23-10-17

Maandag 23 oktober 2017

Please Read The Letter

Robert Plant / Alison Krauss

 

DUETTEN JukeRaising.jpg

Vandaag tien jaar geleden brachten Robert Plant en Alison Krauss het duettenalbum Raising Sand uit. Wat voor een cd was me dat! Ik moest niet wachten tot de productie overstelpt was met Grammy’s en andere prijzen voor ik het een prachtige plaat vond. Dat had natuurlijk te maken met het feit dat de stemmen van de countryfreule en de zanger van Led Zeppelin zo mooi samenklonken. Maar dat hield zeker ook verband met de interessante selectie covers die producer T-Bone Burnett voor hen had uitgezocht. Gone Gone Gone (Done Moved On) was bekend in de oorspronkelijke uitvoering van The Everly Brothers, maar voor de rest werden alleen maar verborgen pareltjes uit de vergetelheid gehaald. Trampled Rose van Tom Waits, bijvoorbeeld, een song op zijn album Real Gone uit 2004. Of Nothin’ Van Townes Van Zandt en Rich Woman, al in 1955 voor het eerst op plaat gezet door L’il Millet and his Creoles. Met Polly Come Home en Through The Morning, Through The Night staan er twee composities van Gene Clark op. Ze verschenen allebei in 1969 op de tweede elpee van Dillard & Clark. Er wordt wel eens gezegd dat het album So Rebellious A Lover van Gene Clark en Carla Olson uit 1987 het grote voorbeeld voor Raising Sand was.

Mijn favoriete track, Killing The Blues, werd geschreven Roly Salley, de bassist in de begeleidingsband van Chris Isaak. Het was het titelnummer van Salley’s soloplaat in 2005. Zowel Plant als Krauss waren meteen verliefd op de song, nadat Burnett hen een kopietje had gestuurd. Plant luisterde ernaar tijdens een autorit. “Ik heb de wagen meteen aan de kant moeten zetten”, heeft hij eens gezegd, “zo had die song mij aangegrepen.”

En dan is er nog Please Read The Letter, ook een van mijn favorieten. Vreemd genoeg had Robert Plant dat al eens opgenomen. Het staat, voorzien van veel zwaarder gitaarwerk, op Walking Into Clarksdale van Jimmy Page & Robert Plant uit 1998. Plant was verrast dat het op het lijstje van de T-Bone Burnett stond, maar was achteraf blij met de remake. “The song hadn’t reached its true potential before. Now it’s become something else.” Eigenlijk geldt dat voor alle tracks op Raising Sand. Daarom is het zo’n prachtplaat.

Welkom aan de lezers die hier zijn terechtgekomen via www.internetgazet.be

 

 

De commentaren zijn gesloten.