18-10-17

Woensdag 18 oktober 2017

Brandend Zand

Anneke Grönloh

 

BEROOFT JE BIJNA VAN ‘T VERSTAND

Vandaag 55 jaar geleden stond Anneke Grönloh hoog in de hitparade met Brandend Zand, haar eerste grote succes. Toen werd er nog geen hitparade op de radio uitgezonden, maar verschenen wel zulke lijsten in bladen als Juke-Box en Song-Parade. Hetzelfde jaar schreef het in Nederlands-Indië geboren tieneridool nog drie andere monsterhits op haar naam: Paradiso, Soerabaja en Cimeroni.

Het moet zijn dat ik het lied als kind vaak door de kamer heb hoor klinken, want ik ken de mysterieuze tekst nog altijd uit het hoofd. Hoewel breed interpreteerbaar, gaat het kennelijk over een man die naar een woestijnland vlucht als zijn liefdesrivaal dood wordt aangetroffen. jukeAnneke.jpg

“Zwarte Dino, jij wou Nina, die met Rocco was verloofd. En toen Rocco werd gevonden, werd jouw onschuld niet geloofd.” Vic van de Reijt noemt dat ‘een proeve van economisch taalgebruik’ in zijn onderhoudend boek ‘De Nederlandstalige Cover Top-100’. “In één couplet van amper twintig wooorden wordt hier een drama ontvouwd waar een pulpschrijver toch gauw tweehonderd pagina’s voor nodig heeft.”

Dat de protagonisten uit dit nummer Dino, Nina en Rocco heten, houdt waarschijnlijk verband met het feit dat het origineel in 1962 op plaat werd gezet door de Italiaanse zangeres Mina. Met een zwaar accent zong zij wel in het Duits: Heisser Sand, een compositie van Werner Schafenberger, die verder onder meer toppers schreef voor Cindy & Bert, Connie Francis en Conny Froboess. Ook Va Bene van Peter Kraus is van zijn hand.

Er bestaan Engelse, Franse, Spaanse en Italiaanse versies van Heisser Sand. De Nederlandse vertaling is van Johnny Hoes. Om onduidelijke redenen maakte hij van ‘Schwarzer Tino’ een Dino. En terwijl Nina in het origineel ‘im Hafen mit den Boys’ rondhangt, danst ze in de versie van Johnny Hoes ‘in Marseille voor geld’. Het grootste verschil tussen de teksten is dat de vluchteling in het Nederlands het voordeel van de twijfel krijgt. De ‘onschuld’ van Dino wordt ‘niet geloofd’ en ‘de golven zingen zachtjes’ wat over hem wordt ‘verteld’. In de oorspronkelijk tekst weet echter iedereen dat hij wel degelijk een moordenaar is. “Nur die Wellen singen leise was von Tino jeder weiss.”

Welkom aan de lezers die hier zijn terechtgekomen via www.internetgazet.be

 

 

 

17-10-17

Dinsdag 17 oktober 2017

Rock ’n' Roll I Gave You The Best Years Of My Life

Kevin Johnson

 

JukeKevin.jpgMIJN BESTE JAREN

Het waren de hoogtijdagen van de nederpop. De hitparade werd gedomineerd door bandjes met noorderburen. De verliefde tiener die ik was, kon wegdromen bij Ma Belle Amie van Tee-Set. The Cats scoorden de ene hit na de andere. Vooral Rock ’n' Roll I Gave You The Best Years Of My Life uit 1974 is me bijgebleven. Piet Veerman kon zijn stem laten klinken alsof hij inderdaad zijn leven had opgeofferd voor de muziek. Nu weet ik dat de Australische singer-songwriter Kevin Johnson een half jaartje eerder, rond deze tijd in 1973, in zijn vaderland succes boekte met het origineel. Hij had het geschreven uit frustratie omdat hij door perikelen met platenmaatschappijen twee jaar lang geen song meer had mogen opnemen.

Rock ’n Roll I Gave You The Best Years Of My Life werd herhaaldelijk gecoverd, onder meer door Terry Jacks, Garry Glitter, Joe Dassin en Tom Jones. Sommige artiesten vonden het nogal moeilijk om in de huid te kruipen van de verteller, een teleurgestelde muzikant die vaststelt dat hij nooit een ster zal worden. De zinsnede ‘I’d never be a star’ werd dan ook in veel versies geschrapt.

Welkom aan de lezers die hier zijn terechtgekomen via www.internetgazet.be

 

 

https://youtu.be/4yuwhUx35Uc

 

 

 

16-10-17

Maandag 16 oktober 2017

Cow Cow Boogie

Ella Mae Morse

 

EEN VOORLOOPSTER JukeElla.jpg

Op deze dag in 1999 overleed Ella Mae Morse. Ze was 75. Ze is tot in het begin van de jaren  negentig actief geweest, vooral in het nachtclubcircuit van Hollywood, maar haar platencarrière situeert zich in de jaren veertig en vijftig. Toen was ze een voorloopster van de rock-‘n-roll met haar mengeling van jazz, blues en boogie, country, gospel en jive. Haar grootste hit van Blacksmith Blues uit 1952, vreemd genoeg een B-kantje. Verder is ze bekend van Shoo Shoo Baby. In 1943 zongen The Andrews Sisters dat nummer in de film ‘Three Cheers For The Boys’. Ze hadden er ook een hit mee, maar de versie van Ella Mae Morse, die in hetzelfde jaar verscheen, eindigde hoger in de Amerikaanse hitparade. Haar eerste succes boekte ze met Cow Cow Boogie, toen nog als zangeres bij Freddie Slack & His Orchestra. Het plaatje was de tweede productie van Capitol en de eerste nummer 1 voor dat label. Er werd later zelfs een ‘soundie’ van gemaakt, een voorloper van de videoclip. ‘Soundies’ waren muzikale filmpjes die, na inworp van een muntstuk, te zien waren op een jukebox met een scherm. Lianne La Havas heeft er enkele jaren geleden een lekkere versie van gebracht met Jools Holland in zijn eindejaarsshow.

