. Een zette een pistool tegen het hoofd van Peter Tosh en schoot hem met één kogel dood. Daarop begonnen de twee anderen in het rond te schieten. In het tumult werden nog twee mensen gedood en vielen verscheidene gewonden. Toppunt is dat de daders konden ontkomen en twee van hen nooit geïdentificeerd werden. De derde kreeg de doodstraf, omgezet in levenslang.

JukeTosh.jpgPeter Tosh, die eigenlijk Winston Hubert McIntosh heette, was met Bunny Wailer en Bob Marley stichtend lid van The Wailers. Heel zijn leven heeft hij geijverd voor het wettelijk gebruik van marihuana. Zijn solodebuut heette niet voor niets Legalize It. Een joint heb ik nooit mogen delen,maar ik ben wel eens met hem in de drank gedoken. Het gebeurde in 1979 backstage op Pinkpop, dat toen nog in Geleen plaats vond en maar een half dozijn groepen op de affiche had staan. Traditioneel mocht een Nederlandse band het festival openen. Dat jaar was dat Massada. Na de funky Average White Band (Pick Up The Pieces) volgden Dire Straits, The Police, Elvis Costello en Rush. En ergens tussendoor trad ook Peter Tosh op.

Urbanus, voor wie Pinkpoporganisator Jan Smeets het management in Nederland waarnam, had zijn vrouw meegebracht. In mijn herinnering droegen ze allebei een salopette. Ze zaten aan de rand van het zwembad dat zich in de gemeenschappelijke ruimte voor artiesten, pers en genodigden bevond. Hoewel nog vroeg in juni, was het een warme pinkstermaandag. Sting, die toen nog maar één album met The Police uit had, droeg in die tijd onveranderd overalls op het podium. Zwetend als een paard liep hij na de bisnummers de trappen af en sprong voor de ogen van een verbaasde Urbanus met zijn kleren aan in het water.

In een voor de gelegenheid opgetrokken tentje organiseerde de platenmaatschappij van Peter Tosh een receptie, waar alleen bier van het Jamaicaanse merk ‘Red Stripe’ uit blikjes werd gedronken. Waarover ik met hem heb gebabbeld,weet ik niet meer, maar ik heb nog altijd het singletje I’m The Toughest, dat ik toen van hem kreeg. En lange tijd heeft een leeg blikje ‘Red Stripe’ als aandenken op mijn bureau gestaan. Mick Jagger liep er ook rond. Hij had korte tijd daarvoor samen met Peter Tosh een hit gemaakt van Don’t Look Back, oorspronkelijk een nummer van The Temptations. Jan Smeets hoopte dat de opper-Stone tijdens het concert van zijn reggaevriend mee op het podium zou klimmen. Maar dat ging niet door. Jagger weigerde omdat de televisie opnames maakte.

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

Post een commentaar