22-11-17

Donderdag 30 november 2017

Fools Gold

The Stone Roses

 

HET IS NIET AL GOUD WAT BLINKT

Dat Manchester zich, nog voor Oasis was opgericht, opwierp als het centrum van de Britpop, werd duidelijk toen op deze dag in 1989 twee bands uit die stad hun debuut maakten op de televisie en nog wel in het populaire programma ‘Top Of The Pops’. The Happy Mondays brachten Halllelujah en The Stone Roses speelden Fools Gold, tot vandaag hun grooste hit.

JUkeFool1.jpgJukeFool1A.jpgHet titelloze debuutalbum van The Stone Roses geldt inmiddels als een klassieker. Maar daarna hoorden we vijf jaar niets meer van hen. Fools Gold verscheen niet op elpee, enkel op single en aanvankelijk nog als B-kant van What The World Is Waiting For. Later is er dan maar een dubbele A-kant van gemaakt. Want Fools Gold werd meer gedraaid, haalde in de Britse hitparade de achtste plaats en deed het ook goed elders in Europa. In Nederland piekte de single op 10, in de BRT Top-30 op 18. Een op Lanzarote opgenomen videoclip was daar niet vreemd aan.

De song werd geschreven door gitarist John Squire en de soms haast fluisterende zanger Ian Brown. Drummer Gary Mounfield, meestal kortweg aangeduid als Mani, roffelde het ritme dat hij geleerd had van The Funky Drummer van James Brown. Bassist Alan Wren, die even kortweg als Reni door het leven ging, baseerde zijn snarenloopjes op Know How van rapper Young MC, die eigenlijk al samples van Shaft van Isaac Hayes hanteerde. Hier en daar lees ik dat de baslijn ook deels van Red Hot Chili Peppers komt, maar nergens wordt daarbij een specifieke song vermeld.

De zin ‘These boots were made for walking’ werd lettterlijk overgenomen uit de gelijknamige song van Nancy Sinatra, geschreven door Lee Hazlewood. In een adem valt de naam van markies De Sade. Dat was pure ‘namedropping’, want The Stone Roses kenden die alleen maar van de song Venus In Furs van The Velvet Underground.

JukeFool2.jpgJukeFool4.pngHoewel in de tekst ‘fool’s gold’ staat – wat voor zover mijn Engels reikt de juiste schrijfwijze is – stond er wel Fools Gold op de hoes. Bij een van de vele heruitgaven in 1995 werd op sommige ontwerpen wel Fool’s Gold gedrukt. Ook werd op de hoes aangegeven of het de lange of de ingekorte versie was. De fotootjes maken dat duidelijk.

‘I’m standig alone, I’m watching you all (…) You’re weighing the gold, I’m watching you sinking.’ Achteraf beschouwd, bleek dat de strubbelingen binnen de band het werkelijke onderwerp waren. Ian Brown heeft dat ook met zoveel woorden toegegeven in 2009, in een interview met het magazine Q. Hij vertelde daarin dat hij geïnspireerd was door de film ‘The Treasure Of The Sierra Madre’ (1948) met Humphrey Bogart. Die prent vertelt het verhaal van vrienden die een berg beklimmen op zoek naar goud. Hoe dichter zij bij de schat komen, hoe meer ze zich tegen elkaar keren. “That’s how I felt once the Roses started getting successful. Suddenly everyone was after their piece of gold.”

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

 

Post een commentaar