19-04-18

Donderdag 19 april 2018

Because The Night

Patti Smith Group

 

PATTI’S EI JukePat.jpg

Vandaag veertig jaar geleden verscheen Because The Night van Patti Smith Group. De single was getrokken uit het album Easter, dat drie weken voor het dat jaar vroeg vallende Pasen was verschenen. Toen de song het de afgelopen week opdook in de ‘Classics 1000’ op Radio 1 hoorde ik het plots keihard door de huiskamer knallen. Ik had het kunnen verwachten, ik weet met wie ik samenwoon.

De muziek en een deel van de tekst van Because The Night werden geschreven door Bruce Springsteen. Hij nam het nummer op toen hij aan Darkness On The Edge Of Town werkte, maar vond dat het niet op dat album paste. Hij gaf de compositie aan Patti Smith die in hetzelfde studiogebouw aan de slag was. Zij behield het refrein, schreef wat strofes en vervolledigde de song, die – achteraf beschouwd – eigenlijk haar enige hit is geworden.

Toen Bruce Springsteen met het nieuwe materiaal op tournee trok, bracht hij Because The Night met zijn eigen tekst. Later zong hij de lyrics die Patti Smith had bedacht. Dat is bijvoorbeeld te horen op de vijf elpees tellende Live 1975-85 uit 1986. Het was de eerste keer dat een Springsteenversie van het nummer op plaat verscheen. De originele studio-opname kregen we pas te horen toen in 2010 de luxeuze box The Promise: The Darkness On The Edge Of Town uitkwam. Het collector’s item is een facsimile van de ringmap die de Boss overal meesleepte om ideeën in op te schrijven. Op één van de bijbehorende dvd’s staat ‘The Making Of Darkness On The Edge Of Twon’, een documentaire die een beeld schetst van de gang van zaken in de studio. Op een andere dvd in de doos staat een live uitvoering van Because The Night, eigenlijk een bootlegopname van een concert van The E Street Band in 1978 in Houston.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be 

-

MEDEDELING

Mijn trouwe lezers ontvangen al een tijdlang geen nieuwsbrieven. Daar kan ik niets aan doen, dat is de verantwoordelijkheid van Proximus Skynetblogs. Aan die situatie kan niets meer veranderd worden omdat het bedrijf volgende maand stopt met deze dienstverlening. Natuurlijk stop ik niet met mijn blog. Ik zoek naar alternatieven en hoop jullie daar weer te treffen. In afwachting moet ik jullie vragen zelf rechtstreeks in te loggen op http://dejukeboxkalender.skynetblogs.be/ , want het is niet omdat je geen nieuwsbrief krijgt dat ik geen nieuw verhaaltje heb geschreven.

18-04-18

Woensdag 18 april 2018

Okie Dokie Stomp

Clarence ‘Gatemouth’ Brown

 

GROTE MOND

Op deze dag in 1924 werd Clarence ‘Gatemouth’ Brown geboren. Omdat hij op school nogal een mond kon opentrekken, gaf een leraar hem de bijnaam die hij later als artiest hanteerde. In 2005 overleed hij aan longkanker, enkele weken nadat de orkaan Katrina zijn huis had vernield. Ook na zijn dood bleef het noodlot hem achtervolgen. Toen de orkaan Ike in 2008 grote overstromingen veroorzaakte, kwam het kerkhof waar hij begraven lag onder water te staan. Zijn kist dreef rond.

