21-08-16

Zondag 21 augustus 2016

Tears In Heaven

Eric Clapton

 

VADER EN ZOON

Vandaag dertig jaar geleden werd Conor Clapton geboren, de zoon van de Italiaanse actrice Lory Del Santo en Eric Clapton. Hij moest nog vijf worden toen hij in 1991 om het leven kwam bij een val uit het raam van zijn moeders appartement in New York.  JukeClap.jpg

Het is algemeen bekend dat Clapton zijn verdriet verwerkte in Tears In Heaven, inmiddels een hit in het begrafeniswezen. Die song was eigenlijk geschreven voor de film ‘Rush’. Nog opmerkelijker vind ik dat de tekst niet van Clapton is, maar van Will Jennings. De empathie van die man moet opmerkelijk zijn. Hij had nog tegen Clapton gezegd dat hij beter zelf de tekst zou schrijven, omdat het zo persoonlijk was. Maar die wimpelde dat weg. Hij was wild van de teksten die Jennings voor Steve Winwood had gepend en vertrouwde helemaal op hem. Inderdaad, Will Jennings was de auteur van het leeuwendeel van de nummers op de albums Arc Of A Diver, Talking Back To The Night en Back In The High Life van Steve Winwood. Daar zijn pareltjes bij als While You See A Chance, Valerie en Higher Love. Maar – hou je vast ! – dezelfde man schreef ook de teksten voor pakweg Street Life van The Crusaders, One Day I’ll Fly Away van Randy Crawford, I’ll Never Love This Way Again van Dionne Warwick en Didn’t We Almost Have It All van Whitney Houston. Wacht, het is nog niet gedaan. Hij schreef ook Up Where We Belong, het duet van Joe Cocker en Jennifer Warnes uit ‘An Officer And A Gentleman’, en My Heart Will Go On, de door Céline Dion gezongen titelsong van ‘Titanic’. Beide werkstukken werden bedacht met een Oscar.

De meest bekende versie van Tears In Heaven is die van de televisieserie ‘MTV Unplugged’, op cd verschenen onder de titel Eric Clapton Unplugged. Dat schijfje opent met het instrumentale nummer Signe. Dat heeft hij ook gecomponeerd met Conor in gedachten. Het gebeurde in een periode van rouw, waarbij hij zich voor de buitenwereld afsloot. Hij zeilde toen rond op een jacht dat Signe heette.

Er zijn nog twee andere songs die Eric Clapton schreef tijdens zijn verwerkingsproces. Hij speelde ze allebei tijdens het concert van ‘MTV Unplugged’, maar ze werden niet vertoond op televisie en verschenen niet op de cd. Pas in 1998 stonden ze, in andere uitvoeringen, op het album Pilgrim. Daar is het Grammy-winnende My Father’s Eyes bij. In Claptons autobiografie las ik dat hij daarin een parallel wou trekken tussen de ogen van zijn verongelukt zoontje en die van zijn eigen vader die hij nooit heeft gekend. Het andere nummer is Circus. Daarin heeft hij het over de laatste avond die hij met zijn zoontje heeft doorgebracht. Ze waren naar het circus geweest. En hoewel het een groot spektakel was, met shows in drie pistes tegelijk, had Conor het op weg naar huis alleen maar over een clown die een mes in zijn hand had. “Ik had dat zelfs niet gezien, maar hij was er door gebiologeerd”, heeft Eric Clapton in interviews gezegd. "The circus left town", klonk zijn lamento.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

20-08-16

Zaterdag 20 augustus 2016

No More Heroes

The Stranglers

 

JukeStrang.jpgHELDEN

Bij het begin van de Tweede Wereldoorlog leefde de Russische revolutionair Leon Trotski in ballingschap in Mexico. Hij had er onderdak gekregen bij het kunstenaarskoppel Diego Rivera en Frida Kahlo. Op deze dag in 1940 wist een geheim agent in opdracht van Stalin binnen te dringen in de zwaarbewaakte villa. Hij gaf zich uit voor… een Belgische journalist. Eenmaal in de werkkamer van Trotski sloeg hij zijn slachtoffer het ijsbijl van een bergbeklimmer in het hoofd. De man overleed de volgende dag in het ziekenhuis.

