01-05-17

Maandag 1 mei 2017

Delta Lady

Joe Cocker

 

DE DAME VAN DE DELTA

Vandaag viert Rita Coolidge haar 72ste verjaardag. Op het einde van de jaren zeventig had zij verschillende Amerikaanse hits, allemaal covers. Het begon met (Your Love Keeps Lifting Me) High And Higher van Jackie Wilson. Daarna volgden onder meer We’re All Alone van Boz Scaggs en The Way You Do The Things You Do van The Temptations.

JukeRita1.jpgRita Coolidge is vandaag nog altijd actief als zangeres en er wordt voor 2018 zelfs een nieuw album aangekondigd. Maar laat ons terug gaan naar het begin van haar carrière. Ze werd op het einde van de sixties ontdekt door Delaney & Bonnie, die haar meenamen naar Los Angeles, waar ze zich liet opmerken als studiozangeres. Zo is ze onder meer op platen van Bob Dylan, Stephen Stills, Graham Nash en Eric Clapton te horen. Toen Leon Russell gevraagd werd om een band samen te stellen voor Mad Dogs And Englishmen van Joe Cocker nodigde hij ook Rita Coolidge uit. Zij was in die tijd zijn lief. Omdat ze afkomstig was van de andere kant van het land en op de oevers van de Mississippi opgroeide, kreeg ze in het muziekwereldje van L.A. de bijnaam ‘Delta Lady’. Dat was dan ook de titel die Leon Russell meegaf aan de song die hij over haar schreef. ‘Woman of the country’ noemt hij haar. ‘Many times I found you standing wet and naked in de garden.’ Leon Russell liet Joe Cocker het nummer eerst met succes als single uitbrengen. Dat was in 1969. Een jaar later zette hij het zelf op zijn eerste solo-elpee. Met A Song For You stond daar nog een tweede ode aan zijn muze op. Rita Coolidge zong zelf backing vocals op de oorspronkelijke opname van Delta Lady van Joe Cocker. Ze ging daarna met hem op de tournee die in 1970 resulteerde in de legendarische live dubbelelpee Mad Dogs And Englishmen. Daarop zingt ze solo Superstar, een compositie van Leon Russell en Bonnie Bramlett. Je hoort Joe Cocker haar trouwens aankondigen als de ‘Delta Lady’.

JukeRita2.jpgRita Coolidge was niet alleen gegeerd om haar heerlijke stem. Terwijl ze een relatie met Leon Russell had, zou ze – om de liedjestekst te parafraseren – ook wel eens ‘naked in the garden’ van Joe Cocker hebben gestaan. Jim Gordon, de drummer van Derek and The Dominos, was een tijdlang haar lief. Zijn bijdrage aan Layla – de instrumentale pianocoda – zou hij deels gepikt hebben van zijn ex-vriendin. Het was een onderdeel van het nummer Time dat ze samen hadden geschreven. Die song werd trouwens opgenomen door Rita’s zuster Priscilla Coolidge, samen met haar man Booker T. Jones, je weet wel, die van The MG’s. Aanvankelijk deelde Rita Coolidge het bed met Stephen Stills, maar al gauw ruilde ze die in voor zijn collega Graham Nash. Alleen met singer-songwriter Kris Kristofferson was ze getrouwd en wel van 1973 tot 1980. In die periode namen ze samen tal van duetten op. Onder meer hun versie van Lover Please werd een hit. Dat nummer werd geschreven en opgenomen door Billy Swan, maar oorspronkelijk een succes in de uitvoering van Clyde McPhatter.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

30-04-17

Zondag 30 april 2017

Pack Up Your Sorrows

Richard & Mimi Fariña

 

VRIEND EN CONCURRENT

Op deze dag in 1966 – nota bene de verjaardag van zijn vrouw –stierf de jonge Cubaans-Iers-Amerikaanse folkzanger Richard Fariña in een motorongeval. “Als hij niet was omgekomen, had Bob Dylan een geduchte concurrent aan hem gehad”, heeft rockhistoricus en SXSW-organisator Ed Ward eens gezegd.

JukeMimi.pngFariña was een dichter en schrijver, maar kwam in Greenwich Village (New York) in de folkwereld terecht. Hij raakte daar trouwens bevriend met Bob Dylan. En hij leerde er de succesvolle zangeres Carolyn Hester kennen, met wie hij kort na de eerste ontmoeting trouwde. Er zijn platen van Carolyn Hester waar de dan totaal onbekende Bob Dylan mondharmonica op speelt. Je merkt het, het was een klein wereldje. En zo kwam het dat Richard Fariña ook Mimi Baez tegen het lijf liep, de jongere zus van Joan Baez. Hij scheidde meteen en trad in het huwelijk met Mimi Baez toen die nog maar zeventien was. Samen traden ze op als Richard & Mimi Fariña, al werd de volgorde van de namen soms omgewisseld. En samen schreven ze songs, waarbij veel gebruik werd gemaakt van de dulcimer. Dat snaarinstrument is afkomstig uit de Appalachen en wordt betokkeld zoals de hommel in onze contreien. Joni Mitchell zou zich later toeleggen op de dulcimer en haar bedrevenheid demonstreren op de elpee Blue, vooral dan in het nummer Carey. Bij Richard & Mimi Fariña herkennen we het typische geluid goed in hun meest bekende song, Pack Up Your Sorrows. Een ander bekend nummer is Birmingham Sunday, over een racistische aanslag in 1963 in een kerk in Alabama. Joan Baez nam de song op en die werd later de titeltrack van een film die Spike Lee over de gebeurtenissen maakte. Op de jongste cd van de onvolprezen Rhiannon Giddens staat ook een aangrijpende versie van Birmingham Sunday.

