16-04-17

Zondag 16 april 2017

Swimming Into Deep Water

Don Rosenbaum

 

HET WATER WAS VEEL TE DIEPJukeDon.jpg

Vandaag viert Don Rosenbaum zijn zeventigste verjaardag. Zijn naam klinkt Duits, maar het is een Nederlandse singer-songwriter die ontdekt werd door Boudewijn de Groot. Hij had in 1970 diens aandacht getrokken met de protestsong Miss America. Op aansturen van De Groot kreeg hij een platencontract bij Phonogram. Op zijn tweede single, I’d Like To Know A Little About You, is De Groot als achtergrondzanger te horen. Maar een hit werd het niet. Toch bleef de platenfirma vertrouwen hebben in Don Rosenbaum. In 1972 mocht hij een elpee opnemen met Boudewijn de Groot als producer. De titeltrack van het album Swimming Into Deep Water werd zijn grootste hit. Opvallend genoeg schopte hij het wel een beetje verder in de Belgische dan in de Nederlandse hitparade. Eerder was al duidelijk geworden dat hij veel inspiratie vond in de countrymuziek. Op deze single lag het er vingerdik op. Dat kwam vooral door die ‘pedal steel’ van Frans Doolaard, een man die in die tijd in het heel de Nederlandse muziekindustrie werd ingehuurd om dat instrument te bespelen. Hij is onder meer te horen op platen van The Cats, George Baker Seletion en Pussycat (Mississippi). Ook trad Doolaard aan als sessiemuzikant op elpees van – hij weer – Boudewijn de Groot, die trouwens ook gitaar speelde op Swimming Into Deep Water.

De seventies waren nog niet half of Don Rosenbaum trok zich gedesillusioneerd terug uit de muziekwereld. Je zou kunnen zeggen dat hij kopje-onder ging. Hij probeerde het later nog wel eens opnieuw, maar altijd zonder succes. Dat Swimming Into Deep Water een klassieker werd, is ongetwijfeld te danken aan het feit dat de song tot ver in de jaren negentig wel erg veel voorbijkwam op Hilversum 3 in het verzoekprogramma ‘Arbeidsvitaminen’ en in de sportuitzending ‘Langs De Lijn’.

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

15-04-17

Zaterdag 15 april 2017

What’s Up?

4 Non Blondes

 

Juke4Non.jpgNOOIT GEBLONDEERD

Vandaag viert Linda Perry haar 52ste verjaardag. Halfweg 1989 vormde ze met Christa Hillhouse, Shaunna Hall en Wanda Day de rockgroep 4 Non Blondes. Het duurde wel nog tot eind 1992 voor het kwartet het debuut Bigger, Better, Faster, More! uitbracht. Zij trad niet alleen naar voor als ‘lead singer’, maar schreef ook het gros van de songs. Daar was ook What’s Up? bij, in 1993 hun tweede single uit dat album. Hoewel Linda Perry niet te spreken was over de productie werd What’s Up? wereldwijd een hit. In de Vlaamse Ultra Top 50 werd zelfs de eerste plaats gehaald. De titel van de song komt niet voor in de tekst. In het refrein heeft men het altijd over ‘What’s going on?’, maar dat wou men niet op het hoesje drukken om verwarring met What’s Going On van Marvin Gaye uit te sluiten.

Linda Perry is militant lesbisch. Toen ze bij 4 Non Blondes speelde stond er ‘dyke’ op haar gitaar. Een tijdlang was ze samen met de actrice Clementine Ford. Vanaf 2011 had ze een relatie met de actrice Sara Gilbert, met wie ze in 2014 trouwde.

Na de split van 4 Non Blondes maakte Linda Perry wat soloplaten, maar ze had vooral succes als songschrijfster voor heel populaire artiesten. Zo pende zij de hit Beautiful en nog andere songs voor de cd Stripped van Christina Aguilera. Ook het leeuwendeel van de nummers op Missundaztood van Pink is van haar hand. Daar is de topper Get The Party Started bij. Verder werkte ze onder meer met Gwen Stefani, Alica Keys, Robbie Williams, K.T. Tunstall en Adele. Op sommige platen van die artiesten speelt ze ook mee en enkele keren zat zij zelfs in de producerstoel. Maar ze heeft zich wel noot laten blonderen…

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

14-04-17

Vrijdag 14 april 2017

New York Mining Disaster 1941

The Bee Gees

 

JukeBee.jpgGEEEN MIJNRAMP,

GEEN BEATLES

Vandaag is het vijftig jaar geleden dat The Bee Gees de volgens mij magistrale single New York Mining Disaster 1941 uitbrachten. Het was hun eerste Britse plaat nadat ze uit Australië waren teruggekeerd naar hun geboorteland. En het werd hun eerste internationale hit.

