13-04-18

Donderdag 12 april 2018

Loddy Lo

Chubby Checker

 

WAT EEN MEID IS DAT

Op deze dag in 1964 trouwde de twistkoning Chubby Checker met de Nederlandse schone Rina Lodders. Zij was de dochter van een groenteboer uit Haarlem, maar werkte als model en had het twee jaar eerder in Londen tot Miss World geschopt. Hoewel de zanger ooit heeft beweerd dat hij haar in Manilla heeft ontmoet, gaan verschillende verhalen dat hij haar elders tegen het welgevormde lijf liep. Hij verbleef in die tijd in Europa. Omdat hij toen eigenlijk al over zijn hoogtepunt heen was, wou hij hier een nieuwe loopbaan uitbouwen. Je moet goed weten dat hij al in op het einde van de jaren vijftig zijn grootste succes scoorde met The Twist, al werd dat nummer bij twee of drie re-releases nog eens een hit. Verteld wordt dat hij tijdens een optreden op de Oktoberfeesten in München – hij had Muss I Denn (Wooden Heart) van Elvis Presley gecoverd – Rina ontmoette. Maar hij kan haar ook in Nederland hebben gevonden, want in die dagen trad hij geregeld op in ‘Palais De Dance’ en het ‘Kurhaus’ in Scheveningen, waarbij ZZ & De Maskers het voorprogramma voor hun rekening namen. Samen namen ze overigens enkele singles op. Op een van de B-kantjes stond Cato From Volendam. Ondanks de Engelstalige titel was dat een liedje in het Nederlands. Ja, hoor, Chubby Checker zong in het Nederlands. ‘Wat een meid, wat een meid, wat een meid is dat.’

Kort voor hij met Rina trouwde, had Chubby Checker een hit met Loddy Lo, een nummer dat hij speciaal voor zijn verloofde had gemaakt. Althans, het waren zijn vaste songschrijvers Kal Mann en Dave Appell die de song op papier zetten. Er bestaan twee Franstalige versies van: Là, il a dit van Dalida en Elle A Dit Non van Richard Anthony.

Chubby Checker en Rina Lodders zijn nog altijd samen. Ze zijn inmiddels allebei 76. Drie kinderen hebben ze, van wie twee net als mama hun brood verdienden als fotomodel.

 Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

11-04-18

Woensdag 11 april 2018

Brand New Tennessee Waltz

Jesse Winchester

 

EEN NIEUWE WALS

Vandaag vier jaar geleden overleed Jesse Winchester op 69-jarige leeftijd. De Amerikaanse singer-songwriter heeft een dik dozijn albums op zijn naam staan, maar veel van zijn nummers zijn vooral in coverversies bekend geraakt. Dat komt onder meer omdat hij in 1967 naar Canada emigreerde om te ontsnappen aan een legerdienst in Vietnam. Zijn liedjes mochten dan doordrenkt zijn van heimwee naar de zuiderse staten van de V.S. – denk maar aan Mississippi, You’re On My Mind – hij kon niet in zijn thuisland optreden of platen promoten. Pas in 1977, toen amnestie voor dergelijke ‘deserteurs’ werd afgekondigd, keerde hij terug voor enkele concerten. Maar het duurde nog tot 2002 vooraleer hij met zijn tweede echtgenote weer naar de States verhuisde.

JukeJesse1.jpgJukeJesse2.jpgTerwijl ik dit schrijf, draait hier op dikke vinyl Talk Memphis uit 1981, zijn laatste elpee op een groot label. De meeste indruk maakte hij echter met zijn titelloos debuut in 1970, een productie van Robbie Robertson van The Band. Op die plaat staan tal van nummers die herhaaldelijk werden gecoverd, waaronder Biloxi, Yankee Lady en vooral The Brand New Tennessee Waltz. Van dat laatste nummer bestaan meer dan twintig versies. Het werd onder meer opgenomen door Joan Baez, Ralph Stanley, The Everly Brothers en Lyle Lovett. Ook Patti Page, die in de jaren vijftig een hit had met The Tennessee Waltz, zette het op plaat.

Toen Jesse Winchester in Canada woonde, trad hij in het clubcircuit op met een begeleidingsband onder de naam Jesse Winchester and The Rhythm Aces. In die groep zaten drummer David ‘Butch’ McDade en bassist Jeff Davis, die ook geëmigreerd waren. Samen namen ze Third Rate Romance van Russell Smith op. Om daar bij te helpen, reisde Smith naar Canada, waar hij later met Davis en McDade The Amazing Rhythm Aces stichtte, een rootsband die vandaag vooral bekend is van datzelfde Third Rate Romance.

 Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

10-04-18

Dinsdag 10 april 2018

Loop Di Love

Juan Bastós

 

ECHT EUROPEES

Op deze dag in 1971 kwam Juan Bastós met de single Loop Di Love binnen in de Nederlandse hitparade. Hij hield het er elf weken uit met een derde plaats als piekpositie. Twee weken later stond hij negen edities genoteerd in de BRT Top-30 met nummer 5 als hoogste rang. Ik weet niet waarom, maar dat vrolijk niemendalletje is me altijd bijgebleven.

JukeLoop.jpgZijn pseudoniem mocht dan Spaans klinken, Juan Bastós was een Duitser die Rolf Steiz op zijn paspoort had staan. Het plaatje verscheen bij een Nederlands platenlabel en de videoclip in zwart-wit werd in Amsterdam opgenomen. Dieter Dierks en Michael Schepior – ook Duitsers – werden vermeld als auteurs, maar van dit deuntje bestond al eerder een Franse versie. Darla Dirladada was de titel van een door Boris Bergman bewerkt traditioneel volkslied uit Griekenland. Dalida heeft het in 1970 opgenomen, maar de eerste uitvoering – slechts enkele maanden eerder – was van Les Dirlada. Terwijl Dalida begon met ‘Adieu monsieur, tout est fini’, ging het origineel van start met ‘Adieu ma femme’.

Nog in 1970 coverde Marva het als B-kant van Nieuwe Liefde Nieuwe Dromen. Nelly Byl, de vaste schrijfster van Will Tura, zorgde voor een Nederlandstalige tekst. Het gaat over iemand… die slaapt met zijn paraplu en u zegt tegen zijn kater. De Franstalige uitvoering met het grootste succes was de dance-versie van G.O. Culture. Met een totaal herschreven tekst die verwees naar de film ‘Les Bronzés’, waarin de meezinger ook te horen was, werd het een enorme zomerhit in 1993. Maar hier scoorde het ding dus in het Engels. In Groot-Brittannië en Noorwegen had Jonathan King er een grote hit mee in 1972. Hij liet wel de schuilnaam Shag op het hoesje persen. Opmerkelijk is dat het Duitse variant niet door Juan Bastós werd opgenomen, hoewel hij de taal toch machtig was. Het was Tony Marshall die Wir Singen Loop Di Love zong. Grieks, Frans, Engels, Duits, Deens, Nederlands, Spaans. Een echte Europees plaat, zou je kunnen zeggen.

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

  

 

 

 

09-04-18

Maandag 9 april 2018

Hold On I’m Comin’

Sam & Dave

 

HET KLEINSTE KAMERTJE

Vandaag dertig jaar geleden kwam Dave Prater om in een verkeersongeval, precies een maand voor hij 51 zou worden. Van in het begin van de jaren zestig had hij met Sam Moore het spetterende soulduo Sam & Dave gevormd. Met dolle danspasjes en veel improvisatie maakten ze altijd een opzwepend spektakel van hun optredens. ‘Double Dynamite’ noemde men hen. Voor hun act in de film ‘The Blues Brothers’ baseerden Dan Aykroyd en John Belushi zich op hun shows.

JukeSam.jpgBij het legendarisch platenlabel Stax konden ze een beroep doen op het schrijversduo Isaac Hayes en David Porter. Bovendien werden ze daar begeleid daar het fameuze huisorkest dat bestond uit gitarist Steve Cropper en al andere leden van Booker T. & The MG’s, aangevuld met een aantal blazers van The Mar-Keys. Met zo’n entourage kan het niet verwonderen dat zij in de sixties met tien opeenvolgende singles de Amerikaanse top-20 haalden.

Je kent hun grootste hits wel. Soul Man, natuurlijk, I Thank You, You Don’t Know Like I Know en When Something Is Wrong With My Baby, hun enige succesvolle slow. En dan is er nog mijn favoriet Hold On, I’m Comin’ van de gelijknamige debuutelpee uit 1966. Velen horen seksuele toespelingen in het nummer. Niet alleen omdat er aanhoudend ‘I’m comin’ wordt geroepen, ook omwille van het zinnetje ‘reach out to me for satisfaction’ in de overigens heel beperkte tekst. Of het de bedoeling was deze dubbele bodems in het werkstuk te schuiven, weten we niet. Maar het staat vast dat de oorsprong van de song schuilt in het laten zakken van de broek.

