06-10-17

Vrijdag 6 oktober 2017

Real Wild Child (Wild One)

Iggy Pop

 

JukeIggy.jpgEEN SONG, DRIE TITELS

Het is vandaag 39 jaar geleden dat Johnny O’Keefe overleed. Met Wild One was hij in 1958 een pionier van de rock-‘n-roll in Australië, waar hij staat afgebeeld op een postzegel. Hij wordt meestal vermeld als co-auteur van het nummer, dat geïnspireerd werd door een vechtpartij tijdens een concert, maar er bestaat twijfel of hij daadwerkelijk heeft meegeschreven. De namen die tussen haakjes onder de titel op het plaatje stonden, wisselden trouwens naargelang de persing. Soms kreeg ook een dj uit Sydney auteursrechten toegewezen, maar dat was gewoon een manier om hem te belonen voor de airplay. Die werkwijze was geen uitzondering in die dagen.

Nog hetzelfde jaar verscheen er in de Verenigde Staten een versie van ene Ivan, zij het onder de titel Real Wild Child. In werkelijkheid was dat Jerry Allison, de drummer van The Crickets, die zijn tweede voornaam als pseudoniem gebruikte. Opmerkelijk is dat de frontman van zijn groep, Buddy Holly, op die plaat gitaar speelt en backing vocals verzorgt.

Maar dat alles ontdekte ik pas nadat ik de succesversie van Iggy Pop had leren kennen. Hij zette het in 1986 op zijn album Blah Blah Blah. Om de verwarring rond de songtitels nog groter te maken, mengde hij de twee bestaande tot een derde: Real Wild Child (Wild One).

Welkom aan de lezers toe hier terchtkomen via www.internetgazet.be

 

 

05-10-17

Donderdag 5 oktober 2017

Cinderella Rockefella

Esther and Abi Ofarim

 

DUO VAN KORTE DUUR

Vandaag viert Avraham Reichstadt zijn tachtigste verjaardag. Met zijn toenmalige echtgenote Esther Zaied vormde hij in de jaren zestig het Israëlische duo Esther and Abi Ofarim. In 1970 kwam het tot een scheiding en gingen de twee ook muzikaal uit elkaar. Het was een duo van korte duur.

JukeCinderella.jpgZe woonden in Duitsland – nog altijd, trouwens – en daar hadden ze in 1966 een eerste grote hit met Noch Einen Tanz. In Groot-Brittannië deed de Engelstalige versie One More Dance het niet slecht. Het grootste succes boekten ze echter met Morning Of My Life van The Bee Gees. Drie jaar eerder hadden ze aan het Eurovisiesongfestival deelgenomen als vertegenwoordigers van Zwitserland. In een grote verwarring rond de puntenverdeling, haalden ze uiteindelijk de tweede plaats met T’En Va Pas.

Hier blijven Esther and Abi Ofarim vooral bekend van Cinderella Rockefella uit 1968. In de Britse hitparade werd het een nummer 1. In Nederland overigens ook, terwijl de single volgens het archief van Ultratop 50 bij ons bleef steken op de tweede plaats, maar wel elf weken in de lijst stond. Ik was twaalf jaar, verstond er geen woord van, maar vond dat het muzikaal iets van een kinderliedje had. Nu weet ik dat het wordt ingedeeld bij de ‘novelty songs’ en een arrangement uit de ‘roaring twenties’ meekreeg. Een mens leert elke dag bij, hé. De song werd geschreven door de Amerikaanse folkzangeres Nancy Ames, ook onlangs tachtig geworden, en de klassiek opgeleide gitarist Mason Williams, van wie ik op 22 juni van dit jaar nog de instrumentale hit Classical Gas in herinnering heb gebracht.  

Welkom aan de lezers toe hier terchtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

04-10-17

Woensdag 4 oktober 2017

The Future’s So Bright, I Gotta Wear Shades

Timbuk3

 

EEN TE ROOSKLEURIGE TOEKOMST

Vandaag vier Barbara Kooyman haar 59ste verjaardag. Neen, ze is geen Nederlandse, maar een Amerikaanse singer-songwriter die onder het pseudoniem Barbara K een stuk of drie soloplaten heeft gemaakt. Ze is echter vooral bekend van Timbuk3, een groep die ze halfweg de jaren tachtig oprichtte met haar toenmalige echtgenoot Pat MacDonald. Hun bekendste song is The Future’s So Bright, I Gotta Wear Shades, in 1986 de openingstrack op hun debuutelpee Greetings From Timbuk3. Ik heb de singleversie in mijn jukebox steken. Volgens sommige statistieken zou deze one-hitwonder op meer dan twintig compilatieplaten staan.JukeTimbuk.jpg

