02-07-17

Zondag 2 juli 2017

Diana

Paul Anka

 

IK ZO JONG, JIJ ZO OUD

Het is vandaag zestig jaar geleden dat Paul Anka de single Diana uitbracht. Het schijfje werd in tal van landen een nummer 1. Bij ons bleef het hangen op de tweede plek.

Als jonge tiener dacht ik aanvankelijk dat die zanger ‘Planka’ heette. Zo hoorde ik mijn oudere zussen zijn naam uitspreken als hij weer eens op de radio werd gedraaid. Pas nadat zij platen van hem in huis hadden gehaald, leerde ik de ware toedracht kennen.JukeAnka.jpg

Put Your Head On My Shoulder, Dance On Little Girl, Love Me And Warm Tender, A Steel Guitar And A Glass Of Wine. Zo kunnen we nog wel een tijdje doorgaan, je kent ze wel, zijn grootste successen. Hij schreef die songs allemaal zelf. Ook voor andere artiesten nam hij de pen ter hand. Zo leverde hij It Doesn’t Matter Anymore aan Buddy Holly en She’s A Lady aan Tom Jones. Voor Frank Sinatra vertaalde hij Comme D’Habitude van Claude François tot My Way.

Paul Anka was nog maar vijftien toen hij Diana schreef. Hij was verliefd op ene Diana Ayoub, een aanzienlijk ouder meisje in Ottawa, zijn Canadese geboorteplaats. ‘Im so young an you’re so old’ dichtte hij naar waarheid. Zij wou echter niets weten van het knaapje, iets wat hij verzweeg in de liedjestekst. Bij hem – in zijn dromen, ongetwijfeld – was het vurige liefde: ‘Thrills I got when you hold me close. (…) When you hold me in your loving arms, I can feel you giving all your charms.’  Enkele jaren geleden heeft een krant in Canada Diana Ayoub nog eens opgezocht. Ze bleek gescheiden, had twee kinderen en runde een kledingzaak.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

01-07-17

Zaterdag 1 juli 2017

Reach Out I’ll Be There

Four Tops

 

IK ZAL ER ZIJN

Vandaag vijftig jaar geleden verscheen de elpee Reach Out van Four Tops. Het was het laatste album dat ze maakten met het legendarische songschrijvers- en producerstrio Brian Holland, Lamont Dozier en Eddie Holland. Maar het werd wel een van hun grootste successen, zelfs een absolute topper in het rijke repertoire van Motown.

JukeFour.jpgOp de plaat stonden tal van covers. Zoals Cherish, oorspronkelijk van The Association en If I Were A Carpenter van Tim Hardin. Er stonden zelfs twee nummers van The Monkees op: Last Train To Clarksville en I’m A Believer, geschreven door Neil Diamond. Liefst zes tracks werden op single een hit. Daar was nog een cover bij: Walk Away Renée van de popgroep Left Banke. De andere kwamen uit de kokers van H-D-H. Neem nu Standing In The Shadow Of Love, Bernadette en 7-Rooms Of Gloom. De titeltrack, die op de single de langere titel Reach Out I’ll Be There – soms met de laatste woorden tussen haakjes – meekreeg, werd zelfs een Amerikaanse nummer 1. Hier piekte hij op 10. En dat zou je verwonderlijk kunnen noemen, want het was aanvankelijk gewoon bedoeld als een opvullertje. De Four Tops hadden het op in een mum van tijd ingeblikt en waren zelfs al vergeten dat het op band stond, toen Motown-baas Berry Gordy besliste het als single uit de brengen en de elpee ernaar te vernoemen. Daarmee bleek hij weer eens blijk te geven van zijn geniaal voorvoelen.

Holland, Dozier en Holland mochten dan aan de lopende band hits afleveren, hun songs leken altijd wel erg op elkaar. Er waren periodes dat ze er drie per dag schreven. Logisch eigenlijk, dat ze zichzelf kopieerden. Opmerkelijk is dat in Reach Out I’ll Be There de zin ‘happiness is just an illusion’ zit. Precies dezelfde woordopvolging komen we tegen in What Becomes Of A Brokenhearted van Jimmy Ruffin. Daar wordt trouwens ook gerijmd op ‘confusion’. Dat was wel een product van hetzelfde platenlabel, maar toch van andere componisten en tekstdichters.

