10-03-17

Vrijdag 10 maart 2017

A Horse With No Name

America

 

STOKPAARDJE

Vandaag 45 jaar geleden kreeg America in de V.S. een Gouden Plaat voor A Horse With No Name. Voor het einde van maart ‘72 hadden ze drie weken op de eerste plaats gestaan in de Billboard Hot 100.

JukeAmerica.jpgDe drie bandleden van America waren Amerikanen, maar de groep werd in Groot-Brittannië opgericht en hun platen werden opgenomen in Londen, waar ze woonden. Het waren namelijk zonen van VS-militairen op een buitenlandse missie. Hun titelloze debuutelpee verscheen eind 1971 en het was de bedoeling de track I Need You als single uit te brengen. Uiteindelijk koos men voor een nieuwe song. Men ging terug de studio in om A Horse With No Name in te blikken. Zo komt het dat dat nummer enkel op 45 toeren verscheen en niet op de elpee te vinden was.

Er wordt wel eens beweerd dat de tekst over drugs gaat, maar zanger Dewey Bunnell, die de song op zijn negentiende schreef, blijft erbij dat hij enkel taferelen schetste die hij zich herinnerde uit de tijd dat zijn vader in een luchtmachtbasis in het Californische Santa Barbara gekazerneerd was. De oorspronkelijk titel was trouwens Desert Song.

Op YouTube staan clipjes van de song, waarbij verkeerdelijk Neil Young als zanger wordt aangeduid. Bij de eerste beluistering van A Horse With No Name dachten inderdaad veel mensen dat ze een nieuwe plaat van de Canadese singer-songwriter hoorden. Veel recensenten hekelden de overduidelijke gelijkenissen met Youngs werk. Het zit in de structuur van de song en in de toon van de stem. Dewey Bunnell heeft nooit ontkend dat Neil Young een inspiratiebron voor hem was. “Vreselijk”, zei hij in Rolling Stone, “als je je best moet doen om niet te klinken als iemand anders, terwijl dat echter gewoon je eigen stem is.” Cynisch is dat America met A Horse With No Name Neil Young met Heart Of Gold van de eerste plaats in de Amerikaanse hitparade stootte.

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

09-03-17

Donderdag 9 maart 2017

Farther On Down The Road

Eddie & The Hot Rods

 

WAAR IS EDDIE?

Op deze dag in 1979 brachten Eddie & The Hot Rods de elpee Thriller uit. Linda McCartney is op enkele nummers als achtergrondzangeres te horen. Twee jaar eerder hadden ze onder de naam The Rods een Britse hit gehad met Do Anything You Wanna Do. En nog een jaar eerder kwamen ze voor het eerst in de hitparade met de single Teenage Depression. Die titel zegt genoeg. Dit zootje ongeregeld was een van de meest besproken bands in het begin van de punkrage. Sex Pistols debuteerden in hun voorprogramma, om maar iets te zeggen.

JukeEddie.jpgEddie & The Hot Rods onderscheidden zich echter van de reguliere punkgroepen door hun sound te baseren op rhythm-and-blues, zoals pakweg Dr Feelgood deed. Eigenlijk wilden ze niets met punk te maken hebben, hard en snel spelen, dat was hun enige betrachting. Met het verstrijken van de jaren, werden ze trouwens veel rustiger. Zo komt het dat men hen vandaag meestal indeelt bij de pub rock. Onder die noemer past zeker de elpee Fish ‘N’ Chips uit 1980, die nu hier op de draaitafel ligt. Ik lees op de hoes dat Al Kooper niet alleen de producer van de plaats was, maar ook meespeelde op keyboards en gitaar. Grappig is de vermelding dat de backing vocals werden verzorgd door Roland Vocoder. Het tweede nummer op de B-kant is er een dat ik nog altijd graag beluister: Farther On Down The Road. Soms staat er nog (You’ll Accompany Me) achter de titel, maar op mijn exemplaar van de plaat is dat niet het geval. Met punk heeft dat helemaal niets te maken, het is zelfs een cover van bluesartiest Taj Mahal, die het in 1969 op zijn prachtige dubbelepee Giant Step / De Ole Folks At Home zette. Let op: Farther On Down The Road mag niet verward worden met Further On Up The Road, wat in de internetwereld nochtans hier en daar gebeurt. Further On Up The Road werd in 1957 voor het eerst op plaat gezet door Bobby ‘Blue’ Bland, maar is vooral bekend in de versie van Eric Clapton op de elpee E.C. Was Here uit 1975. Clapton heeft het nummer later trouwens nog verschillende keren opgenomen. En om het helemaal ingewikkeld te maken: Clapton heeft ook Farther On Down The Road van Taj Mahal opgenomen. Het is de openingstrack van zijn haast onopgemerkte cd Old Sock uit 2013. Taj Mahal speelt daar trouwens op mee.

