06-05-17

Zaterdag 6 mei 2017

Heal The World

Judith Hill

 

DAT WAS HET DAN

Vandaag viert Judith Hill haar 33ste verjaardag. De straffe zangeres heeft een Afrikaanse vader en een Japanse moeder. Ze komt voor in ‘20 Feet From Stardom’, een interessante documentaire film over achtergrondzangeressen, die ik hier al eerder heb aangehaald. In de loop der jaren werd ze ingehuurd door pakweg Gregg Allman, Carole King, Rod Stewart en Robbie Williams. Hoewel Michael Jackson op plaat het duet I Just Can’t Stop Loving You met Siedah Garrett zong, werd Judith Hill gevraagd om het nummer live met hem te zingen op de tournee ‘This Is It’. Na maanden samen repeteren, ging het plan niet door omdat Michael Jackson op 25 juni 2009 overleed. Dan liet ze haar soulstem maar klinken tijdens de afscheidsplechtigheid in het Staples Center in Los Angeles. Topartiesten uit de Motownstal stonden met open mond te luisteren, zoals te zien is in de clip hieronder. De beelden van haar kippenvelversie van Heal The World gingen toen de wereld rond, wat resulteerde in internationale belangstelling voor haar. Haar debuutalbum Back In Time mocht ze zelfs opnemen met Prince in Paisley Park. Maar ja, die is er inmiddels ook al niet meer.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

05-05-17

Vrijdag 5 mei 2017

The L&N Don’t Stop Here Anymore

Billy Bragg & Joe Henry

 

IN EEN KLEIN STATIONNETJE

De locomotief heette La Flèche en trok zeven rijtuigen. Op deze dag in 1835 reed de eerste trein op het Europese vasteland van Brussel naar Mechelen. Hij vertrok met 23 minuten vertraging omdat het kanon haperde toen men het startschot wou geven.

JUkeTrain.jpgTreinliedjes, zo zijn er duizenden. Je hebt er waarin een trein in de verte voorbijrijdt, zoals Folsom Prison Blues van Johnny Cash. Je hebt er die de uurregeling citeren, zoals 2:19 van Tom Waits en 5:15 uit de rockopera Quadrophenia van The Who. Je hebt er die het geluid en het ritme van de wielen imiteren, zoals het ontelbaar gecoverde Chattanooga Choo Choo, oorspronkelijk van Glenn Miller and his Orchestra, of Choo Choo Ch’Boogie, origineel van Louis Jordan & His Tympany Five. Je hebt er die over een welbepaalde trein vertellen, zoals City Of New Orleans van Steve Goodman, bekend in de uitvoering van Arlo Guthrie. Je hebt er die legendes uit de geschiedenis van de ijzeren weg bezingen, zoals de folksongs over spoorlegger John Henry en ‘Cannonball’-machinist Casey Jones. Je hebt er die de bestemming vermelden, zoals Last Train To Clarksville van The Monkees. Je hebt er zelfs die verwijzen naar andere treinsongs, zoals Train To Birmingham, waarin John Hiatt citeert uit Hey Porter van Johnny Cash. Meer dan eens werd de treinverbinding L&N bezongen. Voluit is dat de Louisville and Nashville Railroad. Er bestaan tal van versies van Ridin’ On The L&N, van John Mayall tot de Nederlandse popgroep Bintangs toe. Waarschijnlijk even vaak werd The L&N Don’t Stop Here Anymore opgenomen, oorspronkelijk een song van folkzangeres Jean Ritchie uit 1965.

