01-04-17

Zaterdag 1 april 2017

Pop Muzik

M

 

POPMUZIEK

Vandaag viert Robin Scott zijn zeventigste verjaardag. Hij is de man achter het project M, voornamelijk bekend van de wereldhit Pop Muzik. Maar zijn geschiedenis is er een van twaalf stielen en dertien ongelukken. Je kan het niet opnoemen of hij heeft het geprobeerd in de muziekbusiness. Om nog maar te zwijgen van het feit dat hij eerst in Chelsea een kledingszaak had met modeontwerpster Vivienne Westwood. Hij trad op als singer-songwriter met gelijkgezinde troubadours als Ralph McTell, hij speelde in tal van bands met mensen die later topgroepen zouden vormen, hij probeerde mee te surfen op de punkgolf en was producer van Adam and The Ants. Later werkte hij samen met Ryuichi Sakamoto en maakte hij platen met Afrikaanse artiesten. Ik zei het al, hij heeft zowat alles en nog wat gedaan.

JukePopmuzik.jpgMaar hij zal de geschiedenis ingaan als de man achter M, een project met studiomuzikanten dat hij ooit zelf als ‘a very weird experience’ omschreven heeft. In 1979 scoorde M een enorme knaller met Pop Muzik. In een tiental landen werd de single een nummer 1, ook in de States. In België was de derde plaats de hoogste positie in de hitparade.

Met zoveel singlesucces moest er natuurlijk een album volgen. Dat werd New York London Paris Munich naar een zin uit Pop Muzik. De plaat werd opgenomen in de studio van Queen in Montreux. David Bowie, die toen in Montreux woonde en bevriend was met Robin Scott, deed mee, zij het alleen met wat handengeklap. Robins broer Julian Scott speelde bas en Phil Gould, een van de later stichters van Level 42, zat aan het drumstel. De toen volledig onbekende toetsenist Wally Badarou speelde een voorname rol. Hij is een in Benin geboren Fransman die later ook meewerkte met Level 42. Waarschijnlijk was er contact gelegd in Parijs, waar Robin Scott in die tijd samenwoonde met zijn vriendin Brigitte Vinchon, die onder het pseudoniem Brigit Novik de vrouwenstem deed op Pop Muzik en als een van de twee latexmeisjes te zien is in de veel vertoonde videoclip. De tweede single van het M-album, Moonlight And Muzak, had veel minder succes. Het is trouwens naar die term van achtergrondmuziek dat hij Pop Muzik met een ‘z’ en een ‘k’ heeft geschreven.

De baby op de hoesfoto is Robins dochter Berenice Scott. Zij is inmiddels zelfs muzikant en betrokken bij projecten van haar vaders vrienden Phil Gould en Wally Badarou.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

31-03-17

Vrijdag 31 maart 2017

Thunderstruck

AC/DC

 

RIJK IN SCHOOLUNIFORM

Vandaag viert Angus Young zijn 62ste verjaardag. De gitarist en songsmid van AC/DC is een Australiër, maar hij werd in het Schotse Glasgow geboren als de jongste van acht kinderen. In 1963 emigreerde hij met zijn ouders naar ‘down under’, waar hij tien jaar later met zijn oudere broer Malcolm Young de band AC/DC oprichtte.

JukeAC.jpgHij loopt wat af op het podium, naar voor, naar achter. Soms springt hij met beide voeten tegelijk omhoog, dan gooit hij zich weer op de grond en schopt hij spastisch met zijn benen. Ook doet hij geregeld de door Chuck Berry bedachte ‘duck walk’. Het meest opvallende van alle podiumgimmicks is echter zijn schooluniform. Hij beweert dat hij in dat korte broekje het best gitaar kan spelen omdat hij vroeger altijd meteen na schooltijd zijn instrument ter hand nam. In werkelijkheid heeft hij in het begin van zijn carrière talrijke andere carnavalkostuums uitgeprobeerd. Eerst trad hij op in een gorillapak, maar dat was natuurlijk te warm. Er was een tijd dat hij zich ‘Super-Ang’ noemde en een Supermancape droeg. Tussen twee gitaarsolo’s door kleedde hij zich dan om in een telefooncel op het podium. Eens kwam hij klem te zitten in dat hokje. Ook heeft hij zich tijdens concerten verkleed als Zorro en als Spiderman. Op voorstel van zijn zus Margaret koos hij uiteindelijk voor het schooluniform. Zij ontwierp en naaide trouwens de originele versie.

