16-05-17

Dinsdag 16 mei 2017

Egyptian Reggae

The Modern Lovers

 

NAIEVE KUNST

Vandaag viert Jonathan Richman zijn 66ste verjaardag. Hij brengt nog geregeld cd’s uit en treedt nog altijd op, maar ik ben hem, eerlijk gezegd, uit het oog verloren. Van halfweg de jaren zeventig tot halfweg de jaren tachtig ben ik wel een grote fan van hem geweest en zette ik zijn werk veelvuldig op de playlists van de radioprogramma’s die ik toen voor de BRT samenstelde. 

JukeJo.jpgEerst heette zijn groep gewoon The Modern Lovers. Een tijdlang speelden gitarist Jerry Harrison en drummer David Robinson mee. De eerste werd later lid van Talking Heads, de tweede sloot aan bij The Cars. Het eerste werk dat ze in 1972 opnamen met John Cale als producer hield het midden tussen prepunk, zoals het bekende Roadrunner, en een variatie op Velvet Underground, zoals Pablo Picasso. De plaat verscheen echter pas in de zomer van 1976 en toen was de personeelsbezetting van de groep danig veranderd. Ook was hun stijl gewijzigd. Dat bleek overduidelijk in 1977 toen ik Rock ‘N’ Roll With The Modern Lovers kocht. Ik durf af en toe nog wel eens iets uit die plaat draaien. Ice Cream Man, bijvoorbeeld. En natuurlijk de track die wereldwijd een hit werd, het instrumentale nummer Egyptian Reggae. Het leek wel erg veel op None Shall Escape The Judgement van de Jamaicaan Earl Zero. Richman wachtte ‘the judgement’ niet af en vermeldde bij re-releases Earl Zero als co-auteur.

Onder de naam Jonathan Richman and The Modern Lovers werd de laid back aanpak verder ontwikkeld. Richman cultiveerde zijn imago van nerd en ging, in tekst en muziek, haast kinderlijke songs schrijven. Ik vergelijk ze graag met schilderijen uit de stroming naïeve kunst. Ter voorbereiding van deze bijdrage heb ik zijn elpees Jonathan Sings! en Rockin’ And Romance nog eens opgelegd. Dat zijn muziek opvrolijkt, bleek meteen. Bij iedereen in huis verscheen spontaan een glimlach op het gelaat bij het herbeluisteren van pakweg That Summer Feeling, This Kind Of Music, The Neighbors en I’m Just Beginning To Live. En dan weet je ook weer waar Violent Femmes, bijvoorbeeld voor Blister In The Sun, de mosterd heeft gehaald.  

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

15-05-17

Maandag 15 mei 2017

If I Had A Hammer

Trini Lopez

 

JukeTrini.jpgSLAG VAN DE HAMER

Vandaag viert Trini Lopez zijn tachtigste verjaardag. Halfweg de jaren zestig scoorde hij tal van hits, zoals Lemon Tree, I’m Comin’ Home Cindy en Sally Was A Good Old Girl. In 1963 verscheen zijn debuutalbum Trini Lopez At PJ’s, een live opname in de nachtclub PJ’s in Los Angeles, waar hij een vast contract had. Op die plaat staat zijn bekende uitvoering van de Mexicaanse traditional La Bamba, maar het grootste succes was voor de track If I Had A Hammer. De achtergrondgeluiden van het publiek werden in veel latere covers gekopieerd.

If I Had A Hammer werd al in 1949 geschreven door Pete Seeger en Lee Hays. Het was hun groep The Weavers die de song in 1950 voor het eerst op plaat zette, zij het onder de titel The Hammer Song. Het gaat over ‘the hammer of justice’, ‘the bell of freedom’ en ‘the love between my brothers and my sisters’. Het geëngageerde gezelschap gebruikte poppy folk om links gedachtegoed te verspreiden. Ze zongen The Hammer Song trouwens voor het eerst op een meeting ter ondersteuning van leden van de Communistische Partij van de Verenigde Staten die terechtstonden op beschuldiging dat ze de Amerikaanse regering wilden omver werpen.

