05-03-17

Zondag 5 maart 2017

I’m Gonna Knock On Your Door

Eddie Hodges

 

JukeEddie.jpgIK MOEST KLOPPEN

Vandaag viert Eddie Hodges zijn zeventigste verjaardag. In 1961 had hij een enorme hit met I’m Gonna Knock On Your Door. Strikt beschouwd, was ik nog een kind, maar als jongste in een over tien jaar gespreide rij van vier, profiteerde ik van de plaatjes die mijn oudere broer en zussen in huis haalden. Dit is zo eentje dat me altijd is bijgebleven. Misschien vond ik het indertijd zo leuk door die geluidseffecten. Aanvankelijk dacht ik een meisje te horen. Zijn voornaam deed er niet toe. Tja, Edie Brickell is ook een vrouw, niet? Hij klonk meisjesachtig omdat hij nog maar veertien was. Eddie Hodges heeft niet veel platen gemaakt, hij was vooral een kindsterretje van het witte doek en de prille televisie.

I’m Gonna Knock On Your Door werd geschreven door Aaron Schreider en Sid Wayne en oorspronkelijk opgenomen door The Isley Brothers in 1959. Dat is ook toevallig, gisteren doken die hier ook al op.

Eigenlijk was het lang geleden dat ik het nummer nog eens had gehoord. Tot mijn eigen verbazing bleek ik de ingewikkelde slotzin nog altijd te kunnen meezingen: ‘I’m gonna knock and ring and tap, and knock and ring and tap, and knock and ring and tap, and knock and ring until you do.’ En die vier slagen die erna komen, roep ik ook altijd: ‘Doe, doe, doe, doef’.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

04-03-17

Zaterdag 4 maart 2017

Shout

Lulu

 

EEN MEISJE VAN VIJFTIEN

Op deze dag in 1964 nam Lulu de single Shout op. Ze was nog maar vijftien jaar. Dat haar stem toch bij wijlen erg rauw klonk, moet worden toegeschreven aan het feit dat ze op dat moment zwaar verkouden was. Het werd haar eerste hit. In Melody Maker schreef een recensent zelfs: “It’s probably the best rock ’n’ roll performance by a woman in the history of British pop.” JukeLulu.jpg

Shout was een nummer van The Isley Brothers uit 1959. De song was eerder toevallig als een podiumact ontstaan. Tijdens een concert in het voorprogramma van Jackie Wilson riep Ronald Isley plots: ‘Wellllll… you know you make me want to shout.’ Zijn broers O’Kelly Isley en Rudolph Isley vielen in en improviseerden er op los. Het publiek was wild. Eigenlijk wilden ze er geen plaat van maken, het alleen gebruiken als onderbreking van hun show, maar RCA wou het absoluut op single uitbrengen. Voor hen werd het geen hitparadesucces, hoewel er na verloop van tijd meer dan een miljoen exemplaren van verkocht werden.

Lulu werd in 1948 als Marie Lawrie geboren in het Schotse Lennoxtown. De manager die haar op dertienjarige leeftijd ontdekte, koos haar pseudoniem en noemde haar begeleidingsband The Luvvers. In de sixties kon ze het succes van Shout niet meer evenaren. Ook niet met Here Comes The Night, dat later in de uitvoering van Them wel een topper werd. Met Boom-Bang-A-Bang werd ze in 1969 een van de vier gelijk eindigende winnaars van het Eurovisiesongfestival. In dat jaar trouwde ze ook met Maurice Gibb van The Bee Gees, een huwelijk dat maar vier jaar standhield. Lulu’s latere hits dankt ze eigenlijk aan andere artiesten. Dat was het geval met The Man Who Sold The World van David Bowie uit 1974 en Relight My Fire van Take That uit 1993. Met die laatste single haalde ze eindelijk voor de eerste keer de toppositie in de Britse charts. Dat was zo’n dertig jaar na haar debuut.

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

03-03-17

Vrijdag 3 maart 2017

Streets Of Baltimore

Gram Parsons

 

DRIE AKKOORDEN EN DE WAARHEID

Vandaag vijftien jaar geleden overleed Harlan Howard. Om het belang van deze countrysongsmid aan te tonen, volstaat het drie nummers te noemen.