Angus Young houdt zijn privéleven afgeschermd. Maar we weten dat hij een geheelonthouder, maar een zware roker is. En dat hij in 1980 trouwde met de Nederlandse Ellen van Lochem. Dat is de voormalige vriendin van Bennie Jolink, de frontman van de ‘boerenrock’-groep Normaal, die we vooral kennen van het in het Achterhoekse dialect gezongen Oerend Hard. Young – die meestal in Kangoroo Point, even ten zuiden van Sydney verblijft – heeft trouwens een opmerkelijk optrekje in de Gelderse Achterhoek, meer bepaald in Aalten, de geboorteplaats van zijn vrouw. Tussen de doorgaans veel kleinere huizen valt het gebouw van drie verdiepingen niet weinig op. Het telt niet alleen talrijke gastenkamers, maar biedt ook onderdak aan een opnamestudio. Omwille van deze domicilie gaf het Nederlandse zakenmagazine Quote hem een plaats bij de 500 rijkste mensen van Nederland.

 Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

30-03-17

Donderdag 30 maart 2017

Hurt

Timi Yuro

 

JUkeTimi.jpgGEKWETST

Het is vandaag dertien jaar geleden dat Timi Yuro overleed. Door een vreemde kronkel in de popgeschiedenis kende de Amerikaans zangeres in het begin van de jaren tachtig onverwacht vernieuwd succes, zij het opmerkelijk genoeg alleen in de Lage Landen. Maar thuis klonk ze al in de sixties door de huiskamer. Om verschillende redenen wekte ze belangstelling bij de jonge tiener die ik toen was. Ze zong over liefdesverdriet met een zwoele contra-alt, stond appetijtelijk op de platenhoesjes en haar naam klonk exotisch. Ik vermoedde dat ze Aziatisch bloed had, maar ze bleek van Italiaanse komaf. Ze begon haar carrière trouwens met optredens in het Italiaanse restaurant van haar ouders in Los Angeles. Zeer tegen de zin van haar moeder zong ze ook in een nachtclub, maar het was net daar dat ze indruk maakte op een talent scout en een platencontract kon versieren. Haar debuut werd haar grootste hit: Hurt. De hartverscheurende sleper was eerder al opgenomen door Roy Hamilton. Nadat Timi Yuro er een topper van maakte in 1961 zetten nog zeker vijftig artiesten de song op plaat. Daar zijn versies bij van Billie Jo Spears, Carly Simon, Elkie Brooks en Elvis Presley, die een grote fan van Timi Yuro was. In Italië werd het een succes als A Chi in de uitvoering van Fausto Leali en kennelijk daardoor geïnspireerd nam Dalida het in het Frans op als A Qui? Onze eigen Helmut Lotti zette het als enige Engelstalige song tussen elf Nederlandstalige liedjes op zijn album Vlaamse Nachten.

Verderop in de jaren zestig volgden nog verschillende kleinere hits voor Timi Yuro. Zo was zij de oorspronkelijke uitvoerder van What’s A Matter Baby, in 1979 een track op het succesalbum Nightout van Ellen Foley, waarop ook We Belong To The Night stond. De platen van Timi Yuro uit die tijd waren producties van Clyde Otis, die veel met Dinah Washington werkte. Achteraf werd dan ook gezegd dat Yuro’s zangstijl veel aan Washington herinnerde. Meer, haar stem klonk zo ‘full of soul’ dat velen dachten dat Timi Yuro ook een zwarte zangeres was.

In 1981 werd Timi Yuro opgevoerd als eregast in een Nederlands televisieprogramma rond de ‘Platen 10 Daagse’. Dat resulteerde in zo’n grote belangstelling voor haar dat Hurt daar opnieuw als single werd uitgebracht, deze keer met als B-kant Make The World Go Away, de titeltrack van Yuro’s countryalbum uit 1963. Binnen de kortste keren stond de single op de vierde plaats in de Nederlandse Top 40 en het duurde niet lang of hij dook op in de BRT Top 30, waar hij ook op nummer 4 piekte. In een poging die heropleving te verzilveren emigreerde Timi Yuro naar Nederland. Ze nam er nog verschillende platen op die door het plaatselijke label Dureco alleen in de Benelux werden uitgebracht. Maar veel leverde dat niet meer op en ze verhuisde dan maar weer naar de States. Inmiddels was vastgesteld dat ze keelkanker had. Timi Yuro is 63 jaar geworden.