Wees gerust, ik ga je niet onderwijzen over de bolsjewieken en de mensjewieken. Zoals jullie dat inmiddels van mij kennen, ga ik op zoek naar deze historische figuur in de rockgeschiedenis. We komen het verhaal van Trotski's moord al tegen in de eerste zinnen van No More Heroes van The Stranglers. Dat is de titeltrack uit hun tweede album, in 1977 verschenen, nauwelijks vijf maanden na hun debuut Rattus Norvegicus. Op single werd No More Heroes hun grootste hit uit de tijd dat ze zich nog duidelijk in het kamp van de punk en de new wave bevonden. Ze klonken heel anders in hun successen van het volgende decennium. Denk maar aan Skin Deep, Always The Sun en het walsje Golden Brown.

Hier en daar lees je dat bij de opgesomde helden uit No More Heroes ook comedian Lenny Bruce wordt vermeld. Maar uit de videoclip blijkt dat ze niet ‘dear old Lenny’, maar ‘dear old Lenin’ zingen.

In 1994 scoorde de Britpopgroep Elastica met de catchy single Waking Up. Het was de voorloper van hun titelloze debuutalbum. Elastica, met een meerderheid van vrouwelijke muzikanten, werd opgericht door Justine Frischmann en Justin Welch, voormalige leden van Suede. Op hun platen kregen ze de hulp van Damon Albarn van Blur, die een verhouding had met Justine Frischmann. Op de hoezen ging hij schuil achter het anagram Dan Abnormal. De recensenten zwaaiden met lof, maar Waking Up leek wel verdacht veel op No More Heroes. “Ons kon dat eigenlijk niet schelen”, heeft bassist Jean-Jacques Burnel eens gezegd, maar hun uitgeverij stapte naar de rechtbank. Elestica tekende een akkoord om veertig procent van de royalties af te staan en The Stranglers als co-auteurs te vermelden.

Maar terug naar Trotski. Ik heb nog een andere song gevonden waarin hij wordt bezongen. Meer zelf, hij draagt de echte naam van de sovjetpoliticus als titel. Het gaat om Lev Bronstein van The Redskins uit 1982. Van die Britse band kon je zo’n nummer verwachten. De formatie was ontstaan uit de punkgroep No Swastikas. Enkele leden waren lid van de Socialist Workers Party en zij brachten hun extreemlinkse teksten op dansbare pop, rockabilly en soul. Toen ze in 1984 mochten optreden in ‘The Tube’ op Channel 4 probeerden ze tevergeefs een stakende mijnwerker te laten speechen op hun podium. Ze brachten vooral singles uit. Ik heb hun enige elpee, Neither Washington Nor Moscow, met songs die veelzelggende titels torsen als The Power Is Yours en Kick Over The Statues. Uit 1984 heb ik hier ook nog hun mini-elpee Red Strike The Blues gevonden. Daar staat onder meer Keep On Keepin’ On op, een opzwepende gitaarsong die eerder op single was uitgebracht en later op Neither Washington Nor Moscow verscheen. ‘Time and time when the workers rise, the fightback’s stabbed by a neat backstab and the paper’s lies’, hoor ik. Met een cover van Sixteen Tons verwijzen ze ook op die plaat naar de mijnwerkersstakingen van die tijd. Op de hoes is aan de titel met rode letters ‘Coal Not Dole’ toegevoegd. Bij de blazers die meedoen, is ook tromboniste Annie Whitehead. Over haar moet ik het hier ook nog eens hebben. Onlangs trok ik haar elpee Mix Up nog eens uit mijn platenkast. Dat was een aangename herontdekking.  