Hij schreef Heartaches By The Number dat in 1959 tegelijk een hit was voor Ray Price in de Amerikaanse countrycharts en voor Guy Mitchell in de pophitparade. Ik mag het graag horen in de uitvoering van Rosanne Cash die er op haar album The List in 2009 een duet van maakte met niemand minder dan Elvis Costello.

In 1961 had de countrylegende Pasty Cline een enorme hit met I Fall To Pieces, door Harlan Howard geschreven, samen met Hank Cochran. Jamey Johnson brengt het met Merle Haggard op de cd Living For A Song uit 2012. Ook Linda Ronstadt nam het op.

JukeHH.jpgEn dan is er nog Streets Of Baltimore, ja, ook van Harlan Howard. De oudste versie van het vaak gecoverde nummer is van Bobby Blare uit 1966, maar in mijn hart draag ik natuurlijk de versie die Gram Parsons samen met Emmylou Harris maakte voor zijn solodebuut GP.

Dat zijn liedjes onverwoestbaar zijn, bewijst het feit dat ze vandaag nog altijd worden gecoverd. Maar Harlan Howard gaat ook de geschiedenis in als de bedenker van een vaak geciteerde oneliner. Hij omschreef de perfecte countrysong ooit als ‘three chords and the truth’. Toen Emmylou Harris op haar cd Hard Bargain uit 2011 herinneringen aan Gram Parsons ophaalde in de openingstrack The Road verwees ze naar die uitspraak: ‘So I took what you left me. Put it to some use. Went looking for an answer with those three chords and the truth.’ Op zijn album My Name Is Buddy hangt Ry Cooder zelfs een heel nummer op aan de beroemde omschrijving van Harlan Howard. Hij heeft het dan wel over de sociaal bewogen zangers Joe Hill, Paul Robeson en Pete Seeger. ‘The only crime that Joe Hill done was three chords and the truth. He sang his good old union songs, he got his message through. But they couldn’t stand to hear a workingman sing three chords and the truth’.

Hoewel er geen nummer met die titel op de cd staat, heeft de Vlaamse cowboy Bart Herman een album dat Drie Akkoorden En De Waarheid heet. “Met drie akkoorden kan je een mooie melodie maken”, vertelde hij mij eens. “En als je daar de waarheid op zingt – de waarheid is voor mij een mooi verhaal – dan heb je een sterke song. Dat is dus wat ik probeer: liedjes van drie, hooguit vier of vijf akkoorden en een uit het leven gegrepen tekst. Kris Kristofferson is een van mijn grootste voorbeelden. Die gaat ook niet verder dan vier akkoorden.”

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

02-03-17

Donderdag 2 maart 2017

The Twist

Hank Ballard & The Midnighters

 

