15-08-17

Dinsdag 15 augustus 2017

Keep On Running

Jackie Edwards

 

TWEE KEER NUMMER 1 (VOOR EEN ANDER)

Het is vandaag vijftien jaar geleden dat Jackie Edwards overleed. Twee songs van deze Jamaïcaan werden een Britse nummer 1 voor The Spencer Davis Group: Keep On Running en Somebody Help Me. Hoewel vooral dat eerste nummer inmiddels een klassieker werd, is het het is niet algemeen bekend dat het een cover van een reggaeplaat is.

JukeJackie.jpgOp het einde van de jaren vijftig en in het begin van de jaren zestig had Jackie Edwards enkele grote hits in zijn geboorteland. Dat waren zelfgeschreven ballads met latin-invloeden. Het was Chris Blackwell van Island Records die hem ontdekte en meenam naar Londen. Aanvankelijk deed hij allerlei klusjes voor het nieuwe label, tot rondrijden om plaatjes te leveren toe. Maar hij bleef ondertussen componeren. Omdat Blackwell ook de manager en producer van The Spencer Davis Group was, kwam Edwards’ werkstuk Keep On Running Steve Winwood ter ore. En die maakte er in 1966 een rocknummer van voor hun tweede elpee, die na hun eerste plaat Their First LP heel origineel The Second Album werd gedoopt. Maar het was wel hun eerste hit. Pas enkele maanden na het Britse succes, kwam de single ook binnen in de Amerikaanse hitparade. Het was nog de tijd van de rassensegregatie en zelfs de radiogolven in de Verenigde Staten waren strikt opgedeeld tussen blanke en zwarte zenders. Opmerkelijk genoeg werd Keep On Running op beide stations gedraaid. “Dat kwam omdat ze ginds nog nooit een foto van ons hadden gezien”, vertelt Spencer Davis, multi-instrumentalist, zanger en stichter van de naar hem genoemde band, in het boek ‘1000 UK #1 Hits’ van Jon Kutner. “Toen echter bekend werd dat we ‘four shining white boys’ waren, werden we geschrapt van playlists van zwarte radiostations.” Dat zij kennelijk als zwarten klonken, mag hij – inmiddels 78– eigenlijk nog altijd als een compliment beschouwen.

Jackie Edwards nam Keep On Running twee keer op. Eerst in 1965 voor het album Come On Home en tien jaar later nog eens voor het album Do You Believe In Love. Zoals je hieronder kan horen, werden het heel verschillende uitvoeringen, de ene al wat meer reggae dan de andere. Tussendoor leverde hij ook nog Somebody Help Me en dat werd – ook nog in 1966 – opnieuw een Britse nummer 1 voor The Spencer Davis Group.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

14-08-17

Maandag 14 augustus 2017

All Around My Hat

Steeleye Span

 

WILGENTAKJES OP HAAR HOED

JukeSpan.jpgVandaag draagt Maddy Prior wilgentwijgjes op haar hoed. Niet alleen omdat ze haar 70ste verjaardag viert, maar ook om duidelijk te maken dat ze twaalf maanden en één dag trouw zal wachten op haar geliefde die ‘far, far away’ is. Althans, zo zingt ze het in All Around My Hat van haar folkrockband Steeleye Span uit 1975. Die formatie bestaat trouwens nog altijd. Niet zo lang geleden speelden ze nog op het festival van Dranouter. Maddy Prior was er bij, net als bassist Rick Kemp, met wie ze een tijdje getrouwd was. Tussen 1997 en 2002 heeft de zangeres de groep wel verlaten. Zij nam soloplaten op, maar vormde vooral duo’s. Dat was onder meer het geval met folkveteraan Martin Carthy, met John Kirkpatrick en met Tim Hart. Die muzikanten hebben trouwens allemaal enige tijd bij Steeleye Span gespeeld.

