21-01-18

Zondag21 januari 2018

Closed.jpg

20-01-18

Zaterdag 20 januari 2018

Black Betty

Lead Belly

 

DE ZWEEP EROVER

Het is vandaag 130 jaar geleden dat Huddie Ledbetter werd geboren. Hij maakte platen als Lead Belly, zoals het op zijn graf staat, maar op de hoezen werd zijn naam vaak in één woord geschreven: Leadbelly. Ook over zijn geboortedatum bestaat onduidelijkheid. Op het certificaat dat zijn grafdelver ontving na zijn dood in december 1949 stond inderdaad 20 januari 1888, maar op andere documenten, waaronder de inschrijving voor zijn legerdienst, figureren andere data, maar wel altijd in januari en op het einde van de 19e eeuw.

JukeRam.jpgDe man is verantwoordelijk voor een aantal bluesklassiekers die tot vandaag worden gecoverd. Daar waren traditionals bij, zoals The House Of The Rising Sun of The Midnight Special. Hij verwerkte verschillende traditionals in Black Girl, later vaak verschenen onder de titels In The Pines en Where Did You Sleep Last Night. Nirvana speelde het voor MTV Unplugged in 1983.

Maar hij leverde ook eigen werk, zoals het later zo vaak uitgevoerde Goodnight Irene of het van Creedence Clearwater Revival bekende Cotton Fields. En dan is er nog Black Betty. Op bruiloften en partijen wordt dat nummer in de uitvoering van de rockband Ram Jam luid mee gebruld. In tegenstelling tot wat het leeuwendeel van de luchtgitaristen denkt, is die zwarte Betty geen wulpse schone. Talrijk zijn de theorieën over ‘black Betty’. Volgens sommigen is het een verwijzing naar een musket en is ‘bam-ba-lam’ de geluidsnabootsing van een geweersalvo. Anderen men te weten dat een slangwoord voor alcohol is, meer bepaald voor een fles whisky, genoemd naar een befaamde barmeid. “He’s kissed black Betty”, is een eufemisme voor dronken zijn. Ik verkies echter de verklaring die de Amerikaanse folklore-onderzoekers en musicologen vader John en zoon Alan Lomax geven in hun standaardwerk ‘American Ballads and Folk Songs’. Volgens hen is ‘black Betty’ een zweep die over de ruggen ging van de dwangarbeiders in de gevangenissen van het diepe zuiden van de States. En zij kunnen het weten, want zij reisden daar in de jaren ’30 en ‘40 rond om opnames te maken van pareltjes die vandaag voortleven. Black Betty is een van hun bekendste ontdekkingen. Op de a capella uitvoering van Lead Belly die deze muziekarcheologen vastlegden in de Louisiana State Penitentiary is op de achtergrond iets als het klappen van een zweep te horen.

Lead Belly vloog meer dan eens achter de tralies, zelfs voor een moord en voor een messengevecht dat als een poging tot doodslag gecatalogeerd werd. “Om bluesnummers te schrijven, is dat waarschijnlijk een inspirerende omgeving”, zei Roland Van Campenhout eens tegen mij. Hij toerde toen met een programma vol liedjes die vader en zoon Lomax hebben verzameld. Roland wist veel over Lead Belly: “Hij bespeelde een twaalfsnarige gitaar van het merk Stella, ja, gelijk het bier. En hoewel zijn composities soms slechts drie akkoorden bevatten, was hij een vingervlugge virtuoos. Hij had geen drummer of bassist nodig, hij haalde een heel orkest uit zijn instrument. Het is onmogelijk om dat op die manier na te spelen.” Vandaar waarschijnlijk dat Ram Jam maar een stampend rocknummer van Black Betty maakte.