HET EERSTE TWISTGEVALJukeBall.jpg

Zijn naam klinkt als die van een countrycowboy, maar Hank Ballard, vandaag veertien jaar geleden gestorven, was een zwarte ‘rhythm and blues’ zanger. De verwarring komt van de artiestennaam, in het echt heette hij Kendricks. Al halfweg de jaren 50 had hij met The Midnighters hits als Get It en vooral Work With Me Annie. Op dat laatste nummer schreef hij enkele vervolgsongs: Annie Had A Baby en Annie’s Aunt Fannie. Omwille van de seksuele toespelingen in de teksten, weigerden radiostations sommige singles te draaien. Mijn favoriet van Hank Ballard & The Midnighters is het later vaak gecoverde, gospelachtige Let’s Go, Let’s Go, Let’s Go. Trouwens, ook een favoriet van Tom Waits. Maar de groep gaat de geschiedenis in als de uitvinder van de twist. In 1959 brachten zij The Twist uit als B-kant van Teardrops On Your Letter. De dansrage barstte echter pas los toen Chubby Checker dat nummer in 1960 coverde en een jaar later herbegon met Let’s Twist Again. Hoe sterk de twisttrend in die dagen was, wordt goed geïllustreerd door het feit dat The Twist van Chubby Checker van de eerste plaats in de Amerikaanse hitparade werd verdrongen door… The Pepermint Twist van Joe Dee & The Starliters. Eigenlijk bestaan er al folk- en bluesnummers uit de tweede helft van de negentiende eeuw die het over de ‘twist’ hebben. Meestal was dat dan zelfs een bedekte term voor seks. In de jaren zestig zinderde die bijklank nog enigszins na, maar had men het toch voornamelijk over de gelijknamige dans. Gary U.S. Bonds, een van de ‘all time favourites’ van Bruce Springsteen, bracht verschillende twistsingles uit. The Beatles coverden in 1963 zelfs Twist And Shout, oorspronkelijk van The Top Notes en later ook een topper voor The Isley Brothers. De instrumentale rock-‘n-rollband The Champs probeerde het succes van Tequila te verlengen met Tequila Twist. The Marvelettes haalden dezelfde truc uit met Twistin’ Postman, verwijzend naar Please Mr. Postman. Sam Cooke kreeg terecht meer lofbetuigingen voor Twistin’ The Night Away, in een periode van twintig jaar twee keer opgenomen door Rod Stewart. In 1983 brachten Dire Straits Twisting By The Pool enkel op maxisingle uit. Later verscheen de song wel op verzamelaars van Mark Knopfler en co. De meest recente single in dit rijtje dateert uit 1988. Toen hadden The Fat Boys nog eens een hit met The Twist van Hank Ballard, zij het dan geïnspireerd door de versie van Chubby Checker, die trouwens op die plaat meedoet.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

01-03-17

Woensdag 1 maart 2017

I Like Chopin

Gazebo

 

NIET VOOR WIE VAN CHOPIN HOUDT

Op deze dag in 1810 werd Frédéric Chopin geboren. Hij was een Pool en heette eigenlijk Fryderyk, maar verfranste zijn voornaam toen hij in Parijs ging wonen. In vergelijking met andere klassieke componisten, die naar hartenlust werden gekopieerd in de geschiedenis van de popmuziek, komen we zijn verkapt werk eerder sporadisch tegen in de hitparades van de jongste decennia. Barry Manilow baseerde Could It Be Magic wel op een van zijn preludes. Voor wie het interesseert, het was Opus 28. Manilow was wel zo vriendelijk Chopin als mede-auteur te vermelden. Het nummer werd zijn eerste hit, maar scoorde later nog beter in de discoversie van Donna Summer uit 1976 en de cover van Take That uit 1992.

JukeChop.jpgHoe weinig zijn muziek werd geleend, hoe meer zijn naam viel in populaire muziek. Dat begon al vroeg met Say It With Love van Irving Berlin en Soft Light And Sweet Music van Bing Crosby. Waarschijnlijk niet verwonderend is dat er veel Franse chansons zijn waarin hij opduikt, bijvoorbeeld Le Pianiste De Varsovie van Gilbert Bécaud. Zelfs hardrockers blijken hem te kennen. Luister maar eens aandachtig naar Let’s Get Rocked van Def Leppard. En in Your Filthy Little Mouth schreeuwt David Lee Roth – bekend geworden als zanger van Van Halen – zelfs ‘fuck me like Chopin, or don’t fuck me at all’. Ik weet niet wat ik me daarbij moet voorstellen.

Als je één nummer kent waarin zijn naam valt, dan is het waarschijnlijk I Like Chopin van Gazebo uit 1983, algemeen beschouwd als een hoogtepunt in wat ‘Italo disco’ wordt genoemd, zij het dat in dat genre de hoogtepunten nogal laag bij de grond waren. Gazebo heette eigenlijk Paul Mazzolini en werd in Beiroet geboren als zoon van een Italiaanse diplomaat. Hij brengt nog geregeld cd’s uit in Italië, maar zal toch alleen herinnerd worden voor deze single waarvan niemand kan begrijpen dat er meer dan acht miljoen exemplaren van verkocht werden en dat hij in zestien landen een nummer 1 werd. Hier piekte dat plaatje op de derde plaats in de Ultratop 50. In tegenstelling tot wat algemeen wordt gedacht, is het pianothema in de song niet van Chopin, maar van de Italiaanse componist Pierluigi Giombini. Die man heeft ook de wereldwijde bestseller Dolce Vita van Ryan Paris op zijn kerfstok.

 Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be