 

Welkom aan de lezers die hier zijn terechtgekomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

 

15-10-17

Zondag 15 oktober 2017

Garden Party

Rick Nelson

 

TRIESTIG TUINFEESTJE

Op deze dag in 1971 werd in Madison Square Garden in New York het concert ‘Rock ’n Roll Revival’ georganiseerd. Op de affiche stond ook Rick Nelson, een kindsterretje uit de jaren ’50 en met meer dan dertig Amerikaanse top-40-noteringen een ware hitmachine in de sixties. Denk maar aan Hello Mary Lou en She Belongs To Me.

JukeRicky.jpgMet die twee nummers begon hij die onzalige dag zijn show, maar toen hij een countryversie van Honky Tonk Women van The Rolling Stones inzette, steeg boegeroep op. Hoewel later werd gezegd dat die commotie het gevolg was van een opstootje achteraan in het publiek, vatte Rick Nelson het zeer persoonlijk op en kwaad verliet hij het podium. Hij ging ervan uit dat hij werd uitgefloten omdat hij er met zijn lang haar en paars hemd uitzag als een hippie. En omdat hij met zijn Stone Canyon Band nieuwe muzikale paden bewandelde. Hij schreef zijn frustraties van zijn schouders in Garden Party, een van de weinige nummers trouwens waarvoor hij zelf de pen nam. Hij vertelt letterlijk wat er gebeurde: ‘I said hello to Mary Lou, she belongs to me. But when I sang a song about a honky-tonk it was time to leave.’ Verder doet hij in de tekst heel schamper over een aantal artiesten die hij die oktoberdag had ontmoet. In ‘Yoko brought her walrus’ is gemakkelijk het echtpaar Lennon te herkennen. Chuck Berry zien we de duck walk doen in ‘Out stepped Johnny B. Good, playing guitar like a-ringing a bell’. En met ‘Mr. Hughes hid in Dylan’s shoes, wearing his disguise’ wordt verwezen naar George Harsison, een buurman en goede vriend van Nelson, die aan een album met Dylan-covers werkte en de naam Hughes gebruikte als hij incognito wou reizen.

Ironisch genoeg bestond de playlist van de concerten van Rick Nelson tien jaar later enkel uit zijn oude hits. En even ironisch is het feit dat Garden Party zijn eerste top-tien sedert 1963 werd. Er bestaan veel persingen, mijn exemplaar zit in de singlehoes die op de foto te zien is. Trouwens, het was ook zijn allerlaatste succes. Samen met zijn toenmalige vriendin, zijn road manager en vier van zijn muzikanten, kwam hij in 1985 om in een vliegtuigongeval. Hij was toen 45 jaar.

Welkom aan de lezers die hier zijn terechtgekomen via www.internetgazet.be

 

 

14-10-17

Zaterdag 14 oktober 2017

Wasted Days And Wasted Nights

Freddy Fender

 

JukeFender.jpgWAAR ZE OOK ZIJN

Op deze dag in 2006 overleed Freddy Fender. Toen Sir Douglas Quintet in 1971 Wasted Days And Wasted Nights opnam, leidde Doug Sahm het lied in met een lofbetuiging aan hem, de auteur en oorspronkelijke uitvoerder. “Freddy, this is for you, brother, wherever you are.” Het leek alsof hij het had over iemand die hem net ontvallen was. Niets was minder waar, want pas halfweg de jaren ’70 brak Freddy Fender internationaal door. Secret Love, Since I Met You Baby of You’ll Loose A Good Thing zullen je niets meer zeggen, maar Before The Next Teardrop Falls natuurlijk wel. In die tijd nam Freddy Fender, die geboren werd als Baldemar Huerta, ook een nieuwe versie van Wasted Days And Wasted Nights op. Het origineel uit 1959 had hij in het Spaans gezongen, nu bezigde hij het Engels. Op zijn beurt bedankte hij Doug Sham in de inleiding: “I like to dedicate this song to my soulpartner, mister Doug Sahm, better known as Sir Douglas. Wherever you are, brother.” Ik geef daarom deze eerder statige clip mee, omdat je daar die tekst hoort. Uiteindelijk vonden ze elkaar bij The Texas Tornados, die in 1998 ook nog eens Wasted Days And Wasted Nights opnamen. Inmiddels kunnen we ons afvragen ‘wherever’ de twee artiesten uit San Antonio ‘are’. Doug Sahm is sedert 1999 niet meer onder de levenden en Freddy Fender overleed dus elf jaar geleden. Dit stukje is voor hen, waar ze ook zijn.

 Welkom aan de lezers die hier zijn terechtgekomen via www.internetgazet.be