06-09-17

Woensdag 6 september 2017

Bad Moon Rising

Creedence Clearwater Revival

 

DAAR KOMT GEDONDER VAN

Vandaag 27 jaar geleden overleed Tom Fogerty, de ritmegitarist van Creedence Clearwater Revival en de oudere broer van John Fogerty, die de meer bekende zanger en songwriter van de band was. Tom Fogerty stierf op 49-jarige leeftijd aan de gevolgen van de hiv-infectie die hij opliep door een bloedtransfusie tijdens een rugoperatie.

JukeCCR.pngZe hadden maar vijf jaar bestaan en zeven albums gemaakt toen CCR in 1972 met veel geruzie uit elkaar viel. Het gekibbel en gekijf bleef decennia duren. Tot niet zo lang geleden was het John Fogerty verboden CCR-nummers te spelen tijdens zijn optredens. Dat is nu geregeld. Op een gegeven moment kwam het zelfs zo ver dat John Fogerty voor de rechtbank werd gedaagd omdat The Old Man Down The Road van zijn soloplaat Centerfield dezelfde gitaarriff had als Run Through The Jungle van Creedence. Dat zou dus zelfplagiaat zijn geweest! Nog op die elpee Centerfield stonden twee nummers waarin Saul Zaentz, de eigenaar van Fantasy Records en dus de voormalige platenbaas van CCR, in niet mis te verstane woorden werd uitgemaakt voor alle vuile vis. De man eiste een berg schadevergoeding van John Fogerty. Hoeveel hij heeft gekregen, weten we niet, de kwestie werd buiten de rechtbank om geregeld. “Zaentz is mijn beste vriend”, zei Tom Fogerty toen. En die woorden heeft zijn broer hem nooit kunnen vergeven.

Na hun split traden ze nog twee keer samen op: tijdens een schoolreünie in hun geboorteplaats en op de bruiloft van Tom Fogerty. Toen die laatste, tien jaar later, zijn dood voelde naderen, was het zijn wens dat ze nog één keer alle vier samen zouden spelen, al was het maar rond zijn ziekbed. John Fogerty weigerde echter op het verzoek van zijn broer in te gaan. “Toen hij uiteindelijk toch instemde, was Tom zo verzwakt dat hij zijn arm niet meer kon opheffen”, vertelde CCR-bassist Stu Cook in het magazine Uncut. “Dat was wel wat laat, hé.”

Het lijkt wel of het allemaal voorspeld werd in Bad Moon Rising: “Looks like we’re in for nasty weather.”

 Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

05-09-17

Dinsdag 5 september 2017

Games People Play

Joe South

 

SMERIGE SPELLETJESJukeSouth.jpg

Vandaag is het vijf jaar geleden dat Joe South overleed. De man was zijn carrière begonnen als studiomuzikant, onder meer op de albums Sounds Of Silence van Simon & Garfunkel en Blonde On Blonde van Bob Dylan. Later schreef hij Rose Garden, vooral bekend in de versie van Lynn Anderson. Ook van hem is Hush, de debuutsingle van Deep Purple, maar in 1967 eerst een topper voor Billy Joe Royal. Die scoorde in de jaren zestig liefst vier successen met nummers van Joe South. Daar was ook nog I Knew You When bij, Yo-Yo en ongetwijfeld de meest bekende in het rijtje: Down In The Boondocks.

Als uitvoerder had hij zelf een hit met Games People Play, een track uit zijn debuut Introspect uit 1968. In de geest van de tijd was het een soort protestsong, een aanklacht tegen de smerige spelletjes die mensen onderling spelen. Huichelarij is de term die daar het best bij past. ‘Never meaning what they say, never saying what they mean.’ Hij vond dat ‘a dirty rotten shame’.