 

  

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

29-03-17

Woensdag 29 maart 2017

Such A Night

Dr John

 

88 TOETSEN

Tel maar na, het is vandaag de 88ste dag van het jaar. Dat is internationaal ‘Piano Day’ omdat zo’n instrument 88 toetsen heeft. Bij deze gelegenheid worden overal ter wereld concerten en andere activiteiten georganiseerd. Meestal gaat het dan om jazz en klassieke muziek, maar de piano speelt ook een voorname rol in de pop- en rockgeschiedenis. Er was een tijd dat het instrument zelfs een plaats opeiste op de dansvloer. Schrijf dat maar toe aan Eric Prydz en zijn Pjannoo uit 2008. The Streets staken er de draak mee in Weak Become Heroes : ‘Same piano loops over and over.’  Tophits als Clocks van Coldplay en Fallin’ van Alicia Keys zijn opgebouwd met 88 toetsen. Billy Joel verdiende zijn bijnaam met zijn debuutsingle Piano Man en ook Elton John leek vergroeid met het pianokrukje. Op zijn bekende instrumental Song For Guy krijgt het klavier de hoofdrol. In The Load-Out, de slottrack van het tourneesfeeralbum Running On Empty, zegt Jackson Browne dat de roadies eerst al het materiaal moeten inladen vooraleer ze zijn piano mogen meenemen. Hij wil nog wat spelen. Waarna het nummer overgaat in een aangepaste versie van Stay, origineel van Maurice Williams and The Zodiacs.

JukeJOhn.jpgIk kan ze natuurlijk niet allemaal opsommen, de pianisten die nu in mijn hoofd ronddwalen. Randy Newman, Leon Russell zaliger, Tom Waits op de elpee Closing Time, Roy Bittan van Springsteens The E Street Band en Richard Manuel van The Band. Maar ik neem je liever verder terug mee in de tijd. Naar de unieke mix van blues en jazz die Mose Allison ontwikkelde. En dat altijd in songs vol ironie. Zijn Young Man Blues werd door The Who gecoverd op de legendarische elpee Live In Leeds. Van zijn Parchman Farm bestaan talloze versies, onder meer van John Mayall. Of wat dacht je van wat oude makkers uit New Orleans? Zoals Professor Longhair en Huey ‘Piano’ Smith, die zelfs zijn instrument als ‘middle name’ hanteerde. Beide heren hebben overduidelijk bijgedragen tot de sound van Dr. John, zoals bijvoorbeeld op Such A Night, hier in een heerlijk Canadees televisiefragment uit 1981.

 

 Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

28-03-17

Dinsdag 28 maart 2017

Sacramento

Middle Of The Road

 

SJIEP SJIEP

Vandaag viert Sally Carr haar 72ste verjaardag. Ik denk niet dat ze nog shortjes of ultrakorte rokjes draagt zoals in het begin van de jaren zeventig, toen ze de zangeres van de Schotse popgroep Middle Of The Road was. De bandnaam was wel goed gekozen, hun muziek was inderdaad erg ‘middle of de road’.

JukeMiddle.jpgNaast de blondine bestond Middle Of The Road uit drummer Ken Andrew en de broers Ian McCredie op gitaar en Eric McCredie op bas. Omdat ze niet meteen succes hadden in Groot-Brittannië verhuisden ze naar Italië, waar producer Giacomo Tosti voor hen hun typische sound met samenzang bekokstoofde. Tot ABBA opdook, waren zij het internationale gezicht van de Europese doorsneepop. Van hun eerste hit Chirpy Chirpy Cheep Cheep werden maar liefst meer dan tien miljoen exemplaren verkocht. Er volgden nog wat succesvolle songs met nonsenstitel, zoals Kailake Kailako, Tweedle Dee, Tweedle Dum en Soley Soley. Die laatste single werd een nummer 1 in Vlaanderen en Nederland, net als de twee opvolgers uit 1972: Sacramento en Samson And Deliah. Ook Bottoms Up en Yellow Boomerang uit 1973 deden het hier erg goed met respectievelijk een derde en een tweede plaats als piekpositie. Maar wat er dan tot 1976 volgde, haalde enkel nog de hitparade in Duitsland.

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

https://youtu.be/sW8574GA06A