12-10-17

Donderdag 12 oktober 2017

Ebbenhout Blues

Wigbert

 

DONKER ALS DE NACHT

Op deze dag in 1991 kwam Ebbenhout Blues van Wigbert – Van Lierde heet hij voluit – binnen in de hitparade. De single hield het er dertien weken uit en piekte op nummer 5, maar in de Vlaamse Top 10 haalde hij wel de eerste plaats. Het plaatje had vooral in 1992 succes, vandaar dat hij de 25ste verjaardag nu viert met de tournee ‘Ticket In De Nachtkastla’, wat niet alleen een zin uit Ebbenhout Blues is, maar ook de titel van zijn debuutelpee. Tijdens deze concertreeks staan de topmuzikanten Tom Vanstiphout en Alano Gruarin aan zijn zijde.

JukeWig.jpgIk heb Wigbert onlangs gesproken over die tournee, maar heb hem al eerder ontmoet. Ooit bezocht ik hem thuis voor een lang interview. Met een bang hart stond ik achteraf te kijken hoe de fotografe hem liet poseren op een nabijgelegen spoorweg. We hadden het toen – negen jaar geleden – over engagement in songteksten. “Soms kan je er niet om heen”, zei hij, “soms moet je een standpunt innemen.” Ik speelde de advocaat van de duivel en vroeg of het gevaar bestond dat het dan te sloganesk werd. Hij antwoordde: “Als je met een vlag zwaait, dreigt die het verhaal te bedekken. Ik vind dat je het verhaal moet vertellen en de vlag achterwege moet laten.” Ik bleef hem plagen: “Op jouw gitaar komt dus geen slogan zoals ‘This machine kills fascists’, wat op die van Woody Guthrie stond. Hij dacht even na: “Mwah, dat is nog de enige slogan die ik op mijn gitaar zou durven zetten.” Op zijn gitaren staat niets, wat niet wil zeggen dat hij ze netjes wil houden. “Ze vertonen sporen van gebruik en dat vind ik wel mooi. Instrumenten moeten geleefd hebben. Ik zal zelden nieuwe instrumenten kopen. Er zijn genoeg gitaren die hun makers en bespelers overleven.” Behalve die van Pete Townshend, merkte ik nog schamper op.

Niet alleen op het podium, maar ook in de studio heeft hij tal van bekende artiesten bijgestaan. Op het debuut van Axelle Red speelt hij mee, maar hij leverde er ook enkele songs voor. Binnenkort trekt hij trouwens in Azië op tournee met Axelle Red.

Wigbert is een aimable, misschien wel te bescheiden man. Het kan hem niet schelen, zegt hij mij, dat zijn naam niet in het groot op de platenhoes staat, maar in de kleinte lettertjes van het inlegvel. “Samen muziek maken, daar gaat het om. En ik kan alleen maar spelen met hart en ziel.”

Wigbert heeft respect voor songwriters als Neil Diamond of Albert Hammond, die zich afzonderen of net met andere schrijvers samenzitten om een song te maken. Gewoon het ambacht. Hij gelooft echter in de inspiratie van het moment. “Ik heb eens een nummer geschreven toen ik een kast stond te schuren.” Ebbenhout Bleus schreef hij na het zien van een Panorama-uitzending over geadopteerde tieners die in Afrika op zoek gingen naar hun natuurlijke ouders. Ik verdenk hem ervan dezelfde platenkast als ik te hebben. Naast singer-songwriter Townes Van Zandt noemt hij folkies als Bert Jansch en John Martin van invloed op zijn werk. Maar vooral blues, bijvoorbeeld van Muddy Waters. Ebbenhout Blues kan je muzikaal bezwaarlijk blues noemen, het heeft in mijn oren meer van een mazurka, wat natuurlijk versterkt wordt door die accordeon. Maar de herhalingen in de tekst zijn duidelijk wel bluespatronen.

 Welkom aan de lezers toe hier terchtkomen via www.internetgazet.be

 

 

Post een commentaar