JukeOkie.jpgClarence ‘Gatemouth’ Brown toerde twaalf keer door Europa. In 1996 deed hij het bluesfestival van Peer aan. Meestal wordt hij ingedeeld in de categorie van de bluesgitaristen, maar hij was veel meer dan dat. Van folk en jazz tot blues en Cajun, hij speelde zowat alle rootsgenres uit Louisiana, waar hij werd geboren, en Texas, waar hij opgroeide. Tussendoor leefde hij een tijdlang in Nashville, waar hij tal van countryplaten maakten. Ook in zijn instrumentenkeuze was hij veelzijdig. Hij was sterk op de mondharmonica, maar geneerde zich ook niet voor de fiddle of de mandoline. Soms kroop hij zelfs achter een drumstel. Toch mogen we zeggen dat vooral zijn gitaarspel virtuoos was. Zijn carrière kwam op een eigenaardige manier op gang tijdens een concert van T-Bone Walker in 1947, in een nachtclub in Houston. Nadat Walker onwel was geworden, sprong Gatemouth op het podium, nam een gitaar vast en begon tot verbazing van het publiek ter plekke te improviseren. Toen de nachtclubeigenaar kort daarna een platenlabel begon, liet hij Clarence Brown maar al te graag zijn gang gaan in instrumentale nummers, zoals Boogie Uproar. Ronduit het strafste uit die tijd – we zijn in het begin van de jaren vijftig – was Okie Dokie Stomp. Eigenlijk was dat een continue gitaarsolo op een pittig ritme. Ik heb het op de indrukwekkende compilatie-cd The Devil’s Music staan. Dat is een fantastische verzameling blues-, soul- , rock- en andere klassiekers die op verzoek van het muziekmagazine Mojo werd samengesteld door Keith Richard. Noem het de songs die zijn jeugd hebben gekleurd en die hem muzikaal hebben beïnvloed.

In de jaren tachtig kreeg Clarence ‘Gatemouth’ Brown een platencontract van Rounder Records, een label dat bij mij in de bovenste la ligt. Zijn eerste productie daar was Alright Again!, een album dat opent met Frosty van Albert Collins. Het leverde hem een Grammy op. Rounder Records koppelde hem in 1997 aan raszangeres Ruth Brown voor het album R+B=Ruth Brown. Ik hou erg veel van de track False Friend Blues, een nummer van Ivory Joe Hunter, die de wereld ook het heerlijk Since I Met You Baby schonk.

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

17-04-18

Dinsdag 17 april 2018

My Love

Paul McCartney and Wings

 

UIT LIEFDE VOOR LINDA JukeMacca1.jpg

Het is vandaag twintig jaar geleden dat Linda Eastman, de vrouw van Paul McCartney, overleed. Toen de twee in 1969 trouwden, was de bruid vier maanden zwanger van dochtertje Mary. Later volgden nog de kinderen James en Stella, die inmiddels bekend is als modeontwerpster. Het huwelijk was een bescheiden plechtigheid voor een beperkt publiek op de dienst van de burgerlijke stand in Marylbone, een wijk in de Londense City of Westminster. Niemand van The Beatles was erbij. Logisch, de groep was toen net uit elkaar gegroeid. Later zou Macca zeggen dat Linda hem de kracht had gegeven om weer muziek te maken toen de samenwerking van de Fab Four tot een einde was gekomen.

In tegenstelling wat je hier en daar leest, was Linda Eastman geen telg uit de dynastie van Eastman Kodak Company. Ze was wel fotografe en werkte veel in de rockwereld. Bob Dylan, Jimi Hendrix, Janis Joplin, The Doors, zij heeft ze allemaal voor haar camera gehad. Neil Young gebruikte een portret dat zij van hem maakte als hoesfoto voor zijn album Sugar Mountain: Live At Canterbury House.

JukeMacca2.jpgWe hebben het raden naar al de nummers van Paul McCartney waarvoor zij de inspiratiebron is geweest. Maar we kennen er wel een paar. Op zijn solodebuut McCartney uit 1970 stonden er al zeker twee: Maybe I’m Amazed en het overduidelijke The Lovely Linda. In We Got Married heeft hij het over hun huwelijk. De track, waarop David Gilmour van Pink Floyd gitaar speelt, is te vinden op het album Flowers In The Dirt uit 1989. Ook van Golden Earth Girl op Off The Ground uit 1993 weten we dat het over Linda Eastman gaat. Eén nummer dat hij voor haar schreef, werd een grote hit: My Love, in 1972 verschenen op de elpee Red Rose Speedway van Paul McCartney and Wings. Op sommige hoesontwerpen van het 45-toerenplaatje had men het over McCartneys’ Wings (sic), waarbij de apostrof op de verkeerde plaat stond. De single haalde de eerste plaats in de Britse hitparade.