Levi Stubbs nam de lead vocals voor zijn rekening. Hij werd gevraagd om te zingen zoals Bob Dylan in Like A Rolling Stone. Eerlijk gezegd, ik hoorde aanvankelijk weinig gelijkenis. Maar bij herhaaldelijke beluistering zit er wel wat Dylan in de strofen, waar de zinnen eerder geroepen dan gezongen worden en de stem bij het laatste woord altijd omhoog gaat. Net als in ‘How does it feel to be without a home, like a complete unknown’. Phil Spector – die er ongetwijfeld meer van kent dan ik – heeft de song ooit ‘Black Dylan’ genoemd. Over de backing vocals bestaat verwarring. Naast de rest van de Tops zijn er vrouwen te horen. Volgens sommige bronnen zijn dat The Andantes, een studiotrio dat ook op platen van pakweg Marvin Gaye en The Supremes meedoet. Op een internetforum voor oldiesfans lees ik echter dat Telma Hopkins en Joyce Vincent op de achtergrond zingen. Die twee vormden later met Tony Orlando de groep Dawn, die hits scoorde als Tie A Yellow Ribbon.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

30-06-17

Vrijdag 30 juni 2017

Indépendance Cha Cha

Grand Kallé et l’Africa Jazz

 

ONAFHANKELIJKHEID

Op deze dag in 1960 werd Congo onafhankelijk. De ondertekening van de overeenkomst werd voorafgegaan door onderhandelingen in Brussel. Om de delegaties tussendoor te entertainen werd de populaire band Grand Kallé et l’African Jazz overgevlogen. ’s Avonds speelden ze in het Hotel Plaza, waar Le Grand Kallé – echte naam Joseph Kabasele Tshamala – overdag geëngageerde gelegenheidsliedjes componeerde, zoals Table Ronde en Indépendance Cha Cha. Dat laatste nummer, een oproep voor eenheid, werd een hit in heel het zwarte continent. Logisch, want in die tijd verwierven veel Afrikaanse staten de onafhankelijkheid.JukeInde.jpg

De titel van Indépendance Cha Cha gaf al aan welke muziek werd gespeeld door de groep die meestal kortweg als African Jazz werd aangekondigd. Zij waren de eersten die Latijns-Amerikaanse dansritmes verwerkten in een stijl die ‘Afrikaanse rumba’ – of, later, soukous – werd genoemd. Bij de vijftigste verjaardag van de onafhankelijk liep er een grote tentoonstelling in het Koninklijke Museum voor Midden-Afrika in Tervuren. Daar heb ik uren doorgebracht in de ruimte die gewijd was aan deze muziek.

Niet alleen met zijn composities is Le Grand Kallé van grote invloed op de Congolese en bij uitbreiding Afrikaanse muziek geweest. Uit zijn groep stonden mensen op die solo of in andere formaties succes hadden, zoals Manu Dibango of Nico Kasanda en de in Brussel overleden Tabu Ley Rochereau, die samen Africa Fiesta vormden. Le Grand Kallé richtte ook een eigen platenlabel op, Subourboum Jazz, waar het werk van Franco Luambo’s TPOK Jazz werd uitgebracht.

In 2010 verwerkte de Belgisch-Congolese rapper Baloji heel intelligent Indépendance Cha Cha in Le Jour d’Après, het openingsnummer van zijn album Kinshasa Succursale.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

29-06-17

Donderdag 29 juni 2017

Dancing In The Dark

Bruce Springsteen

 

DANSEN MET MIJN OOM

Op deze dag in 1984 werd de fameuze clip van Dancing In The Dark opgenomen tijdens een concert van Bruce Springsteen and The E Street Band. Neen, het is geen van mijn lievelingsliedjes en Born In The U.S.A, de elpee waar het op stond, is in de verste verte niet een van mijn favoriete Springsteen-albums. Maar ik vertel graag het verhaal van de video.JukeDancing.jpg

Niemand minder dan Brian De Palma, de regisseur van pakweg ‘Carrie’, ‘The Untouchables’ en ‘Scarface’, maakte dit bekroonde pareltje. Hij had een dag eerder wat beelden geschoten tijdens een repetitie, maar de rest werd live gefilmd tijdens een concert in Saint Paul, in Minnesota. Wel was er wat in scène gezet. Zo werd Dancing In The Dark halfweg het optreden gebracht, op een moment dat het publiek op dreef was en Springsteen al fotogeniek bezweet. Nadat de camera’s van positie waren veranderd, werd het nummer nog een tweede keer gespeeld. Bruce Springsteen had nu eens geen gitaar omgord, maar volgens het scenario de handen vrij om een meisje uit het publiek op het podium te hijsen. Voor die rol had Brian De Palma Courteney Cox uitgekozen. Zij is een nicht van Springsteen. Hij is haar oom van moeders kant.

