11-09-17

Maandag 11 september 2017

Don’t Look Back

Peter Tosh

 

DE DOOD MET DE KOGEL

Het is vandaag dertig jaar geleden dat Peter Tosh werd vermoord. Toen hij na een tournee thuiskwam, werd hij opgewacht door drie gewapende kerels. Een van die mannen kende hij goed. Hij had die kerel een baantje bezorgd toen die na een lange gevangenisstraf vrijkwam. Het trio eiste geld, maar Tosh zei dat hij geen cash in huis had. Urenlang werd hij vastgehouden en gefolterd, maar er kwam geen dollar op tafel. Was de overval niet zo jammerlijk geëindigd dan zou je het vervolg kunnen vergeleken worden met een slapstickfilm. Terwijl de gijzeling nog bezig was, liep het huis vol met vrienden en buren die Tosh na zijn lange afwezigheid kwamen verwelkomen. Het had veel van een houseparty. Omdat er almaar meer volk toestroomde, raakten de gangsters zenuwachtig en gefrustreerd. Een zette een pistool tegen het hoofd van Peter Tosh en schoot hem met één kogel dood. Daarop begonnen de twee anderen in het rond te schieten. In het tumult werden nog twee mensen gedood en vielen verscheidene gewonden. Toppunt is dat de daders konden ontkomen en twee van hen nooit geïdentificeerd werden. De derde kreeg de doodstraf, omgezet in levenslang.

JukeTosh.jpgPeter Tosh, die eigenlijk Winston Hubert McIntosh heette, was met Bunny Wailer en Bob Marley stichtend lid van The Wailers. Heel zijn leven heeft hij geijverd voor het wettelijk gebruik van marihuana. Zijn solodebuut heette niet voor niets Legalize It. Een joint heb ik nooit mogen delen,maar ik ben wel eens met hem in de drank gedoken. Het gebeurde in 1979 backstage op Pinkpop, dat toen nog in Geleen plaats vond en maar een half dozijn groepen op de affiche had staan. Traditioneel mocht een Nederlandse band het festival openen. Dat jaar was dat Massada. Na de funky Average White Band (Pick Up The Pieces) volgden Dire Straits, The Police, Elvis Costello en Rush. En ergens tussendoor trad ook Peter Tosh op.

Urbanus, voor wie Pinkpoporganisator Jan Smeets het management in Nederland waarnam, had zijn vrouw meegebracht. In mijn herinnering droegen ze allebei een salopette. Ze zaten aan de rand van het zwembad dat zich in de gemeenschappelijke ruimte voor artiesten, pers en genodigden bevond. Hoewel nog vroeg in juni, was het een warme pinkstermaandag. Sting, die toen nog maar één album met The Police uit had, droeg in die tijd onveranderd overalls op het podium. Zwetend als een paard liep hij na de bisnummers de trappen af en sprong voor de ogen van een verbaasde Urbanus met zijn kleren aan in het water.

In een voor de gelegenheid opgetrokken tentje organiseerde de platenmaatschappij van Peter Tosh een receptie, waar alleen bier van het Jamaicaanse merk ‘Red Stripe’ uit blikjes werd gedronken. Waarover ik met hem heb gebabbeld,weet ik niet meer, maar ik heb nog altijd het singletje I’m The Toughest, dat ik toen van hem kreeg. En lange tijd heeft een leeg blikje ‘Red Stripe’ als aandenken op mijn bureau gestaan. Mick Jagger liep er ook rond. Hij had korte tijd daarvoor samen met Peter Tosh een hit gemaakt van Don’t Look Back, oorspronkelijk een nummer van The Temptations. Jan Smeets hoopte dat de opper-Stone tijdens het concert van zijn reggaevriend mee op het podium zou klimmen. Maar dat ging niet door. Jagger weigerde omdat de televisie opnames maakte.

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

10-09-17

Zondag 10 september 2017

Same Old Lang Syne

Dan Fogelberg

 

ER IS EEN STRAAT NAAM HEM GENOEMD*

Op deze dag in 2008 werd de naam van Abingdon Street in Peoria (Illinois) veranderd in Fogelberg Parkway. Het was een eerbetoon aan de daar geboren singer-songwriter Dan Fogelberg, tien jaar geleden van ons heen gegaan. Dat precies die straat zijn naam kreeg, heeft te maken met een van zijn meest bekende songs. Dat was de plek waar het verhaal uit Same Old Lang Syne zich afspeelt. De song stond op de elpee The Innocent Age uit 1981, maar was vooraf al op single verschenen.