JukeTrain2.jpg

Eind vorig jaar verscheen een prachtige versie van The L&N Don’t Stop Here Anymore op de cd Shine A Light van Billy Bragg & John Henry. De albumtitel werd geplukt uit het treinlied The Midnight Special. Op de plaat staan trouwens alleen maar ‘railroadsongs’. Meer: alle tracks werden opgenomen tijdens een treinreis van Chicago naar Los Angeles. Vandaar de ondertitel: ‘Field Recordings From The Great American Railroad’. Het project deed me denken aan Running On Empty van Jackson Browne. Die elpee schetst de sfeer van een tournee met niet alleen concertfragmenten, maar ook pakweg opnames in de bus onderweg. Zo zijn Billy Bragg en John Henry ook te werk gegaan. Ze lieten de band lopen in hun slaapcoupé, in vertrekhallen en wachtzalen, soms zelfs op een perron. Zo komt het dat je wel eens andere passagiers hoort of de aankondigingen van de omroeper. Eén hotelovernachting gunde het duo zich. In San Antonio wilden ze absoluut logeren in het Gunter Hotel, waar Robert Johnson in 1936 zestien songs opnam. Billy Bragg kreeg zelfs die welbepaalde kamer. In tegenstelling tot de oorspronkelijke plannen, werd besloten ook in het hotel een nummer in te blikken. Waiting For A Train van Jimmie Rodgers was dat. “Pas toen ik terug in Engeland was, ontdekte ik dat Jimmie Rodgers de laatste jaren van zijn leven in dat hotel permanent een suite bewoonde”, vertelt Billy Bragg in het magazine R2. “We went looking for Robert Johnson, but we found Jimmie Rodgers instead.”

In de eerste clip hieronder zien we Billy Bragg en John Henry The L&N Don’t Stop Here Anymore zingen op trappen van de noordelijke ingang van het Union Station in Chicago. Het is een indrukwekkend vertrek dat in 1925 werd gebouwd in neoclassicistische stijl.  

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

04-05-17

Donderdag 4 mei 2017

Mystery Train

The Paul Butterfield Blues Band

 

SMOELSCHUIVER

Het is vandaag dertig jaar geleden dat Paul Butterfield overleed aan een overdosis morfine. In tegenstelling tot veel van zijn muzikale tijdgenoten schuwde hij drugsgebruik, maar na een aantal chirurgische ingrepen raakte hij verslaafd aan zware pijnstillers.

JukePaul.jpgDe zanger en mondharmonicaspeler vormde in de eerste helft van de jaren zestig The Paul Butterfield Blues Band. De bezetting van de groep wisselde nog al eens, maar naast hem waren de gitaristen Elvin Bishop en Mike Bloomfield de voornaamste pionnen. Tot hun split in 1971 hebben ze zes studioalbums gemaakt. Ze waren vooral een live band en dus graag geziene gasten op de moeders van het festivalwezen Monterey en Woodstock. Daarbij geneerden zij zich niet voor lange solo’s. East-West, de titeltrack van hun tweede elpee, die op de plaat al dertien minuten duurde, durfden ze eens rekken tot een uur.

The Paul Butterfield Blues Band bracht blues naar een breed en jong publiek. Dat gebeurde met een mix van rock en Chicagoblues. Maar ze waagden zich ook aan jazz fusion, soul en funk. En ze bewogen zich zelfs in folkkringen. Op het Newport Folk Festival in 1965 maakten ze niet weinig indruk op de folkies die toen nog onveranderd op akoestische gitaren tokkelden. Bob Dylan zag hen daar aan het werk en toen hij voor het eerst elektrisch wou spelen, vroeg hij dan ook enkele bandleden om hem te begeleiden.

Toen Butterfields groep de geest had gegeven, werd de meester van de smoelschuiver een veelgevraagde gastmuzikant, bijvoorbeeld bij John Mayall. Zo kom ik hem ook tegen op twee van mijn favoriete elpees: Give It Up van Bonnie Raitt en het onvolprezen titelloze album van Levon Helm & The RCO All Stars. Voor wie Levon Helm niet zou kennen: hij was de drummer van The Band. Paul Butterfield trad in 1976 ook aan in het door Martin Scorsese gefilmde afscheidsconcert van die groep, ‘The Last Waltz’. Hij speelde met The Band Mystery Train (zie clip), een song van Junior Parker, die bekend werd in de uitvoering van Elvis Presley, maar die hij nog had opgenomen met The Paul Buttterfield Blues Band. Ook begeleidde hij toen zijn mentor Muddy Waters op Mannish Boy. In die tijd woonde Paul Butterfield in Woodstock, op wandelafstand van Bob Dylan en de repetitieruimte van The Band.

 Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

03-05-17

Woensdag 3 mei 2017

Il Venait d’Avoir 18 Ans

Dalida

 

VAN LITTEKEN TOT TATOEAGEjulien.jpg

Het is vandaag dertig jaar geleden dat Dalida uit het leven stapte. Ze had al verschillende zelfmoordpogingen achter de rug toen ze op 54-jarige leeftijd een overdosis pillen slikte. Op een achtergelaten briefje stond: “La vie m’est insupportable, pardonnez-moi.” Om Raymond van het Groenewoud in J' Veux De L’Amour te parafraseren: ze had succes gekend, ze had ellende gekend.

Op 5 mei wordt in De Roma in Antwerpen een hommage gebracht aan de zangeres. Dat programma, dat de titel ‘Viva Dalida’ meekreeg, toert het volgend theaterseizoen langs de Vlaamse cultuurcentra. Het idee komt van Karla Verlie, een vurige fan die zelfs Dalida’s exotisch accent kan overnemen, en Gwen Cresens, die als accordeonist vertrouwd is met het Franse lied. Patrick Riguelle, die in allerlei projecten met dat koppel heeft samengewerkt, doet ook mee. “Het is gewoon onbeschaamde nostalgie”, zei hij mij onlangs. “Dit is de muziek uit mijn kindertijd. Ik ben tweetalig opgevoed, maar we luisterden thuis veel naar Franse muziek en keken vooral naar Franstalige televisiezenders.” Volgens hem was zij een ongelofelijke zangeres, had ze een stem als een klok. “Echt een straffe ‘interprète’, zoals ze in het Frans zeggen”. Riguelle weet het wel, vaak wordt ze opgevoerd als ‘guilty pleasure’, een term die hij haat. “Ik ben heel oprecht in mijn liefde voor de liedjes van Dalida. In mijn platencollectie staat ze gewoon naast The Damned.”

