27-06-17

Dinsdag 27 juni 2017

Lawdy Miss Clawdy

Elvis Presley

 

IN ZWART LEDERJukeElvis.jpg

Oorspronkelijk was het van Lloyd Price, Elvis Presley nam het in 1956 op voor zijn debuut. Het verscheen echter pas als een van de bonustracks op een re-release van dat album. Maar Lawdy Miss Clawdy klinkt het allerbeste in Elvis’ uitvoering van vandaag 49 jaar geleden, live in Studio 4 van de televisiezender NBC in het Californische Burbank. Het was voor de eerste keer in zeven jaar dat de King optrad. Je zou het een voorloper van 'MTV Unplugged' kunnen noemen. Het leek wel een spontane jamsessie, maar alles was goed geregisseerd. Het publiek, dat rond Presley en zijn begeleiders zat als rond een boksring, was zorgvuldig uitgezocht. En jonge vrouwen kregen de eerste rij toegewezen. Zij moesten aantonen dat Elvis niet verworden was tot een crooner voor bejaarden. De zanger zag er stoer uit in zijn zwarte lederen jack. Hij maakte graag grapjes met zijn trouwe begeleidingsmuzikanten, gitarist Scotty Moore en drummer D.J. Fontana, die op een gitaarkist trommelde. Ook richtte hij zich tijdens Love Me Tender tot Priscilla, die tussen de toeschouwers zat, en plaagde haar lachend met de zin “You’ve made my life a wreck… euh… complete.”

Verschillende concerten werden op enkele dagen ingeblikt. Slechts een klein deel van die beelden kreeg, naast talrijke andere opnamen, een plaats in het televisieprogramma ‘Elvis’ dat voor het eerst op 3 december 1968 werd uitgezonden. Gewoonlijk heeft men het over de ‘68 Comback Special’. Sedert het eens op Nederland 3 was te zien, staat het op mijn harde schijf. En als ik er nog eens naar kijk, spoel ik na Lawdy Miss Clawdy altijd terug om het nog eens te horen.

 

 Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

26-06-17

Maandag 26 juni 2017

Knock On Wood

Eddie Floyd

 

HOUT VASTHOUDEN

Vandaag wordt Eddie Floyd tachtig. Hij heeft veel op zijn palmares, maar de goegemeente kent hem voornamelijk van Knock On Wood uit 1966. Als jonge tiener, lang voor ik besef had van wat soul was, laat staan dat ik wist wat het platenlabel Stax betekende in de muziekgeschiedenis, hield ik al van dat liedje. Vandaag kan ik het nog woord voor woord meezingen. JukeWood.jpg

Eddie Floyd schreef Knock On Wood met Steve Cropper, een gerenommeerd sessiemuzikant en gitarist van het huisorkest van Stax, dat we inmiddels kennen als Booker T. and the MG’s. Hoe dat in zijn werk ging, vertellen de twee uitgebreid in het op augustus gedateerde maandblad Uncut, dat nu in de winkel ligt. Het gebeurde in het Lorraine Motel in Memphis, de plek waar Martin Luther King in 1968 werd doodgeschoten. Ze gingen daar wel eens vaker in alle rust aan een song sleutelen. Als de bruidssuite niet bezet was, kregen ze die toegewezen.

‘It’s like thunder and lightning. The way you love me is frightening.’ Zulke zinnen vallen niet uit de lucht. Of net wel. De song werd geschreven tijdens een hels onweer. Vandaar de inspiratie. Eddie Floyd in Uncut: “Ik vertelde Steve dat mijn broer bang was voor onweer.” Steve Cropper: “Dus dachten we het eens over bijgeloof te hebben. Van zwarte katten tot onder ladders lopen, alles passeerde de revue, maar het lukte ons niet.” Hij vroeg aan zjin compagnon: “What do people for good luck?” Eddie Floyd klopte op tafel en zei: “Knock on wood.” Toen hadden ze het.

Het nummer werd de volgende dag al opgenomen, met een door trompettist Wayne Jackson geschreven blazerarrangement, met Steve Cropper op gitaar, Donald ‘Duck’ Dunn op bas, Isaac Hayes aan de piano en Al Jackson Jr. achter het drumstel. Het was die laatste die tijdens de opname afkwam met het idee een stop in te bouwen. ‘I’d better knock – boom boom boom boom – on wood.’ Dat werd de ‘hook’ van de song.

Knock On Wood van Eddie Floyd werd een Amerikaanse nummer 1. Tientallen covers volgden. Al in 1967 brachten Otis Redding en Carla Thomas het als een duet. De meest succesvolle uitvoering was echter het discodingetje dat Amii Stewart ervan maakte. Dat werd zelfs twee keer een topper. Eerst in 1979 en daarna bij de re-release in 1985. In Uncut zegt Steve Cropper tot mijn verbazing dat hij haar cover ‘a realy nice version’ vindt. The American Breed nam het op, David Bowie bracht een live-versie als single uit en Eric Clapton zette Knock On Wood op de elpee Behind The Sun. Toen Eddie Floyd Claptons cover had gehoord, zei hij tegen Duck Dunn: “Man, it sounds real close to our version.” Vooral de baslijn vond hij gelijkend. Dat was niet toevallig. Duck Dunn antwoordde: “That’s me, big dummy, playing bass!”

