31-12-17

Zondag 31 december 2017

Le Freak

Chic

 

OUDEJAARSPARTY

Ook als u met Prince besluit te partyen alsof het 1999 is, bestaat de kans dat Le Freak van Chic tussen oud en nieuw uit de boxen knalt. Toevallig ontstond deze song vandaag veertig jaar geleden, op oudejaarsavond 1977. Het is dus niet voor niets dat BBC1 vannacht een concert van Chic uitzendt.JukeChic.jpg

De kopstukken van Chic waren gitarist Nile Rogers en bassist Bernard Edwards. Tegelijk werkten ze, met z’n tweetjes of apart, als songwriters en producers voor onder meer Sister Sledge, Diana Ross, Robert Palmer, David Bowie en Madonna. Omdat ze ook graag een plaat met hen wou maken, nodigde Grace Jones de twee heren ter kennismaking uit op een feestje in Studio 54, in die dagen een trendy club in New York. Bij aankomst bleken ze echter niet op de guestlist te staan. En hoewel hun nummer Dance, Dance, Dance er in die tijd geregeld werd gedraaid, konden ze de portier er niet van overtuigen dat zij Chic waren. Het had wat van een kerstverhaal: opgekleed voor een oudejaarsparty, maar er was nergens plaats voor hen. Ze trokken dan maar terug naar huis en begonnen samen wat muziek te maken. Zo ontstond een nummer waarin ze hun frustraties uitschreeuwden. Fuck Off was de oorspronkelijke titel van deze opgestoken middenvinger. Het ding was te catchy om te laten liggen, maar ze konden het natuurlijk niet met dat gevloek opnemen. Zo werd de openingszin ‘Aaaah freak out!’ in plaats van ‘Aaaah fuck off!’. Vandaar de chique titel Le Freak. De verwijzing naar de New Yorkse nachtclub bleef behouden in de tekst. ‘Just come on down to the 54. Find a spot out on the floor”, horen we in de slotstrofe. Inmiddels een tophit geworden, verscheen Le Freak een jaar later op de dancecompilatie A Night At Studio 54. Daarna werden ze nooit nog aan de ingang geweigerd.

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

21-12-17

21 december 2017

Kerstreces.jpgNiet ongerust zijn, ik ben sneller terug dan je zou verwachten.

Nog voor 2018 is begonnen, hebben we hier weer onze dagelijkse afspraak.

Prettige feesten en tot dan.

André

 

 

 

 

20-12-17

Woensdag 20 december 2017

A New Engeland

Billy Bragg

 

FAVORIETE OPENINGSZIN JUkeSpy.jpg

Vandaag viert Billy Bragg zijn zestigste verjaardag. Toen ik hem een paar jaar geleden nog eens zag optreden in De Handelsbeurs in Gent, werd er tijdens het concert bijna even veel gebabbeld – zeg maar gepredikt – als gezongen. Toch raakte ik onder de indruk van de man op het podium, in zijn eentje met zijn gitaar. Een van de bissen was A New Engeland, een typisch nummer uit zijn beginjaren. Het stond in 1983 op zijn debuutelpee Life’s A Riot With Spy Vs.Spy, die in de originele uitvoering maar zeven tracks telde en op 45 toeren moest worden gedraaid. Het is die versie die ik heb, zij het in een Duitse persing op de traditionele 33 toeren. Hij heeft eens gezegd dat hij als The Ramones wou klinken. Daar zit iets in, vind ik.

Een jaar later werd A New Engeland een grote hit voor de betreurde Kirsty McColl. Haar toenmalige echtgenoot Steve Lilywhite was de producer. Omdat ze de song te kort vonden, schreef Billy Bragg speciaal op hun verzoek twee bijkomende strofen. Maar de twee beginzinnen bleven ‘I was 21 years when I wrote this song, I’m 22 now but I want be for long.’ Met precies dezelfde woorden begint Leaves Are Green op de elpee Sounds Of Silence van Simon & Garfunkel uit 1966. Toeval is dat niet. Billy Bragg heeft toegegeven dat hij ze opzettelijk heeft gebruikt om duidelijk te maken dat Paul Simon veel invloed op hem heeft gehad. “It’s a bit of a steal”, zei Billy Bragg eerder dit jaar in het magazine Uncut. “Honestly it is a tribute,” antwoordde hij toen de advocaten van Simons uitgeverij bij hem kwamen aankloppen. Vreemd genoeg namen ze genoegen met die uitleg. Bij re-releases werd voortaan wel de naam van Paul Simon vermeld, maar hij int geen royalties. Hij was toen al rijk genoeg, zeker.

