22-06-17

Donderdag 22 juni 2017

Classical Gas

Mason Williams

 

GEEF MAAR GAS

Op deze dag in 1968 bracht Mason Williams zijn successingle Classical Gas uit. Het was een track uit zijn elpee The Mason Williams Phonograph Album. Je moet maar op zo’n titel komen. Ik associeer de song met de glorietijden van de piratenzenders, toen instrumentale nummers hits konden worden omdat dj’s ze vaak gebruikten om hun programma’s uitgebreid in te leiden of af te sluiten. Ik lees nu dat tot in de jaren tachtig Amerikaanse televisiestations de compositie gebruikten in de generiek van nieuws- en sportuitzendingen. Ik kan het mij niet herinneren, maar waarschijnlijk is dat hier ook gebeurd.

JukeGas.jpgDe Texaan Mason Williams, die volgend jaar tachtig wordt, is een creatieve duizendpoot. Hij is / was niet alleen een klassieke gitarist, maar toch een popcomponist, hij is / was ook nog een stand-up comedian en een tekstschrijver voor beroemde televisieshows, zoals ‘Saturday Night Live’. In 1967 schreef hij Cinderella Rockefella voor het Israëlische koppel Esther and Abi Ofarim. Toen die goed scorende single een jaar later werd uitgebracht, won hij zelf drie Grammy’s voor Classical Gas. De oorspronkelijke titel was Classical Gasoline omdat hij de klassieke gitaarmuziek wat wou bijtanken. Het schijnt dat de titel onderweg bij het kopiëren per ongeluk werd ingekort. De arrangeur en producer van de plaat was Mike Post en die keek niet op een wagnertuba. Het is trouwens dit staaltje dat hem een lange carrière in de televisiewereld bezorgde. Post leverde televisiekenwijsjes aan de lopende band, onder meer voor series als ‘Hill Street Blues’, ‘The A-Team’, ‘CHiPs’ en ‘Magnum’. Daarbij bewees hij dat hij goed naar Mason Williams had geluisterd.

Op sites voor oldiesfans wordt het nummer wel eens toegeschreven aan Eric Clapton. De verwarring wordt veroorzaakt door het feit dat Clapton de soundtrack van de film ‘The Story Of Us’ met Bruce Willis en Michelle Pfeiffer afleverde. En daarin komt ook Classical Gas voor, maar wel eigenhandig gespeeld door Mason Williams. Dave Edmunds nam wel een cover op voor zijn album Rags & Classics in 2015. Maar de man die de song het meest op plaat zette, in tal van bewerkingen, was Mason Williams zelf. Ronduit ontroerend vind ik zijn akoestische uitvoering op de elpee Handmade uit 1970.

 Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

21-06-17

Woensdag 21 juni 2017

Living It Up

Bert Kaempfert

 

Strangers In The Night

Frank Sinatra

 

IN DE NACHT

Het is vandaag 37 jaar geleden dat de Duitse componist en orkestleider Bert Kaempfert overleed. Hij was nog maar 56. Waar kennen we hem weer van? Van meer dan je zou denken!

JukeBert1.jpgJukeBert2.jpgAls je het hoort, kan je zijn A Swingin’ Safari meeneuriën en mensen van mijn leeftijd worden nog altijd vrolijk als ze zijn Living It Up horen, de song die gebruikt werd als kenwijsje voor het feuilleton ‘Kapitein Zeppos’.

Aanvankelijk werkte hij achter de schermen. Zo was hij de producer van Die Gitarre Und Dass Meer van Freddy Quinn, van wie ik de stem sedert mijn kindertijd in de oren heb. Verder was hij verantwoordelijk voor de opnames van de zanger Tony Sheridan, die begeleid werd door de volstrekt onbekende band The Beatles. De toen nog niet zo Fab Four hingen in die tijd rond in Hamburg, de geboortestad van Kaempfert en de verblijfplaats van Quinn, die eigenlijk een Oostenrijker van geboorte was. Wat wel eens wordt vergeten te vermelden, is dat het Bert Kaempfert was die – samen met wat vaste componisten voor Elvis-films – het volksliedje Muss I Denn Zum Städtdele Hinaus bewerkte tot Wooden Heart van Elvis Presley voor de prent ‘G.I. Blues’ in 1960. Een klein jaar later werd Bert Kaempfert met zijn orkest de eerste Duitser die de eerste plaats haalde in de Amerikaanse hitparade. Dat was met het instrumentale nummer Wonderland By Night, oorspronkelijk in Europa uitgebracht onder de titel Wunderland Bei Nacht. Het was het begin van reeks instrumentale successen in het genre ‘easy listening’, al werden enkele composities van hem pas echt een grote hit nadat er een tekst was bij geschreven en een vedette ze had opgenomen. Dat was onder meer het geval met zijn instrumentale Moon Over Naples, later een hit voor Al Martino onder de titel Spanish Eyes. En er is nog een mooier voorbeeld. In 1966 schreef Bert Kaempfert het instrumentale nummer Beddy Bye voor de film ‘A Man Could Get Killed’. De vocale versie werd Strangers In The Night van Frank Sinatra. Her en der lees ik dat Sinatra het lied ‘a piece of shit’ en ‘the worst fucking song I have heard’ noemde. Waarom heeft hij het dan opgenomen, vraag je je dan af. En waarom bleef hij het zingen tijdens concerten? Naar de eerste bedenking hebben we het raden – Zeppos kan dat misschien eens uitzoeken – maar ik denk dat het antwoord op de tweede vraag simpel is: omdat het zijn eerste Amerikaanse nummer 1 in elf jaar was en de plaat wekenlang in de hitparade stond.