JukeDalida1.jpgJukeDalida2.jpgHaar echte naam was Jolanda Gigliotti. In Caïro geboren als de dochter van een Italiaanse violist werd ze in 1954 Miss Egypte. Dat jaar verhuisde ze naar Parijs in de hoop een carrière als actrice en zangeres uit te bouwen. Aanvankelijk hanteerde ze de Bijbelse naam Dalila als pseudoniem, maar toen ze een platencontract kreeg bij Barclay werd dat veranderd in Dalida. Al in 1957 had ze met Bambino haar eerste hit in Frankrijk, maar ze moest nog tot halfweg de jaren zeventig wachten op een grote reeks ‘tubes’. Veel van haar successen staan op de elpee Julien… uit 1973 (foto 1). Liefst vijf singles werden uit die plaat getrokken en omdat de flipside vaak ook een track van de langspeler was, is zowat heel het album nog eens op 45 toeren verschenen. Paroles… Paroles… stond er onder meer op, een duet met Alain Delon. En toen moest de grootste topper nog komen: Gigi L’Amoroso, het verhaal van de hartenbreker dat ze pas op plaat uitbracht nadat ze het in 1974 in de Olympia in Parijs had gezongen. Hier verscheen die single met Il Venait d’Avoir 18 Ans op de B-kant. Maar dat nummer had al eerder op de elpee Julien… gestaan,  was al als single verschenen en had in liefst negen landen de eerste plaats in de hitparade gehaald. Tot vandaag schat ik die song hoger in dan haar ander werk. Misschien omdat ik het verhaal erachter ken, een verhaal dat haar leven typeert. ‘J’avais oublié simplement que j’avais deux fois 18 ans.’ Het gaat over veel meer dan de liefde van een oudere vrouw voor een veel jongere man. ‘Et pendant qu’il se réhabillait, déjà vaincue, je retrouvais ma solitude.’ De tragiek die in Il Venait d’Avoir 18 Ans schuilt, werd in 2015 uit de doeken gedaan op France 3 in het programma ‘La vie secrète des chansons’. Het was Dalida’s broer Orlando Gigliotti die daar zijn hart luchtte. Hij was haar manager en bij wijlen platenproducer. Om wat meer Napolitaanse saus over het lied te napperen, nam hij stiekem wat geroepen Italiaanse woorden op en mixte die achter de rug van zijn zus in Gigi L’Amoroso. Drie mannen met wie Dalida een liefdesrelatie had, pleegden zelfmoord. Een van hen was de Italiaanse zanger Luigi Tenco. In 1967 namen ze als duo deel aan het Festival van San Remo en later eindigde zij haar concerten altijd met zijn nummer Ciao Amore. In dat televisieprogramma vertelde haar broer Orlando dat Dalida na Tenco’s dood een passionele affaire beleefde met een jonge Italiaanse student, ene Lucio. Hij was achttien jaar. Zij raakte ongewenst zwanger van hem en onderging vervolgens een clandestiene abortus die haar onvruchtbaar maakte. Hoewel Il Venait d’Avoir 18 Ans – met een tekst van de bekende Franse televisiefiguur Pascal Sevran – oorspronkelijk niet voor haar werd geschreven, kreeg zij toch de kans het op te nemen. Wat dat voor haar betekende, vatte André Manoukin, de presentator van ‘La vie secrète des chansons’, mooi samen: “Cette chanson a été un baume qui a transformé la cicatrice en tatouage.”

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

02-05-17

Dinsdag 2 mei 2017

You Don’t Own Me

Lesley Gore

 

IK WIL VRIJ ZIJN

Was ze niet in 2015 overleden, dan zou Lesley Sue Goldstein vandaag 71 zijn geworden. We kennen haar als Lesley Gore. Op haar zestiende had ze al een wereldhit met It’s My Party. Je weet wel, ‘And I’ll cry when I want to’. Nog datzelfde jaar – we zijn in 1963 – scoort ze met Judy’s Turn To Cry. Dat is eigenlijk een sequel, want die Judy ging in It’s My Party met de vriend van het hoofdpersonage lopen.

JukeLes.jpgQuincy Jones, die later met Michael Jackson Off The Wall, Thriller en Bad maakte, was de producer van al haar hits in het begin van de jaren zestig. Daar was ook You Don’t Own Me uit 1964 bij. In die tekst komt een voor die tijd opmerkelijk vrijgevochten vrouw aan het woord. ‘Don’t tell me what to do and don’t tell me what to say. And please, when I go out with you, don’t put me on display.’Wel grappig is dat Diane Keaton, Goldie Hawn en Bette Midler het als wraakzuchtige exen zingen in de filmkomedie ‘The First Wives Club’.

You Don’t Own Me werd onder meer gecoverd door Dusty Springfield, The Tremeloes, Joan Jett en The Blow Monkeys. Er zijn versies in talrijke talen, van Duits en Italiaans tot Tsjechisch, Zweeds en Japans. Net als in het Frans, bestaan er twee verschillende Nederlandstalige uitvoeringen. Onder de titel Zeg Maar Niets Meer werd het in 1981 een van de grootste hits van André Hazes. In 1964 al maakte Liliane Saint-Pierre een versie die dichter bij de originele tekst bleef: Ik Wil Vrij Zijn. Dat was de B-kant van haar allereerste single We Gotta Stop, waarmee ze de vijfde plaats in de BRT Top-30 bereikte.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be