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

 

19-12-17

Dinsdag 19 december 2017

When Will We Be Paid

The Staple Singers

 

WIJ HEBBEN UW WAS GEDAAN

Op deze dag in het jaar 2000 overleed Pops Staples. De songwriter, zanger en gitarist groeide op met deltablues. Op de katoenplantage in Mississippi waar hij als jongste van veertien kinderen ter wereld kwam, waren Charlie Patton, Robert Johnson en Son House zijn buren. Maar het werd een gospelgroep die hij samen met zijn vrouw Oceola Staples stichtte. In de rangen van The Staple Singers tellen we ook nog drie dochters, van wie Mavis Staples tot vandaag de bekendste is gebleven. In 1955 namen ze This May Be The Last Time op. Tien jaar later brachten The Rolling Stones een steviger, snellere versie uit onder de titel The Last Time. Hoewel het eigenlijk een traditioneel gospellied betrof, lieten Mick Jagger en Keith Richards doodleuk hun namen als auteurs op het label en de hoes afdrukken.

JukeStaple.jpgIn de jaren zestig evolueerden The Staple Singers naar eigentijdse R&B en soul, maar uit de teksten bleek duidelijk dat het protestsongs waren. Ik weet het, zou Multatuli schrijven, mijn verhaal wordt eentonig, maar ik noem ze altijd het huiskoor van de Afro-Amerikaanse burgerrechtenbeweging rond Martin Luther King. Vooral aan Respect Yourself en If You’re Ready (Come Go With Me) trokken zwarte luisteraars zich op. ‘Peace and love will grow between the races’, zongen ze. Maar ik vind When Will We Be Paid veel straffer. Het was de afsluiter van hun eerste album voor Stax, opgenomen met Steve Cropper, Duck Dunn en Al Jackson van Booker T. & The MG’s. In de strofen wordt opgesomd hoe de zwarten hebben meegewerkt aan de ontwikkeling van de V.S. De blanken worden daarbij rechtstreeks aangesproken. Wij hebben uw katoen geplukt, uw hout gekapt, uw spoorwegen aangelegd. En onze vrouwen hebben uw eten gekookt en uw was gedaan, terwijl wij stierven in uw oorlogen. En dan komt het refrein: ‘When will we be paid fot the work we’ve done?’. De schrijver van de later door Prince gecoverde song, Randall Stewart, had inspiratie gevonden in de beroemde ‘I have a dream’-toespraak van Martin Luther King, meer bepaald in het fragment over de ‘bad check’, de ongedekte cheque die de zwarten hadden gekregen. Hoewel hij ook breed te interpreteren is, wordt de letterlijke songtekst gezien als een pleidooi voor het controversiële thema van de zogenoemde ‘reparations’, de herstelbetalingen. Al direct na de Amerikaanse Burgeroorlog gingen er stemmen op om de afstammelingen van zwarte slaven een financiële compensatie te geven voor hetgeen hun voorvaderen was aangedaan. ‘But every time we ask for pay or a loan, that’s when everyting seems to turn out wrong.'

 

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

 

18-12-17

Maandag 18 december 2017

Ik Heb Geen Zin Om Op Te Staan

Het

 

HEEL DE DAG IN BED

Dat gevoel bekruipt ons allemaal wel eens op een maandagmorgen, zeker tijdens de donkere dagen van december. De single Ik Heb Geen Zin Om Op Te Staan van de formatie Het kwam op deze dag in 1965 binnen in de Nederlandse Top-40. Het plaatje, dat bij ons de lijsten niet haalde, geraakte tot op de negende plaats. “Ik blijf in bed, de hele dag.”

JukeHet.jpgTerwijl de Nederlandse popgroepen in die tijd probeerden om in het Engels te zingen, viel dit nummer op omwille van de semikomische tekst in het Nederlands. De song was geschreven door Bob Bouber, die in het echt Boris Blom heet. Hij is inmiddels acteur, regisseur, impresario en organisator van culturele activiteiten geweest, maar hij gaat de geschiedenis in als de oprichter van de beatband ZZ en de Maskers. De groepsleden ontleenden die naam aan hun podiumact met Zorromaskers en ze waren halfweg de jaren zestig heel populair.

Bob Bouber was wel degelijk de auteur van Ik Heb Geen Zin Om Op Te Staan, maar liet het pseudoniem van zijn vrouw Tinka Bouber op het label afdrukken. Hoewel hij bij ZZ en de Maskers zong, liet hij deze keer de zangpartij over aan de vier geleden gestorven Jacques Zwart. De rest van de groep Het werd samengesteld met muzikanten van de Amsterdamse band The Mads.

Dat dit plaatje in één klap landelijke bekendheid verwierf, is ongetwijfeld te danken aan een promotiestunt die Bob Bouber had bedacht. Op de dag van de release sjeesden de Het-jongens door het spitsuur in Amsterdam in een bed op wieltjes. Na tien minuten maakte de politie een einde aan de show en werden ze opgepakt. Dat haalde natuurlijk de kranten en tot wat dat leidde, weten we. Het is inmiddels een Nederlandstalige klassieker. Vandaar dat Neerlands Hoop in 1976 een versie op de elpee Hoezo Jeugdsentiment zette. Er bestaan ook uitvoeringen op soloplaten van Henny Vrienten (Doe Maar) en Henk Westbroek (Het Goede Doel).

 Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be