JukeFogel.jpgEr bestaat geen twijfel over dat het nummer autobiografisch was. Niet alleen hij, maar ook de vrouw die ter sprake komt, heeft dat bevestigd. De tekst is letterlijk het verslag van Fogelbergs ontmoeting met een voormalig lief. Ze kwamen elkaar op kerstavond tegen in hun geboorteplaats, waar ze waren teruggekeerd voor een familiefeest en uitgestuurd werden om nog gauw wat boodschappen te doen. In een warenhuis aan wat toen nog Abingdon Street heette, zagen ze elkaar onverwacht. Geen café in de buurt was nog open, dus kochten ze wat blikjes bier en dronken die uit terwijl ze twee uur zaten te praten in de auto.

In ‘Drie Wijzen’-termen kunnen we zeggen dat Dan Fogelberg nooit heeft verborgen dat dit verhaal waar was. Wel heeft hij altijd de naam van de vrouw in kwestie geheim gehouden. Zij is na zijn dood zelf naar buiten gekomen in de plaatselijke pers. Jill Anderson heet ze, als je het wilt weten. Ze hoorde het liedje eens op de radio toen ze naar haar werk reed en besefte meteen dat het over haar ging. Er zaten wel twee fouten in de tekst, vertelde ze aan ‘Peoria Journal Star’. Ze had geen groene, maar blauwe ogen en ze was niet getrouwd met een architect.

Dit gezegd zijnde, moeten we nog vermelden dat Dan Fogelberg vlotjes citeerde uit de klassieke muziek. Ik ben onbevoegd om dat te herkennen, maar het schijnt dat Same Old Lang Syne stoelt op Ouverture 1812 van Pjotr Tsjaikovski. Wat ik wel weet is dat de titel verwijst naar Auld Lang Syne, een traditioneel afscheidslied dat Jools Holland in zijn oudejaarsshow ‘Hootenanny’ altijd laat spelen door de Regimental Band of the Scots Guards en dat meesterlijk verwerkt is in New Year’s Eve van Tom Waits op het album Bad As Me.

 

*De titel van deze bijdrage is een parafrasering van ‘Er is een pad naar hem genoemd, want een straat kon er niet af’ uit Jacob Olle van Herman van Veen, te vinden op de elpee Voor Een Verre Prinses uit 1970.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

09-09-17

Zaterdag 9 september 2017

There Goes Another Love Song

Outlaws

 

IN VUUR EN VLAM

Het is vandaag tien jaar geleden dat Hughie Thomasson overleed. Hij was gitarist, zanger en een van de stichters van Outlaws. Ook schreef hij de meest bekende nummers van die groep, waaronder de gitarendemonstratie Green Grass And High Tides en vooral There Goes Another Love Song. Dat zijn respectievelijk de slottrack en de opener van hun titelloze debuutelpee uit 1975. Ik lustte het wel. Ja, het waren southern rockers, maar ze konden zich onderscheiden door meer country in hun mix te draaien en vooral door drie- tot vierstemmig te zingen. Daardoor stonden ze dichter bij westkustkerels als Eagles en Poco, die ik in de tijd ook adoreerde.

JukeOutlaws.jpgJukeOutlaws2.jpgHughie Thomasson wordt wel eens de ziel van de Outlaws genoemd omdat hij de lead vocals van hun hits voor zijn rekening nam. En omdat zijn gitaarspel het geluid van de band typeerde. ‘The Flame’ was zijn bijnaam, een verwijzing naar zijn vlammend snarenspel.

Mathemastisch is hun 1980-cover van Ghostriders In The Sky, in 1948 geschreven door Stan Jones, hun grootste hit. Maar There Goes Another Love Song deed het aanzienlijk goed in de Amerikaanse hitparade en scoorde nog beter in Europa. Hier werd het wel veel op de radio gedraaid, maar haalde het de lijsten niet. In Nederland was 24 de hoogste positie. By the way, ik heb het ook nog op de precies veertig jaar geleden verschenen verzamelelpee South’s Greatest Hits staan. Op die aanrader kom je ook pakweg Elvin Bishop (Fooled Around And Fell In Love), Dr.John (Right Place, Wrong Time), Gregg Allman (Midnight Rider) en Lynyrd Skynyrd (Sweet Home Alabama) tegen. O, nu die naam valt, Hughie Thomasson heeft een tijdlang bij Lynyrd Skynyrd gespeeld. Outlaws was toen uit elkaar gevallen, maar de band schijnt ondertussen weer te bestaan. Vorig jaar hebben ze nog een dubbele live cd uitgebracht.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

 

08-09-17

Vrijdag 8 september 2017

Enjoy Yourself

Prince Buster

 