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

 

 

25-06-17

Zondag 25 juni 2017

Love Hurts

The Everly Brothers

Roy Orbison

Gram Parsons & Emmylou Harris

Nazareth

 

SCHRIJVERSECHTPAAR

Vandaag dertig jaar geleden overleed Boudleaux Bryant, een van de voornaamste country- en popsongschrijvers uit de jaren vijftig en zestig. De meeste hits pende hij samen met zijn vrouw, Felice Bryant. Toen die nog gewoon Matilda Scaduto heette, werkte ze als liftbediener in een hotel. Het is daar dat ze Boudleaux voor het eerst ontmoette. Naar eigen zeggen had ze op haar achtste zijn gezicht al eens gezien in een droom en had ze al die tijd gehoopt die man te vinden. Dat verhaaltje resulteerde in All I Have To Do Is Dream, wat een nummer 1 werd voor The Everly Brothers. Don en Phil hebben trouwens nog meer werk van het schrijversechtpaar op plaat gezet, zoals Bye Bye Love, Bird Dog, Devoted To You en – nog een nummer 1 – Wake Up Little Susie. De Everly’s namen ook als eerste artiesten Love Hurts van de Bryants op. Voor hen werd het geen hit, wel voor Roy Orbison. Het meest succesvol was echter de hardrockuitvoering van de Schotse band Nazareth in 1975. Ook bekend is de versie van Gram Parsons en Emmylou Harris, die verscheen op Parsons’ postume elpee Grievous Angel. Het is sedertdien een onvermijdelijk onderdeel van een concert van Emmylou Harris. Die zangeres heeft het inmiddels verschillende keren solo opgenomen. In het begin van haar carrière heeft zij nog meer materiaal van Boudleaux en Felice Bryant op plaat gezet, bijvoorbeeld Sleepless Nights op haar eigenlijke debuut Pieces In The Sky. Vijf jaar eerder had ze wel al het album Gliding Bird uitgebracht, maar dat wordt meestal niet meegerekend. Ze schreef haar voornaam toen trouwens nog in twee delen: Emmy-Lou.

Het echtpaar Bryant verzamelde maar liefst 59 muziekonderscheidingen. Hun songs werden opgenomen door een diversiteit aan artiesten. Van Buddy Holly (Raining In My Heart), Jim Reeves en Frankie Laine tot Simon & Garfunkel, The Grateful Dead en Elvis Costello. Zelfs Bob Dylan zette in 1970 twee nummer van de Bryants op zijn elpee Self Portrait.

Leuk om weten is dat Billy Roberts, de auteur van Jimi Hendrix’ klassieker Hey Joe, inspiratie voor de songtekst vond in Hey Joe!, een countryhit die Boudleaux Bryant in 1953 voor Carl Smith schreef. Dat lied droeg, op een uitroepteken na, niet alleen dezelfde titel, het had ook de vorm van vraag en antwoord.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

 

 

https://youtu.be/soDZBW-1P04

 

24-06-17

Zaterdag 24 juni 2017

Rattlesnake Shake

Mick Fleetwood

 

JukeFl1.jpgMET DE SLANG IN DE HAND

Vandaag wordt Mick Fleetwood zeventig. We gaan het niet hebben over de zes weken dat hij de drummer van John Mayall’s Bluesbreakers was, maar we kunnen niet heen rond Fleetwood Mac, de groep waarin hij nu al meer dan veertig jaar de trom roert. Toch trek ik bij deze gelegenheid zijn solodebuut The Visitor uit 1981 nog eens uit mijn kast. Als ik de platenhoes openklap, zie ik een verzameling vrolijke foto's. Het moet er een leuke bedoening zijn geweest. 

 