Paul McCartney was niet de enige componist die songs over Linda pende. Meer, hij was zelfs niet de eerste die inspiratie bij haar vond. Al in 1942 schreef Jack Lawrence een nummer dat Linda heette, zo genoemd naar de toen 1-jarige dochter van zijn juridisch adviseur Lee Eastman. Ja, dat was inderdaad diezelfde Linda. De song werd pas na de oorlog een eerste keer op plaat gezet, maar de populariteit nam almaar toe. Dat is af te lezen uit de lijst van artiesten die het nummer hebben opgenomen. Daarop staan onder meer kleppers als Frank Sinatra, Bing Crosby, Jim Reeves, Willie Nelson en zelfs de surfers Jan and Dean. Waarschijnlijk is de versie van Perry Como de meest bekende.

 Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

16-04-18

Maandag 16 april 2018

Wheat Kings

The Tragically Hip

 

ONSCHULDIG IN DE CEL

Op deze dag in 1992 werd de Canadees David Milgaard vrijgelaten nadat hij 23 jaar onschuldig in de gevangenis had gezeten. Op zijn zestiende kreeg hij levenslang voor de verkrachting en de moord op een verpleegster. Een tante van hem contacteerde de Canadese rockband The Tragically Hip. De groep startte een campagne voor de heropening van het proces en zamelde geld in voor de verdediging van Milgaard. Uiteindelijk werd hij vrijgesproken omdat DNA-onderzoek aantoonde dat hij de misdaad niet kon gepleegd hebben.

JukeHip.jpgThe Tragically Hip schreef een nummer over de affaire, Wheat Kings op het album Fully Completely uit 1992. Van bij de release werd het rond Canadese kampvuren gespeeld en hoewel de song nooit op single verscheen, was hij heel populair bij fans en daarom een vast onderdeel van de concerten.

De openingszin ‘Sundown in the Paris of the Prairies’ verwijst naar de bijnaam van Saskatoon, waar de feiten zich afspeelden. Saskatoon is de grootste stad van de prairieprovincie Saskatchewan. De titel refereert aan het feit dat de streek vol grote graansilo’s van uitgestrekte landbouwbedrijven staat.

In het begin van Wheat Kings hoor je het geluid van een ijsduiker, een watervogel die afgebeeld staat op het muntstuk van 1 Canadese dollar. Toen de man die deze opnames had gemaakt daartegen protesteerde, kwam The Tragically Hip met hem overeen in zijn naam een schenking te doen aan een vogelbeschermingsproject.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

13-04-18

Vrijdag 13 april 2018

Born In The USA

Bruce Springsteen & The E Street Band

 

ROER DE TROM

Met tromgeroffel mogen we aankondigen dat Max Weinberg vandaag 67 wordt. ‘Mighty Max’, zoals Bruce Springsteen hem altijd aankondigt, is vooral bekend als de drummer van The E Street Band, maar hij heeft veel meer op zijn palmares.

Op zijn vijfde wist Max Weinberg wat hij wou worden. Hij was zo onder de indruk gekomen van drummer D.J. Fontana, die hij tijdens een televisieshow in 1956 achter Elvis Presley zag zitten. En inderdaad, een jaar later begon hij lessen te volgen en op zijn zevende trad hij al een eerste keer op voor publiek. Naast D.J. Fontana waren Hal Blaine, Charlie Watts en Levon Helm grote voorbeelden. Hij heeft ze allemaal geïnterviewd voor het boek ‘The Big Beat: Conversations With Rock’s Greatest Drummers’.