Het was in de tijd dat opnametechnici innovatief te werk moesten gaan om het gewenste geluid op de band te krijgen. Van uit de Staxstudio, die onderdak had in een voormalige bioscoopzaal in Memphis, was een lijn gelegd naar de toiletten in de kelder van het gebouw. Daar liet men via luidsprekers de muziek weergalmen tegen de betegelde muren. Via een microfoon kwam het geluid met echo-effecten terug zodat een volle sound ontstond. Op een avond tijdens opnames trok Dave Prater zich terug op de wc. Naar de mening van Isaac Hayes duurde die sanitaire stop te lang. “Waar blijf je wel?” riep hij. Via de geluidsinstallatie hoorde Prater die aansporing in de toiletten. “Hold on, I’m coming”, antwoordde die. Voor alle muzikanten en componisten die op dat moment bij Stax aan de slag waren, was het duidelijk dat deze uitroep tot een topper kon leiden. Binnen de kortste keren knutselde men er dan ook een song rond. “Shit, een hit”, moeten ze gedacht hebben.

Dit is het verhaal zoals het herhaaldelijk werd verteld door Steve Cropper. Verschillende andere getuigen hebben het ondertussen bevestigd. Ook Isaac Hayes geeft toe dat het zo is gegaan, maar volgens hem zat niet zanger Dave Prater in het kleinste kamertje, maar David Porter, de man met wie hij de auteursrechten voor Hold On, I’m Comin’ deelt.    

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

 

08-04-18

Zondag 8 april 2018

Nick Of Time

Bonnie Raitt

 

VOOR HET EERST NUCHTER

Op deze dag in 1990 stond Bonnie Raitt op de eerste plaats in de Amerikaanse albumlijst met Nick Of Time. Ik hou meer van haar elpees uit de jaren zeventig, zoals Give It Up, Streetlights en Sweet Forgiveness. Maar Nick Of Time forceerde eindelijk haar doorbraak voor een groot publiek. Ze won er wat Grammy’s mee. En zeggen dat ze toen net door Warner Bros aan de deur was gezet omdat commercieel succes uitbleef. Capitol Records raapte haar op en liet haar aan de slag gaan met producer Don Was, toen nog voornamelijk een lid van Was (Not Was).

JukeRaitt.jpgVoor de opnames van Nick Of Time waren maar vijf studiodagen nodig. Overdubs waren er niet bij. Dat er zo goed als live werd gespeeld, had natuurlijk te maken met het feit dat een indrukwekkend gezelschap was samengebracht. Kim Wilson van The Fabulous Thunderbirds speelde mondharmonica, Paulinho da Costa trommelde op de congas, de legendarische Swamp Dogg zat aan de piano en ook de veelgevraagde sessiegitarist Michael Landau deed mee. Een onvoorstelbaar koor van achtergrondzangers was samengebracht: David Crosby, Graham Nash, David Lasley en Sweet Pea Atkinson. Slechts één track moest enkele keren worden overgedaan: I Ain’t Gonna Let You Break My Heart Again, een nummer waarop ze enkel op piano begeleid werd door niemand minder dan Herbie Hancock. Aan hem hing het niet. Het nummer bleek haar recht in het hart te treffen en na enkele zinnen barstte ze in tranen uit. “That was the track we had to do over”, zegt Don Was in het jongste nummer van met muziekmagazine Mojo. “She got caught up in the song en couldn’t get trough it”

Bonnie Raitt kampte in de jaren zeventig en tachtig met een alcoholverslaving. Naar eigen zeggen was het Stevie Ray Vaughan die haar de ogen opende. Als hij niet gedronken had, was nog beter dan anders. Toen ze tijdens eenzelfde plechtigheid haar Grammy’s kreeg voor haar bijdrage aan In The Mood op de elpee The Healer van John Lee Hooker en voor Nick Of Time werd haar speech een ware biecht. “This was my first sober album”, zei ze ronduit. Met een knipoog naar de receptie die zou volgen, besloot ze: “Dat ik nu van de drank ben, betekent dat ik me morgenvroeg kiplekker zal voelen.”  

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be