04-02-18

Zondag 4 februari 2018

Nobody But Me

The Human Beinz

 

NEE, NEE EN NOG EENS NEE

Gisteren hebben we hier al aangehaald dat Green Tambourine van The Lemon Pïpers vijftig jaar geleden op nummer 1 stond in de Amerikaanse hitparade. De top-10 van toen was een interessante lijst, hoor. En heel verscheiden. Met Chain Of Fools van Aretha Franklin, Spooky van The Classics IV en, enigszins verrassend misschien, Love Is Blue van Paul Mauriat and His Orchestra, een instrumentale versie van L’Amour Est Bleu, het liedje dat Vicky Leandros in 1967 voor Luxemburg zong op het Eurovisiesongfestival.

jukenobody.jpgEn daartussen stond ook een song die we vandaag tot de eerste garagerock rekenen: Nobody But Me van The Human Beinz. Dat wordt beschouwd als een one hit wonder, hoewel de band al een beetje succes had met een cover van Gloria van Them en The Pied Piper opnam voor het een hit werd voor Crispian St. Peters.

Ook Nobody But Me was een cover. Het origineel was van The Isley Brothers uit 1963. De tekst werd wel enigszins aangepast. Waar de Isleys dansen uit het begin van de jaren zestig opsomden, zoals de twist en de mash, had The Human Beinz het over dansjes op het einde van de sixties, zoals de boogaloo. Eigenlijk gebruikte de groep alleen het slotrefrein van het origineel. Ze hoopten ongetwijfeld een record te vestigen door 31 keer na mekaar het woord ‘no’ te gebruiken. Maar toen dat eens werd nageteld, bleek dat The Isley Brothers het zelfs 34 keer had herhaald.

 

 

 

 

Post een commentaar