JukeMax.jpgHoewel ik het nergens in zijn bio’s tegenkom, weet ik dat Max Weinberg ook veel heeft geleerd van The Dave Clark Five. Ik hoorde het hem zelf vertellen in een prachtige BBC-documentaire over dat dynamisch vijftal, een van de populairste Britse bands halfweg de jaren zestig. Drummer Dave Clark zat, in tegenstelling tot wat toen de gewoonte was, niet achter de rest van muzikanten weggedoken, maar was letterlijk de frontman. Tijdens een Amerikaanse tournee stond Max Weinberg op de eerste rij. Hij vertelde in het televisieprogramma hoe hij het ritme van op het podium lijfelijk voelde tijdens nummers als Glad All Over en Bits And Pieces. Toen heeft hij veel gestolen met zijn ogen. “Er gaat geen optreden voorbij of ik doe enkele ‘Dave Clarkjes’”, gaf hij grif toe.

Max Weinberg leerde Bruce Springsteen kennen in 1974 toen hij in zijn voorprogramma speelde met zijn toenmalig groepje The Jim Marino Band. The E Street Band had afscheid genomen van drummer Vini Lopez, bijgenaamd Mad Dog, en zijn vervanger Ernest Carter, Boom genoemd, gaf er na korte tijd de brui aan. Weinberg was precies de man die Springsteen nodig had. In een personeelsadvertentie voor een nieuwe drummer had hij namelijk gezet dat hij geen ‘junior Ginger Baker’ wou. Weinberg, die zich ver van een rock-‘n-roll levensstijl hield en al als tiener in driedelig pak liep, was niet de man die wou uitfreaken in lange drumsolo’s zoals Ginger Baker, maar strak het ritme aangaf en zo mee de basis legde voor de karakteristieke sound van The E Street Band. Je moet niet over een uitzonderlijke opmerkzaamheid beschikken om te zien hoe de Boss en zijn drummer tijdens optredens de band leiden, simpel door elkaar aan te kijken. Zij bepalen samen hoe lang de solo duurt, of een refrein wordt herhaald en wanneer een tempowisseling nodig is of een babbelmoment wordt ingelast. “Het oogcontact tussen die twee is eigenlijk niet nodig”, heeft Steven Van Zandt eens gezegd. “Op het podium kan Max de gedachten van Bruce lezen.”

In juli 2012 verscheen in het onvolprezen weekblad The New Yorker een liefst negentien pagina’s tellende reportage van journalist David Remnick, die de gelegenheid kreeg om een volledige tournee met Bruce Springsteen en zijn groep mee te reizen. In dat artikel – ik heb het hier nog liggen – vergeleek Nils Lofgren, die twee nieuwe heupen heeft en veel pijnen in zijn schouders doorstaat, de coulissen bij een Springsteenconcert met een veldhospitaal. Van Max Weinberg werd in een adem onthuld dat hij twee chirurgische ingrepen aan zijn rug en zeven aan zijn handen en polsen had meegemaakt. Ook onderging hij een openhartoperatie en werd hij behandeld voor prostaatkanker. En toch heeft hij sedert 1974 geen enkel concert van The E Street Band gemist. Alleen in een periode dat hij zijn baantje bij de Boss combineerde met dat van bandleider in laatavondtalkshows op de Amerikaanse televisie moest hij soms verstek laten gaan. Dan werd hij vervangen door zijn zoon Jay Weinberg, die nu bij de gemaskerde heavy-metaljongens van Slipknot speelt.

Inmiddels bestaat er ook een Max Weinberg Big Band en een Max Weinberg Quintet. Minder bekend is dat ‘Mighty Max’ ook als sessiemuzikant heeft gewerkt. Hij speelt mee op platen van Soutside Johnny and The Asbury Jukes en Gary U.S. Bonds. Dat kan niet verwonderen, dat zijn allemaal vriendjes van Springsteen. Ook is hij te horen op Bat Out Of Hell, het succesalbum van Meat Loaf uit 1977 en op de daaruit getrokken wereldhit Paradise By The Dashboard Light. Nog opmerkelijker is dat hij achter het drumstel zat bij de opnames van twee power ballads die in de zomer van 1983 tegelijk op nummer 1 en op nummer 2 van de Amerikaanse hitparade stonden. Het gaat om Making Love Out Of Nothing van Air Supply en – ja, hoor – Total Eclipse Of The Heart van Bonnie Tyler.

 Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be