26-09-17

Dinsdag 26 september 2017

Looking For Clues

Robert Palmer

 

STRAK IN HET PAK

Op deze dag in 2003 overleed Robert Palmer in Parijs aan een hartaanval na een avondje uit. De Britse zanger, muzikant en songschrijver was nog maar 54.

jukePalm1.jpgJukePalm2.jpgIn het begin van de jaren zeventig speelde Robert Palmer gitaar in Vinegar Joe, een bluesy band waarin Elkie Brooks (Pearl’s A Singer) als een kruising van Janis Joplin en Tina Turner te keer ging. De groep heeft maar drie platen uitgebracht, maar had een levendige live-reputatie. Geregeld leg ik hun elpee Six Star General uit 1973 nog eens op. Die begint fantastisch met Proud To Be A Honky Woman. Als ze het zingt, voel je dat ze het meent. Eigenlijk was Palmer daar een vreemde eend in de bijt. Ooit las ik de volgende vergelijking. De band bestond uit hippies die naar patchouli geurden, terwijl hij toch eerder het type was dat Paco Rabane op had. Zo werd hij later inderdaad altijd afgebeeld, de modebewuste jongen in een gestileerd kostuum.

jukePalm3.jpgJukePalm4.jpgIn 1974 bracht hij zijn eerste soloalbum uit, Sneakin’ Sally Through The Alley. De titeltrack is een bekende song van Allen Toussaint. Niet alleen Toussaints begeleindingsband The Meters speelde mee, maar ook Lowell George van Little Feat. De A-kant opende trouwens met zijn Sailin’ Shoes, de titeltrack van de tweede elpee van Little Feat. Een tijdlang trok Robert Palmer ook met Little Feat op tournee. Dat was een tevergeefse poging om zijn elpee Pressure Drop te promoten. Daarop was veel reggae te horen. De plaat was dan ook genoemd naar zijn cover van een hit van Toots & The Maytals. De hoes van Pressure Drop trok meer aandacht dan de songs van de elpee. Terwijl we Robert Palmer in een strak pak zien poseren voor een overduidelijke recent gebruikt hotelkamerbed staat op de achtergrond, op het balkon, een naakte vrouw op naaldhakken. Het imago van de goedgeklede en knappe verleider, werd op latere hoesfoto’s nog meer uitgespeeld. Op Riptide lacht hij op de voor- en achterkant in close-up zijn hagelwitte tanden bloot. Zijn getaande huid dankt hij aan het feit dat hij dan op de Bahamas woont. Ik heb ze nu hier allemaal naast mij liggen. Op de achterkant van mijn Palmer-favoriet Double Fun uit 1978 staat hij haast identiek afgebeeld. Op de voorkant wordt nog duidelijker gespeeld met zijn sexy imago en de dubbelzinnige albumtitel. Hij ligt in een zwembad en leunt op de rand, waarop twee doorweekte bikini’s liggen. Het is op Double Fun dat eigenlijk zijn doorbraakhits staan. Dat was Every Kinda People van Andy Fraser in de V.S. en Best Of Both Worlds in Europa. Blijkbaar immer zoekend naar afwisseling koos hij voor zijn volgende album Secrets resoluut voor rock, wat hem een hit opbracht met Bad Case Of Loving You. Ik heb het origineel van Moon Martin – en nog wat van zijn platen – in mijn kast staan. Ik zal het bij gelegenheid ook eens over hem hebben. Later ging Robert Palmer nog meer rocken. Denk maar aan Addicted To Love, Simply Irristible en I Didn’t Mean To Turn You On, allemaal voorzien van clips waarin hij, weer proper in het pak, omringd werd door schoonheden in kleren die hun lichaamsvormen allesbehalve konden verbergen. Hetzelfde geldt voor Some Like It Hot, halfweg de jaren tachtig een hit voor The Power Station, een band die hij toen vormde met gitarist Andy Taylor van Duran Duran en drummer Tony Thompson van Chic.

Tussendoor was Robert Palmer er in geslaagd om – weer in een totaal andere stijl – een jonger publiek aan te spreken met de elpee Clues uit 1981. Ik weet niet meer waar ik het hem hoorde vertellen, maar Tomas De Soete heeft eens gezegd dat het zijn lievelingsplaat aller tijden is. Of dat een referentie mag zijn, laat ik aan u over. Plots moest het synthpop zijn, al stond de techniek nog in zijn kinderschoenen. “We waren meer met schroevendraaiers en machines in de weer dan met instrumenten”, heeft Palmer eens gezegd in het magazine Q. Zo ging dat toen, zeker als je toetsenist Gary Numan van Tubeway Army en drummer Chris Frantz van Talking Heads inhuurde als producers. Het leverde successingles op als Johnny And Mary en Looking For Clues. Ja, later viel hij nog meer op met zijn heupwiegende vrouwen, maar het is met dit laatste nummer dat hij doordrong in de MTV-wereld. Meer, zijn Clues-clip – met dat dansje op de xylofoonsolo – werd zelfs vertoond op de allereerste uitzenddag op 1 augustus 1981. Mensen die dat bijhouden, weten dat het als 32ste nummer op het televisiescherm te zien was. En voor wie nog zotter is van cijfers: ik heb zelfs ergens gevonden dat Looking For Clues vijf weken na mekaar op de 33ste plaats in de Britse hitparade heeft gestaan. Het zo lang uithouden op zo’n stek is een unieke prestatie.

Welkom aan de lezers toe hier terchtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

 

Commentaren

Op 29 juli 1973 zag ik Vinegar Joe (met Robert Palmer en Elkie Brooks) aan het werk in Maasmechelen - of all places - op een festivalletje 'Blitz '73', op een grasveld naast de sporthal ! Niet misse affiche trouwens met verder ook Kazimierz Lux, Alquin, Chicken Shack en Brinsley Schwarz.

Gepost door: André Convents | 26-09-17

Reageren op dit commentaar

Post een commentaar