JukeSpan2.jpgIn 1982 bracht ze de elpee Hooked On Winning uit onder de naam The Maddy Prior Band. Het was de tijd dat ik voor BRT Omroep Limburg op woensdagmiddag het programma ‘De Vlag en De Lading’ samenstelde. Vaak heb ik toen de zomerse openingstrack van die plaat gedraaid: Long Holiday. Toen dat de eerste keer gebeurde, kreeg ik nog tijdens de uitzending een telefoontje van Annemie Coppieters, toen de ‘leading lady’ van Omroep Brabant. Ze wou wat meer informatie over de song. Later heeft ook zij hem herhaaldelijk opgelegd. Het was een exotisch deuntje, het had wat van calypso, al klonk – zoals bij al haar werk – de traditionele volksmuziek nog door. Dat was ook zo met All Around My Hat, oorspronkelijk een lied uit de eerste helft van de negentiende eeuw. In de oudste versies steekt een man ‘a green willow’ op zijn hoed nadat zijn veroordeelde verloofde op transport naar Australië is gezet. De wilg is van oudsher een symbool van rouw.

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

 

13-08-17

Zondag 13 augustus 2017

A Good Heart

Feargal Sharkey

 

JukeFear.jpgANTWOORD IN EEN SONG

Vandaag viert Feargal Sharkey zijn 59ste verjaardag. Trouwe lezers weten dat hij de zanger was van The Undertones, bekend van onder meer Teenage Kicks, When Saturday Comes en It’s Going To Happen! De Noord-Ierse band bestond van 1975 tot 1983. Na de split van de postpunkers probeerde Feargal Sharkey het over een heel andere boeg te gooien. Eerst zong hij Never Never bij The Assembly, het zoveelste elektroproject van Vince Clark. Het duurde nog tot 1985 voor hij succes kon boeken als soloartiest. Achteraf beschouwd, heeft hij maar twee hits gehad: A Good Heart en You Little Thief. Die staan niet alleen allebei op zijn naamloos debuut – track 1 en track 2, nota bene – maar ze hebben ook op een heel merkwaardige manier met elkaar te maken. Het zijn songs die op elkaar antwoorden. Het begon met A Good Heart, een nummer van Maria McKee. Het grote publiek kent haar van het zagerige Show Me Heaven, wij van toen ze nog bij Lone Justice zat en stevig countryrockend uit de hoek kon komen. Soit, zij had die song geschreven om haar breuk met Benmont Tench te verwerken. Tench, de toetsenman van Tom Petty’s Heartbreakers, sloeg hard terug met You Little Thief. En dat werd ironisch genoeg het enige andere succesje van Feargal Sharkey. Ja, het kan vreemd lopen.

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

12-08-17

Zaterdag 12 augustus 2017

Vogue

Madonna

 

DIVA EN MADONNA

Het is vandaag drie jaar geleden dat de Amerikaanse actrice Lauren Bacall overleed. Zij werd een Hollywood diva en een mode-icoon na haar filmrollen in de jaren veertig en vijftig. Ze was onder meer te zien in ‘How To Marry A Millionaire’ en ‘The Big Sleep’. In die laatste prent speelde ze naast Humphrey Bogart, met wie ze van 1945 tot aan zijn dood getrouwd was. Nadien heeft ze een tijdlang een relatie gehad met Frank Sinatra.

JukeVogue.jpgIk heb het hier al vaker aangehaald, ik gebruik een zoekmachine die opsnort hoe vaak een bekende persoon vermeld wordt in pop- en rocksongs waarvan de tekst online staat. Voor Lauren Bacall zijn er eigenlijk niet veel matches. Ze komt voor in Hit The Nail On The Head van Amazing Rhythm Aces en P.S.Y. van Butthole Surfers. Vreemd genoeg ontdekte mijn zoekmachine niet wat ik zelf in mijn verzameling had gevonden. Op haar titelloze debuutelpee, bekend van Marlene On The Wall, staat als tweede track op de A-kant Freeze Tag en daarin zingt Suzanne Vega: ‘You will be Bogart and I will be Bacall’. Ook hier net uit mijn platenkast getrokken: Combat Rock, de vijfde langspeler van The Clash, waarop de bekende nummers Should I Stay Or Should I Go en Rock The Casbah staan. In de track Car Jamming horen we: ‘I thought I saw Lauren Bacall in a car jam.’