JukeFl2.jpgOmdat de elpee in Ghanese hoofdstad Accra werd opgenomen, is er veel Afro-percussie op te horen, bijvoorbeeld in Amelle en vooral in O’ Niamali, allebei composities van ene Nii Amartey. Maar het album opent met een ferme lap neo-bluesrock, Rattlesnake Shake. De song klinkt niet alleen als in de beginperiode van Fleetwood Mac, hij dateert ook van toen. Het was in 1969 een track op hun elpee Then Play On en eigenlijk de eerste single, nog voor Oh Well een hit werd op 45 toeren. Rattlesnake Shake werd geschreven door de toenmalige frontman Peter Green. Zowel hij als Mick Fleetwood hebben bevestigd wat elke goede verstaander al had begrepen: het gaat over masturberen. Met een inside joke verwijst de tekst trouwens naar een handkar rijdende Fleetwood. ‘Now, I know this guy. His name is Mick. He don’t care when he ain’t got no chick. He do the rattlesnake shake.’ Opmerkelijk is dat Peter Green als gitarist en zanger te horen is op de versie van Fleetwoods soloproject, zij het dat hij op de hoes Peter Greenbaum wordt genoemd. In beide versies is het typische geluid van een ratelslang te horen. Voor het origineel kwamen die geluidseffecten van bandopnames van echte reptielen. Op The Visitor van Mick Fleetwood staat nog een ander nummer dat eerder door Fleetwood Mac op plaat was gezet. Dat is het eerste nummer op de B-kant, Walk The Line. Die song werd geschreven door Lindsay Buckingham en verscheen in 1979 op de dubbelelpee Tusk. Voor zijn remake deed Mick Fleetwood niet alleen een beroep op de Afrikaanse groep Adjo, hij nodigde ook George Harrison uit om mee te spelen. Een tijdlang was Fleetwood de schoonbroer van Harrison. Ze waren getrouwd met Pattie en Jennie Boyd, het meest bezongen zussenpaar uit de rockgeschiedenis. Maar over hen gaan we het niet hebben. Hun liefdeslevens zijn hier al meer dan eens aan bod gekomen. Blader bijvoorbeeld eens terug naar Jennifer Jupiter van Donovan, Something van The Beatles of Layla van Derek and The Dominos. Al die songs verwijzen naar een van die twee.

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

23-06-17

Vrijdag 23 juni 2017

The Crying Game

Dave Berry

 

TRANEN MET TUITEN

Op deze dag in 1964 nam Dave Berry The Crying Game op, een nummer waarvan ik altijd heb gehouden. Het werd een dikke Britse hit, maar bij ons deed het plaatje niets. Pas een jaar later begon Berry hier te scoren. Eerst met Little Things, een cover van Bobby Goldsboro. Daarna  met Mama, oorspronkelijk van B.J.Thomas. En tussendoor nog het meest met This Strange Effect, een compositie van Ray Davies van The Kinks, waarmee hij de eerste plaats haalde in de Belgische en de Nederlandse hitparade. In 1998 werd This Strange Effect nog gecoverd door Hooverphonic op het album Blue Wonder Power Milk.

JukeBerry.jpgThe Crying Game werd geschreven door Geoff Stephens, een Britse songwriter die veel hits afleverde in de sixties en seventies. Hij had onder meer de hand in There’s A Kind Of Hush van Herman’s Hermits, Sorry Suzanne van The Hollies, Goodbye Sam Hello Samantha van Cliff Richard en Knock Knock Who’s There?, de Eurosonginzending van Mary Hopkin. Met Silver Lady deed hij David Soul een Britse nummer 1 cadeau. Ook The New Seekers kregen zo’n geschenk van hem: You Won’t Find Another Fool Like Me. Geoff Stephens stichtte in 1966 The New Vaudeville Band die in de VS de eerste plaats haalde met het debuut Winchester Cathedral, ook een werkstuk van hem. Ik hoor het u al fluiten…

Jimmy Page van Led Zeppelin, die in die tijd zijn diensten verhuurde aan iedereen die ervoor wou betalen, speelde gitaar op The Crying Game. Een ander veelgevraagde studiomuzikant, Big Jim Sullivan, was ook van de partij. Hij gebruikte voor deze opname als eerste een wah-wahpedaal. Sullivan heeft nog meer primeurs op zijn naam. Hij introduceerde de 12-snarengitaar in Groot-Brittannië en was de eerste Britse eigenaar van een Gibson Les Paul. Verder creëerde hij een nieuwe sound door zijn instrumenten te bespannen met banjosnaren en was hij de eerste die geluiden vervormde met een fuzzbox. Dat was voor Hold Me van P. J. Proby. Ook hanteerde hij de ‘talk box’ lang voor Peter Frampton die toepassing wereldberoemd maakte met Show Me The Way.

Brenda Lee coverde dit nummer al in 1965. Later volgden nog versies van een diversiteit aan artiesten, van Percy Sledge over Chris Spedding tot Kylie Minogue. In 1992 nam Boy George met succes The Crying Game op. Dat werd de themasong van de heel interessante, gelijknamige film van de Ierse regisseur Neil Jordan. Trouwens, ook het origineel werd gebruikt in die prent. Hoezeer Dave Berry gehecht is aan dit juweeltje mag blijken uit het feit dat hij zijn officiële website naar The Crying Game heeft genoemd. Daar ontdekken we niet alleen dat er de jongste jaren geregeld compilatie-cd’s van hem zijn verschenen, maar ook dat hij op zijn 76ste nog altijd optreedt. Zo toerde hij in ‘The Solid Silver 60’s Show’, een retrospektakel met verder Brian Hyland, Amen Corner, The Merseybeats en Peter Noone, de vroegere frontman van Herman’s Hermits. Maar hij staat ook alleen op de affiche met zijn begeleidingsband The Cruisers. Zo spelen spelen Dave Berry & The Cruisers op 27 augustus op de Vostertfeesten in Bree. Allen daarheen! En uw zakdoek niet vergeten.  

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be