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

 

19-08-16

Vrijdag 19 augustus 2016

Three Times A Lady

Commodores

 

JukeCom.jpgDRIE KEER

Op deze dag in 1978 stond Three Times A Lady van Commodores op de eerste plaats in de Britse hitparade. De single hield het daar vijf weken uit en is daarmmee de grootste hit die het soullabel Motown ooit in Groot-Brittannië had. In de Verenigde Staten was de hoogste positie een week eerder bereikt. Het was de eerste Amerikaanse nummer 1 voor de groep. In de BRT Top-30 bleef de plaat liefst elf weken genoteerd, maar ze kwam niet hoger dan de zevende plek.

Lionel Richie, die tot 1982 de zanger van Commodores was, heeft Three Times A Lady geschreven na een feestje voor de 37ste huwelijksverjaardag van zijn ouders. In een toespraak had zijn vader op aangrijpende wijze onder woorden gebracht hoeveel hij van zijn vrouw hield. Dat zette zijn zoon aan tot mijmeringen over zijn eigen relatie.“Het is een eerbetoon aan mijn moeder en mijn vrouw”, heeft hij eens gezegd. “I love you. I want you. In need you”, waren de woorden van zijn pa. Vandaar die drie keer dus. Volgens Lionel Richie leidde de song tot een mooi compliment van zijn buurvrouw: “If a man wants to give me a present, all he need to buy me is that record and he wouldn’t have to say anything else.”

De zanger was duidelijk in een sentimentele bui toen hij Three Times A Lady schreef. Het kan dan ook niet verwonderen dat er talrijke tranentrekkende countrycovers van de song bestaan. The Shadows namen zelfs een intrumentale versie op.

Lionel Richie had succes geroken en pende aan de lopende band ballades in de ‘three times’-stijl. Ook in zijn solocarrière hield hij vast aan deze formule, zoals blijkt uit Truly, Hello en Stuck On You. Als ik nog eens iets van Commodores draai, is toch hun meer funky werk, als Brick House, Too Hot Ta Trot of Slippery When Wet.

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

18-08-16

Donderdag 18 augustus 2016

Take This Waltz

Leonard Cohen

DE DOOD VAN DE DICHTER

Het is vandaag tachtig jaar geleden – de Spaanse Burgeroolog was nog in zijn begindagen – dat de dichter en toneelauteur Federico García Lorca werd vermoord door rechtse milities. Aangenomen wordt dat hij werd omgebracht omdat hij een openlijk homoseksueel en uitgesproken links georiënteerde schrijver was. Maar zijn arrestatie en standrechtelijke executie zou ook hebben gepast in een grootscheepse operatie om massaal leden van het Volksfront uit te schakelen. Ook Lorca’s schoonbroer, die toen de socialistische burgemeester van Granada was, werd dezelfde dag omgebracht.

jukeCoh1B.jpgjukeCoh1A.jpgFederico García Lorca is de favoriete auteur van Leonard Cohen. Hij noemde zijn dochter Lorca naar hem en heeft herhaaldelijk erkend dat de Spaanse poëet van grote invloed is geweest op zijn werk. Lorca’s gedicht ‘Pequeño vals vienés’ werd vrij vertaald door Leonard Cohen en op muziek gezet onder de titel Take This Waltz. Het in Parijs opgenomen nummer verscheen voor het eerst in 1986 als openingstrack van Poets In New York / Poetas En Nueva York. Dat compilatiealbum was uitgebracht bij de vijftigste verjaardag van de dood van Federico García Lorca en bevatte tien songs de gebaseerd waren op verzen van de Spaanse dichter. Naast Cohen werkten onder meer Donovan, Mikis Theodorakis en George Moustaki mee aan het project. Drie nummers van de elpee werden samen op één single voor de Spaanse markt geperst: Asesinato van Paco de Lucia, Grido A Roma van Angelo Branduardi en Take This Waltz van Leonard Cohen. Het 45-toerenplaatje werd een nummer 1 in Spanje. Dat was ongetwijfeld de eerste en enige keer dat Leonard Cohen zo hoog in een hitparade stond.JukeCoh2.jpg