Lauren Bacall duikt ook op in Rainbow High, een song uit de musical ‘Evita’ van Tim Rice en Andrew Lloyd Webber. Voor de verfilming nam ook Madonna dat op. En dat was niet de enige keer dat deze vedette van de zwarte schijf het over die ster van het witte doek had. Ook in Vogue laat ze haar naam vallen, zij het alleen haar voornaam, al is het duidelijk over wie het gaat. Vogue stond in 1990 op het soundtrackalbum I’m Breathless, maar verscheen ook op single en werd een trendsetter in de dance-wereld. Geruggesteund door een stijlvolle zwart-wit video, waarin Madonna in een doorkijkbloes verschijnt, werd Vogue een enorm succes. In meer dan dertig landen haalde de single de eerste plaats in de hitparade. Ook in de BRT Top-30 werd het een nummer 1. Tijdens een gesproken tussendeel vermeldt Madonna zestien – ik heb ze geteld – namen van vedetten uit de jaren ’20 tot ’50. Het zijn voornamelijk filmsterren, al hoor ik ook Joe DiMaggio, een baseballspeler die enige tijd getrouwd was met Marilyn Monroe en die vereeuwigd werd in Mrs.Robinson van Simon & Garfunkel. Toen Madonna in 2012 Vogue bracht tijdens de pauze van ‘Super Bowl’ werden foto’s van de betrokkenen geprojecteerd. Aan de nabestaanden van tien van hen werden daarvoor royalties betaald. Van iedereen die vermeld werd, was Lauren Bacall toen de enige die nog in leven was. Ze stierf op haar 89ste.

 Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

 

 

11-08-17

Vrijdag 11 augustus 2017

Walk, Don’t Run

The Ventures

 

ZONDER WOORDEN

Op deze dag in 1996 overleed Mel Taylor, met een onderbreking van enkele jaren voor een mislukte solocarrière, van 1963 tot zijn dood de drummer van The Ventures. Opmerkelijk is dat nu zijn zoon de drummer van de band is, want die bestaat nog altijd. Meer zelfs, ze schijnen in Japan op dit moment een van de meest populaire Amerikaanse groepen te zijn. Daar brengen ze nog geregeld platen uit en toeren ze nog vaak.

JukeVentures.jpgIn 1958 opgericht, waren The Ventures een instrumentale gitaargroep. In die tijd ontstonden veel formaties in dat genre, maar zij waren pioniers. Op verschillende vlakken, trouwens. Zij experimenteerden als eersten met geluidseffecten als ‘fuzz’ en ‘flanging’. Ook vonden zij het fenomeen conceptalbum uit door elpees op te nemen met allemaal songs rond eenzelfde thema. Opvallende was dat die langspelers goed verkochten, ook al stonden er geen successingles op, iets wat uitzonderlijk was indertijd. Ooit brachten zij een plaat met gitaarlessen uit, Play Guitar With The Ventures. Zelfs die kwam in de Amerikaanse hitparade, een primeur voor dat soort producties. Tal van artiesten hebben gezegd dat ze met dat hulpmiddel leerden gitaar spelen. Daar zijn George Harrison, Joe Walsh, John Fogerty en Stephen Stills bij.

Je kent The Ventures waarschijnlijk van Wipe Out, origineel van The Surfaris (zie Jukeboxkalender 22 juni 2015) en het thema van de televisieserie ‘Hawaii Five-O’. Ik deel hieronder een clipje van dat laatste nummer waarin je Mel Taylor aan het werk ziet. Opvallend is dat ook Max Weinberg van The E Street Band, met klaarblijkelijk veel speelplezier, meetrommelt.  

Hun eerste release op grote schaal, Walk, Don’t Run, is ongetwijfeld het meest bekende werkstuk van The Ventures. Het nummer werd al in 1954 opgenomen door de auteur, de jazzgitarist Johnny Smith. In 1957 coverde Chet Atkins de song op zijn elpee Hi-Fi In Focus. Het was die plaat die Bob Bogle, een van de stichters van The Ventures, hoorde en hem inspireerde er een eigen versie van te maken. Tijdens die opname was niet Mel Taylor, maar Skip Moore de drummer. Hij kon kiezen: 25 dollar voor de interimjob of 25 procent van wat de plaat zou opbrengen. Hij koos het eerste… Niet alleen de oorspronkelijke versie van Walk, Don’t Run van The Ventures uit 1960 werd een hit, ook tal van later opgenomen uitvoeringen, vooral Walk, Don’t Run ’64.

O ja, Mel Taylor was de broer van Larry Taylor, de bassist van Canned Heat.