JukeTrini2.jpgJukeTrini3.jpgTalrijk zijn de covers van If I Had A Hammer, in allerlei talen. Veel van de latere uitvoerders zullen waarschijnlijk weinig hebben geweten over de historische achtergrond van dit typische vakbondslied uit die tijd. Sam Cooke en Johnny Cash, Aretha Franklin en Wanda Jackson, ze hebben het allemaal gezongen. Naast de single van Trini Lopez in 1963 – nummer 1 in Vlaanderen en Nederland – was vooral de uitvoering van Peter, Paul & Mary in 1962 een grote hit. De interessante originals- en coverswebsite https://secondhandsongs.com/ vermeldt liefst 75 versies van If I Had A Hammer. Daar is ook Oh, Had Ik ’N Hamer van Rob de Nijs van eind 1963 bij. ‘De wereld moet begrijpen dat iedereen gelijk is’, zingt hij. Ik herinner me echter nog goed dat ook Will Tura het lied opnam, met een enigszins andere Nederlandstalige tekst en onder de titel Had Ik Maar Een Hamer. Je kan het nummer aantreffen op de elpee Liedjes Die Ik Graag Had Gezongen 1960-1965. Hij heeft nog zo’n album, maar dan met vertalingen van zijn lievelingsliedjes tussen 1955 en 1960. In zijn adaptatie heeft Will Tura If I Had A Hammer trouwens verwerkt in een medley. Hij plakt er Amerika aan vast, zijn versie van America uit de musical West Side Story van Leonard Bernstein.  

 Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

14-05-17

Zondag 14 mei 2017

Heart Full Of Soul

The Yardbirds

 

jUKEyAR.jpgFATALE SCHOK

Op deze dag in 1976 werd Keith Relf dood aangetroffen in zijn tot studio omgebouwde kelder. Hij stierf door elektrocutie bij het spelen van gitaar op een installatie die slecht geaard was. Toen hij de fatale elektrische schok kreeg, oefende hij nieuw materiaal van de groep Illusion in. Eerder speelde hij in de hardrockgroep Armageddon en de progrockband Renaissance, waarin zijn zus Jane zong. Maar hij zal vooral herinnerd worden voor zijn aandeel in de successen van The Yardbirds.

Hoewel de groep fungeerde als lanceerplatform voor de gitaargoden Eric Clapton, Jeff Beck en Jim Page was de rol van Keith Relf even belangrijk voor de sound van The Yardbirds. Hij was de zanger en kon veel gevoel leggen in zijn stem, die nochtans in bereik beperkt werd door chronische problemen met de luchtwegen. Die aandoening beperkte hem echter niet bij het blazen van een aardig potje bluesharmonica. Ondanks de vele personeelswissels, bleef Keith Relf doorheen de jaren zestig een constante in de band. Hij is co-auteur van menig Yardbirdsnummer, maar hun grootste hits, For Your Love en Heart Full Of Soul, werden geschreven door Graham Gouldman , die later 10cc mee oprichtte. By the way: bij de groepen voor wie Keith Relf in het begin van de jaren zeventig als producer optrad was Medicine Head. Hun One And One Is One uit 1973 mag ik nog altijd graag horen.  

 Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

13-05-17

Zaterdag 13 mei 2017

Take Me To The River

Al Green

 

JUkeAl.jpgONDERGEDOMPELD

Vandaag viert dominee Al Green zijn 71ste verjaardag. Op zijn paspoort staat eigenlijk Albert Greene. Met die ‘e’ op het einde van hun naam spelen soulzangers kennelijk graag. Sam Cooke en Marvin Gaye voegden er eentje toe, want hun familienamen waren eigenlijk Cook en Gay. Maar Green liet er dus eentje vallen.