Maar we hadden het over Eddie & The Hot Rods. Ze schijnen nog altijd te bestaan, al hebben we inmiddels meer dan twintig bandleden zien passeren. Alleen zanger Barrie Masters is er al die jaren bij geweest. En, o ja, nooit speelde er een Eddie bij Eddie & The Hot Rods. Dat was de naam van een pop die zij in hun beginjaren tijdens concerten op het podium plaatsten.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

08-03-17

Woensdag 8 maart 2017

Get A Job

The Silhouettes

 

WERKLOOSHEID JukeSilh.jpg

Vandaag twintig jaar geleden overleed Raymond Edwards. Hij zong de baspartijen in de Amerikaanse doo-wopgroep The Silhouettes. In 1957 hadden ze een nummer 1met Get A Job, nota bene de B-kant van hun debuut I Am Lonely. Gezien ik toen nog maar een jaar was, leerde ik het nummer natuurlijk pas veel later kennen, namelijk toen het in 1987 opdook op de soundtrack van de film ‘Good Morning, Vietnam’. Nu heb ik het op verschillende verzamelplaten staan.

Hoewel een heel aanstekelijk liedje, gaat het over de manier waarop werkloosheid en het tevergeefs zoeken naar een baan relaties onder druk kan zetten. Richard Lewis, de tenor van het kwartet, schreef Get A Job, maar de andere leden van het gezelschap werden als medeauteurs vermeld omdat ze, improviserend met ‘sha na na’ en ‘dip dip dip’, de catchy onderdelen van de melodie aanreikten. Veel doo-wopgroepen imiteerden dat later. Overigens, het is uit dat ‘sha na na’-refreintje dat de rock-‘n-rollrevivalgroep Sha Na Na zijn naam distilleerde.

Op zoek naar een opvolger voor hun grote hit bleven The Silhouettes inspiratie zoeken in de socio-economische situatie van die tijd, bijvoorbeeld met de single Heading For The Poorhouse. Maar nooit konden ze het succes van Get A Job evenaren. Zo komt het dat ze worden ingedeeld bij de ‘one hit wonders’.  

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

07-03-17

Dinsdag 7 maart 2017

Foot Stompin Music

Bohannon

 

JukeBoh1.jpgJukeBoh2.jpgHETZELFDE LIEDJE

Vandaag wordt Hamilton Bohannon 75. Op de hoezen van zijn platen liet hij wel alleen zijn familienaam afdrukken. Ik weet het wel, het was altijd hetzelfde liedje. Maar zijn grootste hits, Foot Stompin Music uit 1974 en Disco Stomp van een jaartje later, zijn nog altijd ‘floor fillers’. Zelfs iemand als ik, die zelden of nooit op de dansvloer verschijnt, kan er niet bij blijven stilstaan. Foot Stompin Music staat op mijn vaste setlist als er een party moet geanimeerd worden. Ik heb de originele single en de remix uit 1986 op maxi.

Bohannon was van opleiding drummer. Ja, ritme dat had hij wel. Ooit speelde Ray Parker Jr in zijn band. Later werd zijn muziek vaak gesampled, onder meer door Jay Z, Snoop Dogg en Paul Johnson, die in 1999 zijn succes Get Get Down baseerde op Bohannons Me And The Gang. David Byrne, Tina Weymouth, Chris Frantz en Jerry Harrison van Talking Heads brachten hem als het ware een eerbetoon door in het door hen geschreven Genius Of Love van Tom Tom Club zijn naam in één adem te noemen met onder meer Bob Marley, Smokey Robinson en James Brown. Meisjesstemmen hijgen haast ‘Bohannon, Bohannon, Bohannon, Bohannon’ en dan rekt een rauwe mannenstem ‘James Brown, James Brown’.

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

06-03-17

Maandag 6 maart 2017

I’ve Got The Music In Me

Kiki Dee

 

JukeKiki.jpg“IK WOU DAT IK

‘THE MUSIC’ WAS”

Vandaag viert Kiki Dee haar zeventigste verjaardag. Haar grootste hits waren Don’t Go Breaking My Heart, een duet met Elton John uit 1976, en I’ve Got The Music In Me uit 1974. Toen ik die laatste single eens liet draaien in het BRT-programma ‘De Vlag en de Lading’ kondigde producer en presentator Michel Ilsen de song af met de woorden die mij tot vandaag zijn bijgebleven: “Dat was Kiki Dee met I’ve Got The Music In Me. Ik wou dat ik 'the music’ was.” Jaja, dat kon toen allemaal bij Omroep Limburg.

Pauline Mattthews is de echte naam van Kiki Dee. Ze werkte lange tijd als studiozangeres en is zo onder meer te horen op platen van Dusty Springield. Op het einde van haar carrière trad ze vooral aan in musicals. Maar tussendoor heeft ze veertig singles en twaalf albums uitgebracht. I’ve Got The Music In Mee werd geschreven door Bias Boshell, de toetsenist van The Kiki Dee Band. De song werd onder meer gecoverd door Thelma Houston, Tina Turner & Cher, Heart en Sheena Easton.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be