21-04-17

Vrijdag 21 april 2017

Snoopy vs. The Red Baron

The Royal Guardsmen

 

JukeSnoo.jpgDE RODE BARON

Vandaag is het 99 jaar geleden dat de Duitse gevechtspiloot Manfred von Richthofen werd neergeschoten boven Morlancourt, niet ver van de Somme, in de buurt van Amiens. Hij had tachtig luchtgevechten gewonnen toen hij in de laatste maanden van de ‘Groote Oorlog’ het leven liet. Zijn adellijke titel was eigenlijk ‘Freiherr’, maar hij werd baron genoemd. En omdat zijn Fokker rood was geverfd, kreeg hij de bijnaam ‘De Rode Baron’. Zowel in Duitsland als in de geallieerde landen was hij een legende. Jaren later werd hij een figuur in de strip ‘Peanuts’ van Charles Schulz. Snoopy, de hond van Charlie Brown, beeldt zich graag in dat hij een luchtvaartpionier is en koestert in zulke dagdromen een diepgewortelde wrok tegen ‘The Red Baron’. Het is dat verhaal dat The Royal Guardsmen in 1966 inspireerde tot de million seller Snoopy vs. The Red Baron. De band had kennelijk maar één vaatje om uit te tappen, want ze brachten ook nog Return Of The Red Baron, Snoopy For President en zelfs de kerstsingle Snoopy’s Christmas uit.

De Belgische symfonische metalband Iron Mask gaf zijn derde album de titel Shadow Of The Red Baron mee. En op de cd Boys For Pele van Tori Amos uit 1996 staat Not The Red Baron, een nummer dat het ook eerder over de strip dan over het historisch personage heeft.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

20-04-17

Donderdag 20 april 2017

All Of Nothing

The Small Faces

 

ALLES OF NIETS

Vandaag 26 jaar geleden overleed Steve Marriott. Na een brand in de slaapkamer van zijn 16de-eeuws kasteeltje in Essex, werd hij dood aangetroffen op de grond, tussen het bed en de muur. Hier en daar lees ik dat hij uit angst in een kast was gekropen en dat zijn lijk daar werden gevonden. Marriott was die nacht teruggekomen uit de VS. De vermoeidheid, de jetlag en de drank die hij onder weg rijkelijk had laten vloeien, zorgden ervoor dat hij als een blok in slaap viel. Waarschijnlijk met een brandende sigaret tussen zijn vingers. Op zijn uitvaart werd All Or Nothing gespeeld. Dat was een van de vele hits die hij voor The Small Faces had geschreven, zoals meestal samen met Ronnie Lane. Ook mijn favorieten Itchychoo Park, Tin Soldier en Lazy Sunday horen daarbij.

JukeSmal.jpgSteve Marriott verliet The Small Faces om in 1969 Humble Pie te vormen met onder meer Peter Frampton. Die kent iedereen nu van Show Me The Way, zowat de meest beroemde ‘talk box’-song. Maar als tiener speelde hij covers van Buddy Holly met zijn schoolvriend David Bowie. En ik hoor hem – ik heb het nu over Frampton – nog altijd graag bezig met The Herd in I Don’t Want Our Loving To Die uit 1968 en vooral From The Underworld uit 1967.

Net zoals bij The Small Faces gebruikte Steve Marriott zijn sterke stem als zanger van Humble Pie. Bovendien schreef de nummers voor die band, zoals Natural Born Bugie. Het laatste woord van de titel wordt vaak verkeerdelijk als ‘boogie’ gespeld. Ik heb het hier al eens verteld, ik heb zelfs een single – nochtans op het originele label Immediate – waarop het nummer net als in de refreintekst Natural Born Woman heet.

Laat ons teruggaan naar het begin van dit bericht. The Small Faces namen All Or Nothing in 1966 op. Volgens zijn moeder pende haar Steve de song met zijn vertrokken verloofde Sue Oliver in gedachten. Zijn eerste vrouw Jenny Rylance, die ooit een affaire met Rod Stewart had, houdt echter vol dat het nummer voor haar is geschreven. Waarschijnlijk kloppen beide verhalen en heeft Marriott uit verschillende ervaringen geplukt. In elk geval is de song tot stand gekomen in een hotel in Leeds. Faces-drummer Kenney Jones herinnerde zich in een interview met Uncut dat Steve Marriott plots door de gang kwam gelopen. “Ik heb net onze volgende hit geschreven”, riep hij uit.

 Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

19-04-17

Woensdag 19 april 2017

Suey

Jayne Mansfield

 

SEKSBOMJukeJay1.jpg

Op deze dag in 1933 werd Jayne Mansfield geboren, het soort vrouw waarvoor in de jaren vijftig de term seksbom werd uitgevonden. Jan Cremer droeg zijn boek ‘Ik, Jan Cremer’ op aan deze Amerikaanse actrice. Toen ze op haar 34ste omkwam in een verkeersongeval had ze eigenlijk in weinig Hollywoodfilms gespeeld, maar was ze constant over de tong gegaan. Als geen ander kon ze belangstelling aanzuigen. Ongegeneerd gooide ze haar privéleven te grabbel, ze tipte persoonlijk de roddelrubriekjournalisten en ze was de pionier van de publiciteitsstunt. Tegenwoordig noemen ze dat een ‘nipple slip’, een borst die uit een bloesje floept, louter accidenteel of ingenieus uitgekiend. Denk aan Janet Jackson en Justin Timberlake tijdens de pauze van de Super Bowl in 2004. Jayne Mansfield was een kunstenares in ‘wardrobe malfunction’, zoals de term in het jargon van het Amerikaanse journaille heet. Beroemd is de foto van een diner party ter ere van Sophia Loren in april 1957. De jaloerse ogen van de Italiaanse actrice vallen in de diepe decolleté van de blondine. Jayne Mansfield boog zo ver voorover dat een tepel over de rand kwam piepen. Zulke publieke schandaalscènes reeg ze aan elkaar. Al in 1955, toen ze voor persfotografen poseerde om de film ‘Underwater!’ te promoten, droeg ze een bikini die enkele maatjes te klein was en bij een duik in het zwembad verloor ze toch wel haar topje. Datzelfde jaar viel in een nachtclub het bovenstuk van haar jurk zelfs twee keer na mekaar tot aan haar middel naar beneden. In 1958 danste ze topless op het carnaval van Rio en 1962 schudde ze haar kleedje van het lijf op een feestje in Rome. Als bij toeval waren altijd fotografen in de buurt. Stilaan begon dat gedrag zich tegen haar te keren. In een storm van negatieve publiciteit kreeg ze geen ernstig rollen meer toegeschoven. Ze eindigde in B-films met suggestieve titels als ‘Too Hot To Handle’, als een nachtclubattractie, met scandaleuze poses in het jonge maandblad Playboy en uiteindelijk als de eerste hoofdrolspeelster die frontaal naakt te zien was op het witte doek. Voor wie het interesseert, dat was in ‘Promises! Promises!’ uit 1963.

JukeJayneX.pngJukeJayne3.jpgOm onduidelijke redenen werd Jayne Mansfield na haar dood een cultfiguur in de rock, vooral in de punkwereld. Jayne Mansfield Was A Punk is een van de vele songs over haar op het repertoire van de Amerikaanse band The Mansfields. Ook de groep St.Jayne is naar haar genoemd. L.A. Guns heeft een nummer dat The Ballad Of Jayne heet en de door Love Missile F 1 11 bij een breder publiek bekend geraakte Sigue Sigue Sputnik nam Hey Jayne Mansfield Superstar op. In de film ‘Kill Bill Vol.1’ van Quentin Tarantino is I Walk Like Jayne Mansfield te horen, een plaat van The 5.6.7.8’s, een alleen uit vrouwen bestaande garagegroep uit Japan. Siouxsie and The Banshees leenden in 1991 de titel van hun single Kiss Them For Me van een van Mansfields films. Hetzelfde geldt voor Too Hot To Handle van de Britse metalgroep UFO. Ook valt haar naam in The Actor van Robbie Williams.

Hardnekkig was het gerucht dat Jayne Mansfield onthoofd werd bij het ongeval dat haar het leven kostte. Het mocht dan al niet met de waarheid stroken, het verhaal ging een eigen leven leiden in de rockgeschiedenis. Zo komt het dat er een Amerikaanse punkband met de naam Jayne Mansfield’s Head bestaat. De Britse formatie The Motors, bekend van Airport uit 1978, voerde eens een reclamecampagne met de slogan ‘I lost my head over The Motors’ boven een foto van het sekssymbool. De advertentie werd na protest ingetrokken.

Jayne Mansfield, die een klassieke opleiding piano en viool had gekregen, was ook een zangeres. Ze is te horen op veel soundtracks van haar films, bijvoorbeeld in enkele nummers uit The Girl Can’t Help It, waarin ook Gene Vincent, Eddie Cochran, Little Richard en Fats Domino te zien waren. As je Ev’rytime uit die film hoort, kan je dat nog zingen noemen. Maar vaak leken haar prestaties op een parodie. Niet zelden was het een zwoel parlando of – zoals in de clip van Rock Around The Pile hieronder – gewoon op het juiste moment een schreeuw uitlaten. Naast haar filmgekweel werden twee elpees en zes singles van Jayne Mansfield uitgebracht. Daar zijn twee opmerkelijk 45-toerenplaten bij: As The Clouds Drift By en Suey. Op die opnames uit 1965 speelt niemand minder dan Jimi Hendrix bas en gitaar.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

