23-10-17

Maandag 23 oktober 2017

Please Read The Letter

Robert Plant / Alison Krauss

 

DUETTEN JukeRaising.jpg

Vandaag tien jaar geleden brachten Robert Plant en Alison Krauss het duettenalbum Raising Sand uit. Wat voor een cd was me dat! Ik moest niet wachten tot de productie overstelpt was met Grammy’s en andere prijzen voor ik het een prachtige plaat vond. Dat had natuurlijk te maken met het feit dat de stemmen van de countryfreule en de zanger van Led Zeppelin zo mooi samenklonken. Maar dat hield zeker ook verband met de interessante selectie covers die producer T-Bone Burnett voor hen had uitgezocht. Gone Gone Gone (Done Moved On) was bekend in de oorspronkelijke uitvoering van The Everly Brothers, maar voor de rest werden alleen maar verborgen pareltjes uit de vergetelheid gehaald. Trampled Rose van Tom Waits, bijvoorbeeld, een song op zijn album Real Gone uit 2004. Of Nothin’ Van Townes Van Zandt en Rich Woman, al in 1955 voor het eerst op plaat gezet door L’il Millet and his Creoles. Met Polly Come Home en Through The Morning, Through The Night staan er twee composities van Gene Clark op. Ze verschenen allebei in 1969 op de tweede elpee van Dillard & Clark. Er wordt wel eens gezegd dat het album So Rebellious A Lover van Gene Clark en Carla Olson uit 1987 het grote voorbeeld voor Raising Sand was.

Mijn favoriete track, Killing The Blues, werd geschreven Roly Salley, de bassist in de begeleidingsband van Chris Isaak. Het was het titelnummer van Salley’s soloplaat in 2005. Zowel Plant als Krauss waren meteen verliefd op de song, nadat Burnett hen een kopietje had gestuurd. Plant luisterde ernaar tijdens een autorit. “Ik heb de wagen meteen aan de kant moeten zetten”, heeft hij eens gezegd, “zo had die song mij aangegrepen.”

En dan is er nog Please Read The Letter, ook een van mijn favorieten. Vreemd genoeg had Robert Plant dat al eens opgenomen. Het staat, voorzien van veel zwaarder gitaarwerk, op Walking Into Clarksdale van Jimmy Page & Robert Plant uit 1998. Plant was verrast dat het op het lijstje van de T-Bone Burnett stond, maar was achteraf blij met de remake. “The song hadn’t reached its true potential before. Now it’s become something else.” Eigenlijk geldt dat voor alle tracks op Raising Sand. Daarom is het zo’n prachtplaat.

Welkom aan de lezers die hier zijn terechtgekomen via www.internetgazet.be

 

 

20-10-17

Vrijdag 20 oktober 2017

MEDEDELINGOp zaterdag 21 en zondag 22 oktober zullen er geen bijdragen verschijnen op de Jukeboxkalender wegens onderhoudswerken bij de provider. 

 

Funnel Of Love

Wanda Jackson

 

DE VROUWELIJKE ELVIS

Vandaag wordt Wanda Jackson tachtig. Let’s Have A Party, zou ik zeggen. Dat was de titel van haar grote hit uit 1960. Als jonge tiener was ik al wild van dat nummer. Ik had het op Star Parade International staan, een Duitse verzamelplaat uit 1968. Bij toeval is die verloren gewaande elpee vorig week opgedoken op een zolder in de familie. In die tijd kocht ik wel meer compilaties. Dat leverde meer gevarieerd werk op voor minder geld. Excerpt From A Teenage Opera van Keith West staat erop en verder songs van onder meer Louis Armstrong, Lou Rawls, The Dave Clark Five en The Beach Boys. Vince Hill begint in het midden van It’s A Long Way To Georgia plots in het Duits te zingen.