Het typerende snarengeluid van Games People Play kwam uit een elektrische sitar van het merk Coral. In de clip hieronder zie je hem met dat instrument. 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

04-09-17

Maandag 4 september 2017

Get Off Of My Cloud

The Rolling Stones

 

LAAT ME GERUST

Vandaag 52 jaar geleden begonnen The Rolling Stones aan de opnames van Get Off Of My Cloud. Twee maanden later was het wereldwijd een grote hit. Het is duidelijk dat de verteller van dit verhaaltje in rijmvorm niet wil worden lastiggevallen: ‘Get off of my cloud, don’t hang around ‘cause two’s a crowd on my cloud’. Volgens Mick Jagger, die de tekst schreef, was het algemeen te interpreteren als een verlangen om met rust te worden gelaten. Keith Richards, die de muziek bedacht, heeft echter in enkele interviews gezegd dat er een specifieke aanleiding voor de song bestond. De Stones hadden net succes gehad met (I Can’t Get No) Satisfaction en hun entourage drong aan op een opvolger. Met Get Off Of My Cloud staken ze hun middenvinger op. ‘I was sick and tired, fed up with this’, staat in de laatste strofe. Richards zag het nummer zelfs als een grap en wou het eerst niet uitbrengen, maar er kwam toch een single van en – o, ironie – dat werd nog de opvolger van Satisfaction ook.

JukeCloud.jpgIn de veronderstelling dat het over verboden roesmiddelen ging, weigerden sommige Amerikaanse radiostations het plaatje te draaien. De tekst zit inderdaad vol woordjes en halve zinnen die je zo zou kunnen interpreteren. Het begint al met een man die op de 99ste verdieping van een flatgebouw woont, wel echt ‘high’ voor een Brits gebouw in het begin van de sixties. Bovendien heeft men het almaar over wolken, lijkt de wereld stil te staan en valt men zomaar in slaap. Helemaal hallucinant is dat er in de vierde regel een man rondvliegt met de ‘Union Jack’-vlag als een cape om zich heen geslagen. Hij belt aan om te zeggen dat je ‘five pounds’ hebt gewonnen als je ‘his detergent pack’ in huis hebt. Het is amusant te lezen tot welke discussies dit leidt op internetfora voor oldiesfans. Iemand beweert dat het een van jaloezie doordrenkte verwijzing naar Pete Townshend is. De frontman van The Who drapeerde zich in die tijd inderdaad wel eens met zo’n Engels vaandel. Veel aannemelijker is de uitleg dat het tekstfragment refereert aan een toenmalige televisiereclamespot waarin een man geld uitdeelt aan huisvrouwen die waspoeder van een bepaald merk in de kast hebben staan. Voor wie zich zijn Dash-reclame nog herinnert, een soort Jan Theys, dus.

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

03-09-17

Zondag 3 september 2017

Papa Was A Rollin’ Stone

The Temptations

 

DE WAARHEID EN NIETS DAN DE WAARHEID

‘Hey mama, is it true what they say?’ is een zin uit Papa Was A Rollin’ Stone van The Temptations, uitgebracht in september 1972, maar pas een hit in 1973. ‘Mama, I’m depending on you to tell me the truth.’ Die tekstfragmenten zijn wel heel toepasselijk, want er worden nogal wat onwaarheden verteld over deze Grammy-slokop, die geschreven werd door de Motown-sterkhouders Norman Whitfield en Barrett Strong. Zo wordt Eddie Kendricks vaak geprezen voor zijn falsettopartij terwijl die al een jaar eerder door Damon Harris was vervangen om de ‘meisjesstemmen’ in de groep te doen.

juKEtEMP.jpgOok hoor je soms wel eens beweren dat dit het langste nummer is dat ooit op nummer 1 stond. De elpeeversie duurt inderdaad net geen twaalf minuten, maar op de single blijven daar 6 minuten en 58 seconden over. In werkelijkheid is de langste nummer 1 American Pie van Don McLean, die afklokte op 8’33”.

En dan is er dat beroemde begin: ‘It was the third of September. That day I’ll always remember. Cause that was the day when my daddy died.’ Dat de auteurs meer gevoel in de stem van leadzanger Dennis Edwards wilden forceren door de overlijdensdatum van diens vader te vermelden, is een legende. Hoewel het verhaaltje nog altijd hier en daar te lezen staat, weten we al dat de papa van Dennis Edwards eigenlijk op 3 oktober stierf uit het boek ‘Ain’t To Proud To Beg: The Troubled Lives of the Temptations’ van Mark Ribowsky, de schrijver van verschillende biografieën van soulartiesten. Whitfield en Strong hadden geen idee wanneer Edwards’ vader was gestorven. Meer nog: toen ze aan het nummer werkten, dachten ze helemaal niet aan die zanger. Ze hebben het namelijk geschreven voor The Undisputed Truth. En die band heeft het al in 1971 opgenomen. Het is dus eigenlijk nog een cover ook. En dat is, zoals de groepsnaam aangaf, de waarheid en niets dan de waarheid.

 Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

02-09-17

Zaterdag 2 september 2017

Nothing From Nothing

Billy Preston

 

TER NAGEDACHTENIS

Hij is al elf jaar niet meer onder ons, maar op deze dag en 1946 werd Billy Preston geboren, een toetsenist met een ronduit indrukwekkend palmares. Op zijn tiende speelde hij al orgel bij optredens van Mahalia Jackson. Snel werd hij een veelgevraagd sessiemuzikant en werkte hij samen met onder meer Sam Cooke, Ray Charles en Little Richard. Met die laatste was hij in 1962 op tournee toen hij The Beatles ontmoette. Die speelden op dezelfde locatie. Later vroegen de Fab Four hem om mee te doen op de elpees Abbey Road en Let It Be. Op dat laatste album – voor The Beatles letterlijk het laatste – stond Get Back, dat een jaar eerder al op single was uitgebracht. De appreciatie voor zijn pianospel in dat nummer was zo groot dat men ‘The Beatles with Billy Preston’ op het plaat liet drukken. Geen enkele andere muzikant heeft ooit zo’n erkenning gekregen. John Lennon heeft eens gezegd dat Preston echt de vijfde Beatle zou worden als de band was blijven bestaan. Er zijn nogal wat mensen die de figuurlijke ‘vijfde Beatle’ worden genoemd.

JukePreston.jpgNa het uiteenvallen van The Beatles speelde Billy Preston op soloplaten van John Lennon, Ringo Starr en vooral George Harrison, met wie hij innig bevriend raakte. Ondertussen hadden nochtans The Rolling Stones hem in dienst genomen. Preston speelde jarenlang keyboards op de tournees van Mick Jagger en co. Hij is echter ook te horen op hun elpees Sticky Fingers, Exile On Main St., Goats Head Soup, It’s Only Rock ’n Roll, Black And Blue, Tattoo You en Bridges To Babylon. En tussendoor bouwde hij ook nog een solocarrière uit. In 1969 verscheen That’s The Way God Planned It met onder meer de hulp van George Harrison, Keith Richards en Eric Clapton. De titeltrack werd zijn eerste hit. Maar hij deed het later nog veel beter met o.a. Outa-Space, waarin hij het toetseninstrument clavinet introduceerde in de funkwereld, en twee snel op elkaar volgende Amerikaanse nummers 1: Will It Go Round In Circles en Nothing From Nothing. Ik hoor ze allebei heel graag.

Billy Preston schreef Nothing From Nothing in de kleedkamer voor een concert. Hij kreeg daarbij de hulp van Bruce Fisher, met wie hij tal van songs heeft gemaakt. Ook de B-kant van Nothing From Nothing was een compositie van het duo: You Are So Beautiful. Ja, inderdaad, dat is die song waarmee Joe Cocker in 1975 zoveel succes had. Het is zelfs Cockers grootste, zijn duet Up Where We Belong met Jennifer Warnes buiten beschouwing gelaten.

Er circuleren genoeg beelden van op YouTube, bij optredens had Billy Preston altijd een one-liner tussen de nummers klaar. Ergens hoor ik hem zeggen: “Je moet er iets insteken als je er iets uit wilt halen.” Denk daar maar eens over na. Een andere geijkte uitdrukking van hem was ‘If you can’t be with the one you love, love the one you’re with.’ Stephen Stills vond dat zo gevat dat hij er een song rond schreef. Hij vroeg wel eerst beleefd de toelating aan Billy Preston, die geen bezwaar had. Zo werkte hij dus ook mee aan een hit waarop hij niet te horen was. Love The One You’re With deed het wereldwijd heel goed en haalde hier zelfs de top-10.

De laatste cd waarop deze keyboardscrack is te horen, is The Road To Escondido van JJ Cale & Eric Clapton uit 2006. Op de laatste pagina van het inlegboekje lees ik dan ook: ‘In memory of Billy Preston’. Ter nagedachtenis. 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be