15-02-18

Donderdag 15 februari 2018

Les Corons

Pierre Bachelet

 

jUKEcORONS.jpgDE MIJNSTREEK

Vandaag dertien jaar geleden overleed de Franse componist en zanger Pierre Bachelet. Hij was zestig. Wie hem kent van zijn chansons, zal verwonderd zijn dat hij ook de man was achter de band Resonance, die in 1974 internationaal succes had met een vol geluidseffecten gestopte instrumentaal nummer: O.K. Chicago. Dat was best wel funky. Wat een contrast met zijn ander succes uit dat jaar: de soundtrack van de erotische film ‘Emmanuelle’ van Just Jaeckin, een elpee waarvan anderhalf miljoen exemplaren werden verkocht. Klonk er tussen de violen al eens een zwoele mannenstem, dan was die van hem. In die tijd leverde hij aan de band filmmuziek af, vaak voor gelijkaardige blootprenten, zoals ‘Histoire d’O’, of onnozele Franse komedies, zoals ‘Les Bronzés Font Du Ski’. Toen hij zijn debuut uitbracht als zanger greep hij terug naar die dagen. Het werd de single Emmanuelle, zowel in het Frans als het Engels. Snel kwam ander materiaal, zoals Elle Est D’Ailleurs, de titeltrack van zijn tweede album, waarmee hij eindelijk algemene erkenning vond. Toch blijft hij in het collectief geheugen dankzij zijn derde elpee Les Corons, waarvan het titelnummer een klassieker is geworden.

Wij hebben het meestal over ‘cités’. Dat lijkt een Frans woord, maar zulke arbeiderswijken rond mijnen en staalbedrijven in de tijd van de industrialisering heten in Noord-Frankrijk ‘corons’, een woord dat uit het Waals dialect komt. Literatuurliefhebbers kennen de term uit het met Renaud verfilmde boek ‘Germinal’ van Emile Zola. Pierre Bachelet bracht zijn jeugd door in Calais, ver van de terrils, maar hij hield van de streek en kon als geen ander de tekst vertolken die Jean-Pierre Lang had geschreven. Het landschap, de fiere mijnwerkers, hun harde leven. Ik kom uit Haspengouw, een landbouwregio, maar zag er als kind elke dag van op het kerkplein busladingen boerenzonen naar de mijnen vertrekken. Later heb ik als jonge journalist lange dagen gesleten in de steenkoolstreek, in de het vuur van de strijd rond de mijnsluitingen. Daarom word ik emotioneel bij dit lied.

Het refrein nodigt uit tot meezingen en zo is het nummer een eigen leven gaan leiden. Al heel snel werd het onderdeel van de folklore in Nord-Pas-de-Calais. Het is zo’n beetje de hymne van de streek. Studenten in Douai en Lille zingen het op cantussen. De supporters van RC Lens heffen het lied aan als de spelers op het terrein komen en bij een treffen tussen Lens en Troyes heeft niemand minder dan André Rieu het op viool gespeeld tijdens de rust. Toen zullen ze wel verloren hebben…

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

 

 

De commentaren zijn gesloten.