DE PRINS VAN JAMAICA

Het is vandaag een jaar geleden dat Prince Buster op 78-jarige leeftijd overleed. Op zijn paspoort stond Cecil Bustamente Campbell. Zijn tweede voornaam was een verwijzing naar William Bustamente, een socialistische activist en de eerste premier van het onafhankelijke Jamaica. Maar dat geheel terzijde.

jukebuster.jpgIk leerde hem kennen ten tijde van de Britse ska-revival in de jaren zeventig. In mijn opsomming zo dadelijk zal het je verbazen hoeveel er toen naar hem werd verwezen. Daarmee is de invloed van deze artiest in de popgeschiedenis bewezen. Met wat zin voor overdrijving zou je kunnen zeggen dat hij even veel als Bob Marley heeft bijgedragen aan de internationale verspreiding van Jamaicaanse muziek.

Hier gaan we. De band Madness leende zijn naam van een nummer van Prince Buster en bracht hem een eerbetoon op hun eerste single The Prince. Op de B-kant stond trouwens de Madness-versie van de song Madness. De eerste grote hit van ie groep werd One Step Beyond, wat – jawel, hoor – een song van Prince Buster was. Op de elpee I Just Can’t Stop van The Beat – wat heb ik die veel gedraaid! – staan twee covers van Prince Buster: Rough Rider en Whine & Grine. The Specials, de ska-toppers uit die periode, coverden zijn Too Hot op hun titelloos debuutalbum. Maar op diezelfde plaat verwerkten ze in Stupid Marriage ook elementen uit Judge Dread van Prince Buster en in Gangsters fragmenten uit zijn Al Capone, waarmee ‘de prins’ zelf drie maanden in de Britse hitparade had gestaan in 1967. Op hun tweede elpee More Specials zetten The Specials Enjoy Yourself van Prince Buster. Dat nummer heb ik hier ook nog op de cd Friends 3 van Jools Holland & His Rhythm & Blues Orchestra uit 2003. Daar wordt het wel gezongen door Prince Buster zelf. Hij was toen 65 jaar. Overigens, in de band van Jools Holland blies Rico Rodriguez een tijdlang de trombone. In de jaren zestig heeft die in Jamaica nog meegespeeld op de eerste platen van Prince Buster. Let op het televisiefragment: naast Prince Buster en Rico Rodriguez doen ook Georgie Fame op orgel, de Engelse folkvedette Eliza Carthy – dochter van nog grotere folkvedetten Martin Carthy en Norma Waterson – op viool en zanger Suggs van Madness mee.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

 

07-09-17

Donderdag 7 september 2017

You Send Me

Sam Cooke

 

MIJLPAAL IN DE SOUL

Zestig jaar geleden bracht Sam Cooke zijn debuutsingle You Send Me uit. Hij had eerder wel al een plaatje gemaakt onder de naam Dale Cook. De schrijfwijze van Cook, zonder ‘e’, was trouwens zijn echte familienaam. Naar zijn voorbeeld verlengde Marvin Gaye later zijn echte naam Gay ook met een ‘e’.

JukeCooke.jpgOorspronkelijk was het de bedoeling You Send Me op de B-kant van Cooke’s versie van Summertime te zetten, maar dat ging in laatste instantie niet door zodat de song een Amerikaanse nummer 1 kon worden en vandaag geldt als een mijlpaal in de geschiedenis van de soul. De interessante originals- en coverswebsite www.secondhandsongs.com vermeldt maar liefst 77 andere versies van het nummer, in de meest uiteenlopende genres. De oudste cover, die van Teresa Brewer, verscheen in hetzelfde jaar als het origineel en haalde de achtste plaats in de hitparade. Omdat veel Amerikaanse radiostations weigerden platen van zwarte artiesten te draaien, was het in de jaren vijftig gebruikelijk dat zij gecoverd werden door blanken en dat die producties bijna gelijktijdig in de winkel kwamen.

Sam Cooke heeft You Send Me zelf geschreven, al stond lange tijd zijn broer Charles L.C. Cook als auteur vermeld. Het was een gul gebaar van de zanger. De twee zongen al van in de jaren veertig samen in de gospelgroep The Singing Children.

Art Garfunkel vertelde in het magazine Rolling Stone een leuke anekdote over de single. Het was in de tijd dat hij met Paul Simon, toen nog onder de naam Tom and Jerry, zijn eerste plaatjes maakte. De twee liepen persoonlijk van radiostation naar radiostation om hun opnames te promoten. “Het leek alsof wij overal alleen maar You Send Me hoorden”, zei Art Garfunkel. “Lopend door gangen en in trappenhallen heb ik het zeker duizend keer meegezongen. Let wel, het was een plezier om mee te zingen met Sam Cooke.”

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be