Richard & Mimi Fariña hebben maar twee elpees uitgebracht: Celebrations For A Grey Day en Reflections In A Crystal Wind. Ze verschenen allebei in 1965. Na de dood van Richard Fariña werd postuum een derde album uitgebracht, Memories.

Op een feestje voor de 21ste verjaardag van Mimi Baez zag Richard Fariña een van de gasten op een motor arriveren. Hij mocht achterop wel een ritje maakte. Ze vlogen aan hoge snelheid uit de bocht. De bestuurder overleefde het ongeval, maar de zanger was op slag dood. Hij was 29 jaar. Joan Baez verwerkte haar verdriet in de song Sweet Sir Galahad.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

 

29-04-17

Zaterdag 29 april 2017

Rivers Of Babylon

The Melodians

 

IN BALLINGSCHAP

Op deze dag in 1978 stond Rivers Of Babylon van Boney M op nummer 1 in de Nederlandse hitparade. Hier haalde de nepgroep dezelfde week de toppositie in de BRT Top-30 en hij hield het in die lijst liefst zeventien weken uit, waarvan acht op de eerste plaats.

JukeBab1.jpgHet origineel was in 1970 geschreven door Brent Dowe en Trevor McNaughton en opgenomen door hun band The Melodians. Het werd een groot succes in hun thuisland Jamaica. De tekst was letterlijk overgenomen van enkele Bijbelpsalmen. De rastafarians herkenden zich in het verhaal van de joden in ballingschap. In hun filosofie staat Babylon symbool voor onrechtvaardigheid en onderdrukking. Bovendien hadden de auteurs de Bijbelverwijzingen naar het opperwezen – ‘the Lord’ in het Engels – vervangen door aanspreektitels voor hun God, Haile Selassie. Je kent de termen ook wel uit songs van Bob Marley: Far-I en King Alpha. Enige internationale bekendheid kwam er enkele jaren later toen Rivers Of Babylon van The Melodians opdook op de soundtrack van de film ‘The Harder They Come’, met Jimmy Cliff in de hoofdrol. Daar moet de Duitse producer Frank Farian de mosterd hebben gehaald. Hij nam het nummer op met zijn groep Boney M, voor een groot deel zong hij het ook eigenlijk zelf. En hij zette zijn eigen naam doodleuk bij die van de oorspronkelijke auteurs. Ja, hij had wat aan de tekst gesleuteld. Hij wou het Europese publiek waarschijnlijk niet lastig vallen met allerlei rastatermen. ‘King Alpha’s song’ werd zo ‘the Lord’s song’. Omdat er van ‘O Far-I’ (drie lettergrepen) niet ‘O Lord’ (twee lettergrepen) kon worden gemaakt, werd dat maar vervangen door ‘here tonight’.

JukeBabylon.jpgJukeBabylon2.jpgRivers Of Babylon werd, in verschillende mixes, niet alleen het grootste succes van Boney M, maar ook in het algemeen een recordplaat. In Nederland is het een van de bestverkochte 45-toerenplaatjes in de popgeschiedenis. En zelfs in Groot-Brittannië is het, op Mull Of Kintyre van Paul McCartney na, de meest verkochte single ooit.

Herhaaldelijk hebben blanke groepen uit Europa en de Verenigde Staten garen kunnen spinnen van Jamaicaanse songs. Denk maar aan The Tide Is High, in 1980 een nummer 1 voor Blondie, maar oorspronkelijk van The Paragons. Ik kan me niet meer herinneren waar ik hem heb gevonden, maar – laat mij het maar bekennen – ik vind het leuk als ik gasten kan verrassen met die originele Paragons-single. Verschillende nummers van The Melodians heb ik op twee interessante verzamelelpees met reggae, ska en rock steady uit de sixties. Allebei aanraders. Op Catch This Beat staat onder meer werk van The Ethiopians, Ken Boothe en Justin Hines and The Dominoes. Op Club Ska ’67 staan o.a. Delroy Wilson, Desmond Dekker en The Skatalikes. Maar mijn favoriet van dat pareltje blijft nog altijd Phoenix City van Roland Alphonso.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

28-04-17

Vrijdag 28 april 2017

Freak Like Me

Sugababes

 

DE ENE SAMPLE IS DE ANDERE NIET

Vandaag vijftien jaar geleden stond de meidengroep Sugababes voor het eerst op nummer 1 in de Britse hitparade. Het was met Freak Like Me, door ernstige media als The Guardian uitgeroepen tot de beste single van het jaar. In Vlaanderen haalde het trio de top-10, maar in Wallonië bereikten ze ook de eerste plaats. Met hun ander groot succes, Push The Button, was het net andersom: in Wallonië niet hoger dan 33, in Vlaanderen op 2.