In het begin van de jaren zeventig heeft Al Green verschillende hits gehad. Vooral Let’s Stay Together is tot vandaag bekend gebleven. Ik hou van Take Me To The River, in 1974 de tweede track op zijn elpee Al Green Explores Your Mind en ook als single uitgebracht. Hij schreef de song samen met zijn gitarist Mabon Hodges tijdens een weekendje in een gehuurd huisje aan Lake Hamilton in Arkansas. Het begint als een liefdesverhaal. ‘Hold me, love me, please me, tease me’. Maar in het refrein krijgt de baptist in hem weer de bovenhand: ‘Take me to the river and wash me down’. De onderdompeling wast alle zonden weg. Zo wordt het een uitzonderlijke combinatie in een liedjestekst: de seksuele drang en een geloofsbelijdenis. Let wel, het is pas enkele jaren later dat Al Green zich helemaal tot de Heer wendt en ‘ordained minister’ wordt in de Full Gospel Tabernacle in Memphis. “De kas van die kerk hebben we gespijsd”, heeft David Byrne ooit gezegd. Hij heeft het nummer meer dan een keer gecoverd met zijn Talking Heads, altijd met lichte tekstwijzigingen. Eerst stond het in 1978 op hun tweede elpee More Songs About Buildings And Food. Het verscheen toen trouwens ook op single en geraakte tot de 26ste plaats in de Amerikaanse hitparade. “We speelden het live in de studio”, herinnerde bassiste Tina Weymouth zich in een interview. “Toen we het hoorden, wilden we er niets aan toevoegen.” In de film Stop Making Sense en op de daarbij horende elpee is een enigszins snellere uitvoering te horen. Opvallend is dat in dezelfde periode ook Bryan Ferry en Levon Helm een cover van Take Me To The River opnamen.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

12-05-17

Vrijdag 12 mei 2017

Foxy Lady

Jimi Hendrix

 

WIE IS WIE?JukeJimi.jpg

Vandaag vijftig jaar geleden werd de elpee Are You Experienced uitgebracht, het debuut van The Jimi Hendrix Experience. Naast de linkshandige gitaargod bestond het trio uit bassist Noel Redding en drummer Mitch Mitchell. “Een wereldplaat die van Hendrix in één klap een wereldster maakte”, betoogt voormalig radiomaker Mark Coenen deze week in Humo. “Maniakale riffs, psychedelisch lyrics en rare solo’s”, is zijn samenvatting.

Spelen was zijn lange leven, dus Jimi Hendrix reisde van concert naar concert en nam tussendoor, schijnbaar onbekommerd, de plaat op in een periode van vijf maanden. Enkele tracks, die vandaag nog altijd heel bekend zijn, verschenen ondertussen wel al op single. Zo komt het dat Purple Haze, The Wind Cries Mary en Hey Joe alleen op de Amerikaanse release van Are You Experienced te vinden zijn. Omdat ze in Europa al hitjes waren geweest, werden die nummers daar aanvankelijk niet op de langspeler gezet.

In die tijd had Jimi Hendrix een relatie van Kathy Etchingham. Zij beweert dat zij de inspiratiebron is voor Foxy Lady, dat in de VS als Foxey Lady op de hoes stond. Andere bronnen menen te weten dat het over Heather Taylor gaat. Dat fotomodel huppelde van de ene muzikant naar de andere, had onder meer affaires met Hendrix, Jimmy Page en Jeff Beck, maar trouwde uiteindelijk met Roger Daltrey, de zanger van The Who.

En dan is er nog The Wind Cries Mary. Voor de tekst van de song, die vaak als ‘dylanesque’ wordt omschreven, baseerde de auteur zich op eigen ervaringen. In het begin van 1967 had Jimi Hendrix eens ruzie met Kathy Etchingham. Zij stormde woedend de flat uit. De volgende ochtend kwam ze echter met hangende pootjes terug. Toen ze vroeg wat hij ondertussen had gedaan, zei hij doodleuk: “Ik heb een song over jou geschreven.” Dat die niet ‘The Wind Cries Kathy’ heet, komt omdat Jimi Hendrix zijn toenmalig liefje aanspraak met haar tweede voornaam. En dat was Mary.

Van Hendrix’ onderkoelde humor geeft Mark Coenen in Humo nog een leuk voorbeeld, weliswaar zonder te vermelden waar hij het citaat heeft geplukt. Op de vraag hoe het voelt om de beste gitarist ter wereld te zijn, antwoordde Jimi Hendrix in zijn grappige bescheidenheid: “Geen idee, vraag het misschien eens aan Rory Gallagher.”

 Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be