Het was Barbara Kooyman die de zin uit de titel ooit uitsprak. Ze bedoelde het in alle ernst, het ging hen voor de wind. Ze waren pas getrouwd en van plan een gezin te stichten, er lag een platencontract klaar, hun concertagenda raakte vol en ze mochten zelfs op tournee met Bob Dylan. Maar Pat MacDonald verwerkte het tot een sarcastische song over een atoomgeleerde. Zonder het met zoveel woorden te zeggen, suggereerde hij dat de toekomst wel eens zou kunnen oplichten door nucleaire conflicten. ‘Well, I’m well aware of the World out there, getting blown all to bits, but what do I care?’ In een vroege versie van de tekst wordt een aanhanger van president Reagan ‘a flaming fascist’ genoemd, maar dat werd op de plaat geschrapt omdat het er volgens MacDonald te dik oplag. Al bleek hij zich uiteindelijk toch niet duidelijk genoeg te hebben uitgelaten. “Velen hebben de song verkeerd begrepen. In tegenstelling tot wat algemeen wordt aangenomen, gaat het niet over de rooskleurige dagen die we in het verschiet hebben, maar net over een heel grimmige toekomst.”

 

 

Welkom aan de lezers toe hier terchtkomen via www.internetgazet.be

03-10-17

Dinsdag 3 oktober 2017

Piece Of My Heart

Erma Franklin

 

JukeErma.jpgDE OUDSTE ZUS

Op deze dag in 1992 kwam Erma Franklin met Piece Of My Heart binnen in de Nederlandse Top-40, waar ze zou pieken op de negende plek. Bij ons stond ze even later ook in de hitparade en wel tot half november, maar volgens het archief van Ultratop 50 geraakte ze niet hoger dan de 33ste plaats. Oorspronkelijk was dit een plaatje uit 1967, maar het kwam opnieuw in de belangstelling omdat het gebruikt werd in een reclamespotje van Levi’s. Dat jeansmerk heeft voor zijn televisieadverenties in die tijd trouwens veel oude pareltjes opgevist.

Erma Franklin, die vijftien jaar geleden overleed, heeft altijd in de schaduw gestaan van haar jongere zus Aretha Franklin. Erma zong in het achtergrondkoortje van Aretha en ging met haar op tournee. Een van haar meest opmerkelijke bijdragen is goed te horen op Respect. Maar ze bracht dus ook zelf platen uit, zoals de originele versie van Piece Of My Heart, geschreven door Bert Berns. Die songschrijver leverde een opmerkelijke reeks hits af. Dat gaat van Twist An Shout van The Top Notes, The Isley Brothers en The Beatles, over Tell Him van The Exciters en Hang On Sloopy van The McCoys tot Everybody Needs Somebody To Love van Salomon Burke, Baby Let Me Take You Home van The Animals en I Want Candy van The Strangeloves, vooral bekend in de latere versie van Bow Wow Wow. Hij schreef ook Here Comes The Night, oorspronkelijk uitgebracht door Lulu, maar later een groter succes in de uitvoering van Them. Bert Berns was trouwns de producer van de Them-plaat, wat ertoe leidde dat hij die job later ook mocht waarnemen voor Van Morrison, onder meer met Brown Eyed Girl.

Een jaar nadat Erma Franklin Piece Of My Heart uitbracht, verscheen er een cover van Big Brother and The Holding Company met zangeres Janis Joplin. En het is die uitvoering die tot vandaag het meest bekend is gebleven.

Welkom aan de lezers toe hier terchtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

02-10-17

Zondag 8 oktober 2017

Jig-A-Jig

East Of Eden

 

WIE IS DE VIOLIST?

Vandaag viert Dave Arbus zijn 76ste verjaardag. We zouden hem de eerste sterviolist uit de rockwereld kunnen noemen. Al speelde hij ook fluit, saxofoon en trompet, zijn viool domineerde in 1971 Baba O’Reily van The Who op de elpee Who’s Next. Later deed hij ook nog mee op Who By Numbers en op twee soloplaten van Roger Daltrey.JukeJig.jpg

Voor het zo ver kwam, had hij zich een tijdje uitgeleefd in jazzcomposities. Tot hij op het einde van de jaren zestig, met onder meer gitarist Geoff Nicholson, de progrockband East Of Eden oprichtte. Het werd een Britse cultgroep die niet alleen opviel door een mengelmoes van genres, maar ook door een verscheidenheid aan instrumenten, die zelden of nooit in rock werden gebezigd. Hun enige hit was een wel erg vreemde eend in hun bijt. Jig-A-Jig, dat in 1971 op de zevende plaats piekte in de Britse hitparade, was gewoon een instrumentale folkrockmedley van drie traditionele dansdeuntjes: Drowsy Magie, Jenny’s Chicken en The Ashplant Reel. Uit hun titel valt af te leiden dat ze kennelijk niet goed thuis waren in deze volksmuziek. We horen namelijk drie ‘reels’ en geen ‘jigs’. Dat zijn twee verschillende dansen. Vraag dat maar aan Michael Flatley.

Welkom aan de lezers toe hier terchtkomen via www.internetgazet.be