In 1941 is er helemaal geen mijnramp in New York geweest. Barry Gibb en Robin Gibb schreven het nummer in een donkere trappenhal en stelden zich voor dat ze zich in een ingestorte mijn bevonden. Ze putten wel inspiratie uit de tragedie van Aberfan in Wales, waar in 1966 bijna 150 mensen stierven in een mijnongeval. Om de families van die slachtoffers niet voor de borst te stoten, verplaatsten zij de gebeurtenissen zo ver mogelijk van Wales. Althans in de titel, want New York komt niet voor in de tekst.

Maurice Gibb noemde in de biografie ‘The Bee Gees: Tales Of The Brothers Gibb’ de song van zijn broers ‘a total rip-off of The Beatles’, maar heeft later die uitspraak teruggetrokken. Dat het nummer geïnspireerd werd door de Fab Four valt echter niet te ontkennen. Maar er is meer. Hun toenmalige manager en platenproducer Robert Stigwood stuurde de single naar radio-dj’s met alleen de songtitel op het labeltje. In de overtuiging dat zij het nieuwste 45-toerenplaatje van The Beatles in handen hadden, draaiden ze het opvallend veel. En toen moest de grote lanceringslogan nog komen: ‘The most significant talent since The Beatles’.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

13-04-17

Donderdag 13 april 2017

Come Soflly To Me

The Fleetwoods

 

JukeFleetwoods.jpgKOM ZACHTJES

Op deze dag in 1959 stonden The Fleetwoods met Come Softly To Me op de eerste plaats in de Amerikaanse Billboard Hot 100. Ook in Europa deed de song het goed. Op een gegeven moment stonden het origineel en een cover van The Kaye Sisters tegelijk in de Britse hitlijsten. De opvolger Mr Blue werd ook een Amerikaanse nummer 1. Daarmee waren The Fleetwoods de eerste groep die twee keer de hoogste positie kon innemen in eenzelfde jaar. Een trio was het, bestaande uit Gretchen Christopher, Barbara Ellis en Gary Troxel. Met z’n drietjes hadden ze Come Softly To Me geschreven en thuis a capella opgenomen. Troxel gaf daarbij het ritme aan met zijn autosleutels. Pas later werden er in een studio in Los Angeles instrumenten aan toegevoegd. Oorspronkelijk was kortweg Come Softly de titel van het song, maar het platenlabel vreesde dat dat verkeerd zou opgevat worden. Vandaar dat het Come Softly To Me werd. Al komt die zin helemaal niet in de tekst voor. 

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

12-04-17

Woensdag 12 april 2017

Dead Man’s Curve

Jan & Dean

 

GEVAARLIJKE BOCHT

Op deze dag in 1966 reed Jan Berry van het surfduo Jan & Dean met zijn Corvette tegen een geparkeerde vrachtwagen op Whittier Boulevard in Los Angeles. Hij lag meer dan twee maanden in coma, waarna een moeilijke revalidatieperiode volgde. Door de opgelopen hersenschade had hij spraakproblemen en allerlei verlammingsverschijnselen. Hij kon zijn rechterarm niet meer gebruiken en leerde daarom links schrijven. Hij was een echte doorzetter. Dokters vertelden hem dat hij nooit meer zou kunnen lopen, maar hij bewees het tegendeel. Het grote succes was voorbij voor het duo, maar Jan Berry heeft later nog songs geschreven, platen geproduceerd en zelfs weer gezongen.

JukeJan.jpgOpmerkelijk is dat het ongeval vlakbij Dead Man’s Curve gebeurde. Dat is een gevaarlijke bocht op Sunset Boulevard, niet ver van de UCLA-campus. En Jan & Dean hadden twee jaar eerder een hit gehad met een nummer over dat veelgesproken verkeerspunt. Naast Jan Derry was Brian Wilson van The Beach Boys een van de auteurs van Dead Man's Curve. Hij kwam op het idee toen hij, samen met co-auteur Artie Kornfeld, de Honda uittestte die hij cadeau had gekregen van de autoconstructeur nadat hij Little Honda had gepend. Een vierde mede-auteur, Roger Christian, die ook Little Deuce Coupe schreef, vond verder inspiratie in een zwaar ongeval dat Mel Blanc in 1961 had op die gevaarlijke plaats. Mel Blanc was een acteur die veel stemmen deed in tekenfilms van Looney Tunes, waaronder die van Bugs Bunny.

In 1978 werd het leven van Jan & Dean geschetst in een televisiefilm die de titel ‘Dead Man’s Curve’ meekreeg. Nadat die op de Nederlandse televisie was vertoond, werd hun Surf City uit 1963 eigenaardig genoeg in 1979 opnieuw een hit bij onze noorderburen. Ook in de BRT Top-30 bleef die single toen trouwens negen weken staan, met de vierde plaats als hoogste positie.  

 Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be