 

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

  

20-06-17

Dinsdag 20 juni 2017

Here Comes Summer

Jerry Keller

 

JukeKeller.jpgDAAR IS DE ZOMER

Voor het officiële begin van de astronomische zomer moeten we volgens Frank Deboosere nog tot morgenvroeg 6.24 uur wachten. Maar Here Comes Summer is een waarheid als een koe. Het was in 1958 een grote hit voor Jerry Keller, die vandaag zijn tachtigste verjaardag viert.

Keller schreef songs voor pakweg Andy Williams (Almost There) en Ricky Nelson (How Does It Go?), soundtracks van films en begintunes voor televisieprogramma’s. Onder de titel A Man And A Woman vertaalde hij Un Homme Et Une Femme van Francis Lai. Zijn versie werd opgenomen door onder meer Ella Fitzgerald, Engelbert Humperdinck en José Feliciano.

Jerry Keller was niet alleen songwriter, hij zong ook. Toch is Here Comes Summer, dat hij schreef en zelf op plaat zette, zijn enige succes, zeker in Europa. Het werd een Amerikaanse en een Britse nummer 1. Toen die posities werden bereikt was het wel winter. Nauwelijks een jaartje na het origineel kwamen Cliff Richard and The Shadows met hun versie op hun tweede elpee Cliff Sings. The Dave Clark Five coverde Here Comes Summer in 1970, maar met een andere tekst.

 Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

19-06-17

Maandag 19 juni 2017

Spread A Little Happiness

Sting

 

JukeSting.jpgEEN BEETJE GELUK

Het is vandaag 21 jaar geleden dat Vivian Ellis overleed. Hij was 92 jaar. Begonnen als een doorernstig concertpianist, had hij in de jaren twintig succes met foxtrotliedjes in revues. Vervolgens stortte hij zich op het componeren van musicals. Tot in de jaren vijftig domineerde hij die vorm van muziektheater in Groot-Brittannië. Zijn werk was heel populair in de theaters, maar werd zelden opgenomen.

Als je Vivian Ellis kent, dan is het van Spread A Little Happiness, een nummer uit zijn musical ‘Mr.Cinders’ uit 1929. Toen deze show in het begin van de jaren tachtig hernomen werd in Kings’ Head Theatre in Londen, werd het liedje opnieuw ontdekt. Zo kwam het in 1982 terecht in de film ‘Brimstone And Treacle’, oorspronkelijk een televisiespel van Dennis Potter. Een van de voornaamste rollen in die prent werd gespeeld door Sting. Geen wonder dat in de soundtrack songs van The Police, The Go-Go’s en Squeeze opdoken. Sting nam zelf ook wat nummers voor zijn rekening en daar was een – niet van ironie gespeende – versie van Spread A Little Tenderness bij. Het verscheen op single en werd in Britse hit.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

18-06-17

Zondag 18 juni 2017

When I’m Sixty-Four

The Beatles

 

ALS IK MIJN HAAR VERLIES

Vandaag wordt Paul McCartney 75. Waar is de tijd dat hij When I’m Sixty-Four zong? Hij schreef het nummer in zijn eentje, maar zoals gebruikelijk was bij The Beatles stond ook de naam van John Lennon eronder. Nochtans heeft Lennon eens in een interview met Playboy gezegd: “I would never dream of writing a song like that.”

Macca schreef het wijsje al toen hij nog maar vijftien was en speelde het al in de tijd dat de Fab Four nog The Quarrymen heetten. Pas veel later heeft hij de tekst geschreven. Dat hij voor 64 koos, was omdat zijn vader op dat moment die leeftijd had.

When I’m Sixy-Four is het eerste nummer dat opgenomen werd voor de elpee Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band. Eigenlijk is het een compilatie van verschillende studiosessies. De lead vocals van Paul McCartney en de backing van de andere drie Beatles werden op verschillende dagen op band gezet. Bijna drie weken later werd pas de nadrukkelijke bijdrage van drie klarinettisten toegevoegd.

Toen Paul McCartney in 2006 zijn 64ste verjaardag vierde, brachten zijn kinderen een aangepaste versie van de song. Van ‘losing my hair’ was nog geen sprake en ‘will you still feed me’ was ook  niet aan de orde. Trouwens, dat is vandaag nog niet het geval. Op zijn 75ste rockt Macca nog als toen hij… 64 was.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be