18-04-17

Dinsdag 18 april 2017

Gloria

Them

 

KELTISCHE KLAAGZANG

Op deze dag in 1964 trad Them voor de eerste keer op. De band uit Belfast, opgericht door Van Morrison en genoemd naar een horrorfilm, verdient een standbeeld voor Mystic Eyes, de stomende openingstrack van het debuutalbum The Angry Young Them. Oorspronkelijk was het een instrumentaal nummer, maar nadat hij de longen uit zijn lijf had geblazen op zijn harmonica begon Van Morrison spontaan te zingen. Het is niet zo dat hij de tekst ter plekke bedacht, het waren zinnen uit een song die hij nog niet had afgewerkt.

JukeThem.jpgThem coverde graag bluesnummers van John Lee Hooker of Jimmy Reed en had een hitje met Baby, Please Don’t Go van Big Joe Williams, waarop Jimmy Page trouwens meespeelde. Als we alleen rekening houden met de behaalde hitparadeplaatsen was hun grootste succes Here Comes The Night, origineel van Lulu en geschreven door Bert Berns, de man die ook pakweg Hang On Sloopy, Twist And Shout en Piece Of My Heart pende. Toch bleef Gloria het meest bekend bij een breed publiek. G.L.O.R.I.A. Als we één naam in het Engels kunnen spellen is het Gloria. Them-gitarist Billy Harrison heeft beweerd dat hij de song samen met Van schreef in de voorplaats bij Morrisons ouders. Nog volgens hem zou de riff geïnspireerd zijn door Bring It To Jerome van Bo Diddley. Toch is het een puur Morrison-nummer. Hoewel het alles van een liefdeslied heeft en hij in de strofen niet naar haar verwijst, schreeuwt de dan 18-jarige jongeman de naam van Gloria Gordon, geboren Wardlow. Deze nicht van hem was enkele jaren eerder, op haar 29ste, aan kanker gestorven. “Zij was een soort zuster”, vertelde Morrison aan zijn biograaf, “een welgekomen overbrugging tussen de meisjes van mijn jeugd en de vrouwen uit mijn volwassen leven.” De compositie mocht dan heel eenvoudig zijn, de muziek kwam uit zijn Iers hart. Musicologen horen er een moderne versie van ‘keening’ in, ‘caoineadh’ in het Gaelic. Letterlijk betekent het ‘wenen’, maar het is een traditionele lamentovorm, een Keltische klaagzang.

 Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

17-04-17

Maandag 17 april 2017

4th Of July, Asbury Park (Sandy)

Bruce Springsteen

 

HET AFSCHEID

Vandaag negen jaar geleden overleed Danny Federici aan de gevolgen van huidkanker. Hij was 58 jaar. Het grootste deel van zijn te korte leven speelde hij in de band van Bruce Springsteen, die hij al sedert 1969 kende. Met geïnspireerd toetsenwerk drukte hij zijn stempel op de muziek van The E Street Band, al was hij tussendoor ook te horen op platen van pakweg Joan Armatrading, Graham Parker en Garland Jeffreys.

JukeFederici.pngHij was verantwoordelijk voor het vaak indringende orgelgeluid op Springsteens platen. Ook het glockenspiel dat Hungry Heart typeert, is van hem. Misschien het meest bekend is zijn accordeonspel op 4th Of July, Asbury Park (Sandy), in 1973 een track uit de elpee The Wild, The Innocent & The E Street Shuffle. De ballade geldt als het strafste voorbeeld van de studie van de ‘boardwalk culture’ in New Jersey, die de Boss zo vaak heeft beschreven. “Zijn orgel en accordeon brachten de ‘boardwalks’ in mijn muziek tot leven”, heeft Springsteen eens gezegd. Op de enkele maanden na zijn dood verschenen EP Magic Tour Highlights is Federici’s laatste uitvoering van Sandy de afsluiter. Bruce Springsteen en drummer Max Weinberg hadden de toetsenvirtuoos bezocht in het ziekenhuis en hem overtuigd nog eens op te treden. Dat gebeurde in Indianapolis. Zijn hele familie was overgevlogen voor dit uitzonderlijk concert, waarbij hij maar op enkele nummers meespeelde. In de clip op de officiële website van Bruce Springsteen voel je dat de twee vrienden afscheid namen. “Wij zijn samen opgegroeid en hebben meer dan veertig jaar samengewerkt”, liet Springsteen na zijn overlijden in een mededeling weten. “Hij was de beste toetsenist en een geweldige muzikant. Ik hield ontzettend veel van hem.”

Op het album The Rising speelt Danny Federici een opmerkelijke orgelsolo op het einde van You’re Missing. Achteraf beschouwd zou het over hem kunnen gaan…

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be