Twee jaar later verscheen Take This Waltz op I’m Your Man, de achtste elpee van Leonard Cohen, die naast de titeltrack nog veel bekende nummers telt. Denk maar aan Everyboy Knows, Ain’t No Cure For Love en First We Take Manhattan. Die versie van Take This Waltz verschilde wel enigszins van het origineel. Aan de oorspronkelijke opname werden een vioolpartij en de stem van Jennifer Warnes toegevoegd. Zo werd het een soort duet.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

17-08-16

Woensdag 17 augustus 2016

Rock Your Baby

George McCrae

 

IN PLAATS VAN ZIJN VROUW

Op deze dag in 1974 bereikte George McCrae met Rock Your Baby de eerste plaats in de hitparades van de Lage Landen. In de BRT Top-30 hield hij die toppositie liefst vijf weken aan, in de Nederlandse Top-40 stond hij zelfs zeven weken op nummer 1. Het was een van de eerste wereldhits in het discogenre. Er werden elf miljoen singles van Rock Your Baby verkocht en ik heb een van die exemplaren in huis, al kan ik me de dag niet meer herinneren dat ik het plaatje nog heb gedraaid.

JukeGeorge.jpgRock Your Baby werd geschreven door Harry Wayne Casey en Richard Finch van de toen nog onbekende KC & The Sunshine Band. Die Casey was die KC, snap je? Met z’n tweetjes zetten ze de muziek op band in de studio waar Timmy Thomas net Why Can’t We Live Together had opgenomen. Thomas’ orgel stond er nog en ze gebruikten de drummachine die in dat instrument was ingebouwd. In drie kwartier was de klus geklaard. Pas later werd een gitaarpartij van hun KC-collega Jerome Smith aan de opname toegevoegd. Toen moesten ze nog iemand vinden om de song te zingen. Het platenlabel suggereerde eerst Jimmy Bo Horne, maar uiteindelijk werd Gwen McCrae, de vrouw van George McCrae, ingehuurd. Hier zijn we aangekomen op een punt in het verhaal waarover verschillende versies bestaan. Meestal lees ik dat George McCrae toevallig in de studio was en de taak dan maar op zich nam. Volgens een andere lezing was hij naar de afspraak van zijn vrouw gekomen terwijl zij thuisbleef omdat een van haar kinderen ziek was. En op het forum van een oldieswebsite beweert iemand van Gwen McCrae zelf te weten dat zij het was die er bij de platenbazen op aandrong de job aan haar man te geven. Hij slaagde er immers niet in zijn carrière van de grond te krijgen. Een van zijn best betaalde baantjes tot dan toe was backing vocals zingen op Someday We’ll Be Together van The Supremes. Wat er ook van is, uiteindelijk was het de falsetto van George McCrae die Rock Your Baby tot een immens succes maakte. Hij slaagde er wel niet in met een waardige opvolger uit te pakken. Maar Gwen McCrae kwam een jaar later wel in de Amerikaanse top-10 met Rockin’ Chair.

In die tijd hield ik niet van het hoge stemmetje van George McCrae. Trouwens, heel dat discogedoe was niet aan mij besteed. Vandaag kan ik de waarde van de productie inschatten. Je mag niet vergeten dat het toonaangevende tijdschrift Rolling Stone de single uitriep tot de beste van 1974. En later volgde nog een Grammynominatie. Verschillende componisten – en niet van de minsten – hebben hier de mosterd gehaald. Zo heeft John Lennon toegegeven dat hij in Rock Your Baby inspiratie vond voor zijn solosingle Whatever Gets You Thru The Night die nog datzelfde jaar uitkwam. Ook Benny Andersson en Björn Ulvaes van ABBA hebben in interviews gezegd dat ze voor Dancing Queen uit 1976 wel wat van Rock Your Baby hebben geleend.

In 1977 liep het huwelijk van George en Gwen op de klippen. Omdat hij in Europa altijd meer succes had gekend dan in de States, verhuisde George McCrae naar Nederland, waar hij in 1989 trouwde met Yvonne Bergsma, de eerste vrouwelijke croupier in een Nederlands casino, dat van Landgraaf om precies te zijn. Ze wonen afwisselend op Aruba en in het Nederlands-Limburgse Munstergeleen.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be