Welkom aan wie hier is terechtgekomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

19-01-18

Vrijdag 19 januari

19

Paul Hardcastle

 

NEGENTIEN IN DE OORLOG Juke19.jpg

Op de negentiende zullen we het eens over negentien hebben. N-n-n-n-nineteen. Meer effecten waren er niet te maken met de sampleapparatuur van die tijd, maar die ‘hook’ leverde Paul Hardcastle in 1985 wel een enorme hit op. Niet hij is te horen in het nummer 19, maar wel Peter Thomas, de Amerikaanse televisiepresentator die de commentaartekst had ingelezen van de documentaire ‘Vietnam Requiem’, waaruit Hardcastle fragmenten plukte om op zijn, door electro en jazz geïnspireerde, catchy compositie te zetten. De titel sloeg op het feit dat de gemiddelde leeftijd van een militair in de Vietnamoorlog negentien jaar was, tegenover 26 in de Tweede Wereldoorlog. Daar er geen exacte cijfers over bestaan, werd die bewering later aangevochten. Terwijl de song in dertien landen nummer 1 werd – er bestaan zelfs Duitse en Japanse vertalingen van – ontstond nog meer controverse. De televisiezender ABC stapte naar de rechtbank omdat zonder toestemming gebruik was gemaakt van zijn materiaal. En Mike Oldfield spande een proces aan omdat er flarden uit zijn album Tubular Bells waren gekopieerd. Alles werd buiten de rechtbanken om geregeld, Oldfield staat sindsdien vermeld als een van co-auteurs. Geld had het nummer genoeg opgebracht. Simon Fuller, de man die Hardcastle onder contract nam, kon zelfs zijn verdere business op deze topper bouwen. Niet voor niets doopte hij zijn onderneming daarna ‘19 Entertainment’. Hij werd een van de meest succesrijke Britse muziekmanagers als figuur achter de Spice Girls en zelfs de televisieformat ‘Idool’.  

 

 

18-01-18

Donderdag 18 januari 2018

Daniel

Elton John

 

VIETNAMVETERAAN

Het is vandaag 45 jaar geleden dat Elton John zijn zesde elpee uitbracht: Don’t Shoot Me I’m Only The Piano Player. Op de hoes stond dat het album werd opgenomen in de Strawberry Studios, maar het gebeurde in Château d’Hérouville in Frankrijk, waar hij een jaar eerder Honky Château had ingeblikt.

JukeJohn.jpgDe plaat bevatte twee grote hits die tot vandaag tot zijn meest bekende songs behoren. Eerst was er Crocodile Rock, in 1972 al op single uitgebracht ter aankondiging van de elpee. Dat werd zijn eerste Amerikaanse nummer 1. Het ging over de tijd ‘when rock was young’ en tekstueel werd er dan ook gretig geciteerd uit fifties- en sixtiessongs. ‘When all the other kids were rocking around the clock.’ Ook de muzikale inspiratie is overduidelijk. De door Elton John gespeelde farfisa-orgel, die heel de song domineert, doet in het begint wel erg veel aan Let’s Dance van Chris Montez denken. En het refrein heeft alles van Speedy Gonzales van Pat Boone.

En dan was er Daniel. De platenfirma wou het eerst niet op single uitbrengen. Ze vonden het te triest. Het werd toch een hit, vooral in de Lage Landen. Terwijl Crocodile Rock hier de hitparade niet haalde, stond Daniel er zeven weken in met de elfde plek als toppositie. Wat de luisteraars toen niet wisten, was dat het eigenlijk over een Vietnamveteraan ging. ‘Do you still feel the pain op the scars that won’t heal?’