De clip was in ‘heavy rotation’ op MTV te zien en leverde de Boss de belangstelling van een jonger publiek op. Dancing In The Dark werd een grote hit en de clip kreeg allerlei prijzen. Maar ook Courteney Cox deed er haar voordeel mee. Ze mocht in ‘Family Ties’ de vriendin van Michael J. Fox spelen en met Jim Carrey was ze te zien in ‘Ace Ventura: Pet Detective’. Uiteindelijk werd ze wereldberoemd als Monica Geller in de serie ‘Friends’, een rol die ze meer dan tien jaar speelde. Merci, nonkel.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

28-06-17

Woensdag 28 juni 2017

Bluecoat Man

Diz And The Doormen

 

Jumpin' Jive

Joe Jackson

 

HET IS ALLEEN MAAR VOOR DE SAX

Op deze dag in 1846 verwierf Adolphe Sax een patent op de uitvinding die sedertdien zijn naam draagt: de saxofoon. Van toen ik als kind de fanfare zag voorbijtrekken, heb ik dat een aangenaam instrument gevonden. Vandaag waardeer ik die klanken vooral in andere genres. In de jazzsfeer is er keuze genoeg: Sonny Rollins, Charlie Parker, Wayne Shorter, Branford Marsalis of John Coltrane. Als het wat smooth moet zijn, draai ik Grover Washington Jr., bijvoorbeeld het door Bill Withers gezongen Just The Two Of Us van de succesplaat Winelight uit 1980.

Ik weet het uit een BBC-documentaire: toen Bruce Springsteen zijn begeleidingsgroep The E Street Band oprichtte, wou hij absoluut dat er een saxofoonspeler bij was. Hij had dat gezien bij The Dave Clark Five, indertijd een van zijn idolen. Na een scène die bezongen wordt in Tenth Avenue Freeze Out – ‘And the big man joined the band’ – werd Clarence Clemons de blazer van dienst. Toen hij overleed, werd hij vervangen door zijn neef Jake Clemons. Die loopt letterlijk in de voetsporen van zijn nonkel. Op het podium draagt hij namelijk altijd oude schoenen van ‘The Big Man’.

Het ultieme saxnummer vind ik Cure For Pain uit het gelijknamige album van Morphine. De song drijft op de jazzy ‘low rock’ van Dana Colley, die bariton- en tenorsax speelde bij die band. Tijdens concerten nam hij die twee instrumenten soms tegelijk in de mond.

“When I want sax I call Candy”, zei Prince. Candy Dulfer, bedoelde hij. Ze speelde inderdaad met ‘de purpere’ en trad ook op met Van Morrison, die nochtans zelf saxofoon speelt van in zijn tienerjaren. Als dochter van Hans Dulfer kreeg Candy de sax met de paplepel binnen. Wanneer men iets van de Nederlandse saxofoniste draait, is dat nogal vaak Lily Was Here, dat ze samen met Dave Stewart van Eurythmics opnam voor de soundtrack van de film ‘De Kassière’. Maar ze heeft veel leuker, funky werk uit haar lippen geperst. Upstairs bijvoorbeeld, een heel aanstekelijk fragment uit het album Big Girl.

JukeSax1.jpgJukeSax2.jpgJukeSax3.jpgNeem me niet kwalijk dat ik deze gelegenheid aangrijp om een saxofonist in de kijker te zetten die minder bekend is bij een breed publiek, maar die meespeelt op tal van mijn favoriete elpees. Zijn naam is Pete Thomas, niet te verwarren met de gelijknamige drummer van Elvis Costello & The Attractions. Vandaag komt hij aan de kost als producer en componist van televisie- en filmsoundtracks. Maar er was een tijd dat hij zijn saxkunsten verhuurde. Zo kwam ik, als fervente lezer van kleine lettertjes op hoezen, hem tegen op elpees van Dana Gillespie en het album Jumpin’ Jive van Joe Jackson, dat dreef op blazers. Hij is uiterst links te herkennen op de ‘back cover’ (foto 1). In de clip hieronder zie je hem uiterst rechts in beeld, hij is die blazer met de bril. Ook poseerde hij naast Richard Thompson op de achterkant van Hand Of Kindness, een plaat uit mijn top-10 aller tijden, waarop hij in verschillende nummers te horen is. Ik kan online alleen foto’s van de voorkant vinden (foto 2). Op het album Bluecoat Man van Diz and The Doormen – ook een lieveling van mij – staat een foto van een soort straatconcert (foto 3). Pete Thomas is in het midden van het beeld te herkennen. In die tijd ontmoette ik hem eens backstage. In mijn herinnering was het in Peer, misschien wel toen het bluesfestival daar nog ‘Peerse Fieste’ heette. Ik zie ons nog staan tussen de containers en chemische toiletten. Backstage was toen nog geen ‘Club Med’. De website van ‘Blues Peer’ maakt duidelijk dat Diz and The Doormen daar nooit op de affiche hebben gestaan, maar misschien was hij er in de begeleidingsband van een andere artiest. Soit, ik vertelde hem over die schijf en die hoesfoto. Hij viel uit de lucht, hij had geen idee dat die plaat ooit was uitgebracht. Zo ging dat toen.

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be