JukeSuga.jpgFreak Like Me was een track uit hun tweede langspeler, Angels With Dirty Faces. Nadat hun debuutalbum Overload flopte, werd Siobhán Donaghy vervangen door Heidi Range. En toen scheen het wonderwel te lukken. Later zouden echter nog geregeld personeelswissels volgen.

Voor een beetje popquizzer is het niet moeilijk om in Freak Like Me van Sugababes de achtergrondsample te herkennen. Het is Are ‘Friends’ Electric? van Tubeway Army, de band van Gary Numan. Eigenaardig genoeg komt dat electrodeuntje niet voor in de oorspronkelijke versie van Freak Like Me. Dat was al in 1995 een grote Amerikaanse hit voor Adina Howard, een track uit haar debuutalbum Do You Wanna Ride?. Pas op, haar origineel was ook opgebouwd uit samples. We herkennen Sing A Simple Song van Sly & The Family Stone en meer nog I’d Rather Be With You van Bootsy’s Rubber Band, de groep van funkpionier Bootsy Collins, die overigens in juni optreedt in Rivierenhof in Antwerpen. Dat Sugababes liever bij Gary Numan leentjebuur speelden, kwam omdat de Britse producer Richard X onder het alias Girls On Top al een bootleg mash-up van beide nummers had gemaakt onder de titel We Don’t Give A Damn About Our Friends, wat meteen insloeg in de wereld van underground dance.

Sugababes gebruikten een gekuiste tekst. Zo werd ‘nigga’ veranderd in ‘brotha’. Dezelfde tekstwijziging was trouwens doorgevoerd in de radioversie van de originele single van Adina Howard.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

 

27-04-17

Donderdag 27 april 2017

I Can’t Stand The Rain

Ann Peebles

 

HET RITME VAN DE REGEN

Als je I Can’t Stand The Rain nog eens hoort, is het negen keer op tien de discoversie die Eruption in 1978 maakte. Of misschien wel de cover die Tina Turner op haar album Private Dancer zette en daarna als single uitbracht. Maar het veel gevoeliger origineel dateert van 1973 en is van Ann Peebles, die vandaag haar zeventigste verjaardag viert. JukeAnn.jpg

Zoals zoveel zwarte soulzangeressen begon Ann Peebles in een kerkkoor. Dat van haar was wel zo goed dat het geregeld geboekt werd als voorprogramma voor vedetten als Mahalia Jackson en Sam Cooke. Al gauw nam ze – vaak begeleid door de legendarische blazersensemble Memphis Horns – plaatjes op voor Hi Records. Bij dat label ontmoette ze twee mannen die haar verdere carrière zouden bepalen: de inventieve producer Willie Mitchell en de professionele songwriter Don Bryant, met wie ze later trouwde.

Op een avond zouden Ann Peebles, Don Bryant en de radiodiskjockey Bernie Miller naar een concert gaan. Wie er zou optreden, wist geen van hen zich later te herinneren. Maar dat het een memorabel moment werd, heeft de geschiedenis uitgewezen. Net toen ze de deur uitgingen, begon het te gieten. ‘I can’t stand the rain’, zuchtte de zangeres. Bryant, een ervaren vakman in het liedjesschrijven, was getraind om aanstekelijke zinnen op te vangen. In de terloops uitgesproken woorden hoorde hij meteen een mogelijk refrein. Hij wou trouwens al een tijdje een song over de regen componeren. Dat was namelijk in. We hadden net hits gehad als In The Rain van The Dramatics en Walking In The Rain (With The One I Love) van Love Unlimited. De concerttickets werden in de papiermand geslingerd, hij ging aan de piano zitten en werkte het nummer nog dezelfde avond uit aan de hand van tekstsuggesties van Peebles en Miller. Vandaar dat het trio de auteursrechten van I Can’t Stand The Rain onderling verdeelt. Natuurlijk heeft ook Willie Mitchell, de meester van het mengpaneel, een belangrijke rol gespeeld in het succes. In de studio gebruikte hij voor het eerst zijn nieuwste gadget: elektrische timbales. Timbales zijn hoog, scherp en metaalachtig klinkende statieftrommels die veel in Caraïbische muziekstijlen worden gebruikt. Het was met die slaginstrumenten dat hij, in het begin van het nummer, de riff van de regendruppels ontwikkelde. Zo ontstond de grootste hit van Ann Peebles. Op haar elpee I Can’t Stand The Rain stond nog een tweede song die het aardig deed: I’m Gonna Tear Your Playhouse Down. Die werd later gecoverd door Graham Parker and The Rumour, maar vooral een succes in de uitvoering van Paul Young.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be