“Het is de meest verkeerd geïnterpreteerde song die we hebben geschreven”, zei Bernie Taupin, de vaste tekstdichter van Elton John. “Men hoorde er een homohymne in of het verhaal van een familiale ruzie.” In werkelijkheid had hij inspiratie gevonden in een artikel in het magazine Time. Dat ging over de mannen die terugkwamen uit de oorlog en er niet in slaagden het gewone leven weer op te nemen. Taupin vertelde het vanuit het perspectief van een jongere broer. ‘Daniel, my brother, you’re older than me.’ En hij had het over ‘Spain’ omat dat nu eenmaal beter rijmde op ‘plane’. Toch werd oorspronkelijk de ware toedracht uitgeklaard, maar Elton John heeft dat fragment geschrapt omdat hij het te lang vond. En zo werd Daniel vatbaar voor veel interpretaties. Misschien heeft dat wel bijgedragen aan het succes.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

17-01-18

Woensdag 17 januari 2018

The Blues

Randy Newman & Paul Simon

 

IEDEREEN DEED MEE

Vandaag 35 jaar geleden bracht Randy Newman de elpee Trouble In Paradise uit. Het was zijn zevende album. Ik was een fan van het eerste uur, heb zijn oudste elpees in huis en luister nog geregeld naar bijvoorbeeld 12 Songs uit 1970. Ik kocht in die tijd al zijn platen en draaide veel tracks in de radioprogramma’s die ik toen voor de BRT samenstelde.

JukeNewman.jpgTerwijl ik dit schrijf, ligt de binnenhoes van Trouble In Paradise naast me. Uit de kleine lettertjes blijkt dat zowat iedereen die ik in die dagen goed vond een bijdrage heeft geleverd. Laat me beginnen met de zangers en zangeressen. Zelf eerder een voordrager van teksten dan een zanger liet Newman zich omringen door de mooiste stemmen uit die tijd: Jennifer Warnes, Linda Ronstadt, Rickie Lee Jones, Don Henley van Eagles, Bob Seger, Christine McVie en Lindsey Buckingham van Fleetwood Mac. De reeks muzikanten is even indrukwekkend, zelfs als ik er maar een paar opsom. Nathan East, die ik later vaak met Eric Clapton heb gezien, speelde bas. Jeff Porcaro, een stichtend lid van Toto, zat achter de drums, terwijl Latijns-Amerikaanse percussionisten, onder wie de wereldberoemde Braziliaan Paulinho Da Costa, ook hun trommeltje roffelden. Bij de gitaristen zien we onder meer de namen van Steve Lukather, ook al van Toto, en Waddy Wachtel, een gerenommeerde sessiemuzikant die meedoet op tal van platen van pakweg Warren Zevon, Jackson Browne en James Taylor. En de even beroemde studiomuzikant Jim Horn – onder meer te horen op het legendarische Pet Sounds van The Beach Boys – speelde saxofoon.

De openingstrack I Love L.A. werd een hitje. Volgens sommigen had dat te maken met het feit dat de zomer daarna de Olympische Spelen in Los Angeles werden georganiseerd. Ik betwijfel dat. De altijd cynische Newman houdt niet van Los Angeles, ook al schreeuwt hij het uit. De overdrijving van zijn adoratie voor die stad is net de parodie. En hij schrijft meestal songs waarin een ik-persoon aan het woord is, maar dat is hij nooit zelf.

Het derde nummer op de A-kant is The Blues, ook hier vaak op de radio gedraaid, maar inmiddels een vergeten parel. Allerlei ellende wordt opgesomd. ‘He’s got the blues, this boy.’ Want zijn moeder bleef in een brand, zijn oom zit in de gevangenis, zijn beste vriend kwam om in een cafégevecht en zijn klein broertje is ‘selling his ass for a dollar’. Omdat het een duet is met Paul Simon – zijn medewerking heb ik tot nu achtergehouden – lijkt het alsof Randy Newman diens manier van liedjesschrijven parodieert. ‘He’s got the blues this boy, you can hear it in his music.’ Eigenlijk ben ik er vrij zeker van. Niet dat Simon het niet gesnapt heeft. Hij zag er zeker de grap van in en vond het ongetwijfeld leuk om mee te doen. Het was de tijd dat iedereen wou meedoen met Randy Newman.

 Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be