JukeWanda.jpgMaar de B-Seite opent dus met Let’s Have A Party van Wanda Jackson. Het nummer was eerder al opgenomen door Elvis Presley. In de tweede helft van de jaren vijftig trad zij geregeld met hem op. Tijdens een van die tournees heeft ze trouwens een tijdlang een relatie met ‘the pelvis’ gehad. Het was hij die haar aanmoedigde om rockabilly te brengen. Omdat ze de eerste vrouw was die zich aan dat genre waagde, groeide ze snel uit tot de ‘Queen of Rockabilly’. Als variant op die titel werd ook wel ‘The First Lady of Rockabilly’ gebruikt. Maar ze bleef op twee paarden wedden, want haar hart klopte voor de country. Omdat ze geen kant wou kiezen, bracht ze vaak singles uit met een countrynummer en een rockabillysong. Dat was bijvoorbeeld het geval met Right Or Wrong, een topper in de countryparades van 1961. Op de B-kant stond het naar mijn smaak veel sterkere Funnel Of Love. Dat nummer werd geschreven door Charlie McCoy, een interessante figuur over wie ik het uitgebreid heb gehad op 29 maart 2014. Hier kwam Funnel Of Love terug in de belangstelling als kenwijsje van de komische sketchesreeks ‘Loslopend Wild’. De makers van dat televisieprogramma hadden blijkbaar een verzamel-cd van Wanda Jackson liggen. We hoorden haar songs geregeld voorbij komen. Daar was ook het leuke Fujiyama Mama uit 1958 bij. Het werd alleen op lokale radio’s in haar geboortestaat Oklahoma gedraaid, maar haalde – ongetwijfeld dankzij de titel – toch de eerste plaats in de Japanse hitlijsten.

Zangeressen als Cindy Lauper, die Funnel Of Love coverde, en Rosanne Cash hebben toegegeven dat Wanda Jackson een grote invloed op hen heeft gehad. Adele zei zelfs eens in een interview dat haar hit Rolling In The Deep er niet zou zijn gekomen als ze nooit Funnel Of Love had gehoord. Zij omschreef Wanda Jackson als ‘the female Elvis’.

 Welkom aan de lezers die hier zijn terechtgekomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

19-10-17

Donderdag 19 oktober 2017

The Windmills Of Your Mind

Noel Harrison

 

IN CIRKELS

Vandaag vier jaar geleden overleed Noel Harrison. Hij was de zoon van de Britse acteur Rex Harrison (‘My Fair Lady’) en heeft zelf ook in enkele films en televisieseries gespeeld. In de eerste helft van de jaren vijftig was hij echter een skikampioen. Hij nam deel aan de reuzeslalom tijdens drie Olympische winterspelen. Hier komt hij natuurlijk alleen maar aan bod omdat hij ook een zanger was.

JukeWindmills.jpgOp zijn titelloze debuutelpee stond zijn eerste hitje: A Young Girl. Dat was zijn popversie van het bombastisch georkestreerde en met veel tempowisselingen opgesmukte Une Enfant van Charles Aznavour. Toen Boudewijn de Groot daar Een Meisje Van 16 van maakte, baseerde hij zijn arrangement met druk drumwerk op de versie Harrison. Ook de tekst van Lennaert Nijgh leunde meer aan tegen de Engelse cover dan het Franse origineel. Het begon nog wel zoals in het Frans. ‘Elle vivait dans un de ces quartiers où tout le monde est riche à crever’ werd ‘Ze woonde in een villawijk, haar ouders waren stinkend rijk’. Maar verdere strofen en zeker het refrein zijn eigenlijk vrij vertaald uit het Engels. ‘Child of springtime, still green’, zong Harrison. Bij De Groot werd dat: ‘Arm kind, zestien lentes zo pril, ach, wat lig je hier stil, langs de kant van de weg’.

De meest bekende song van Noel Harrison is The Windmills Of Your Mind, ook al oorspronkelijk een Franse compositie. Het is een werkstuk Michel Legrand, al leende die wel veel uit de ‘sinfonia concertante’ KV364 voor viool, altviool en orkest van Wolfgang Amadeus Mozart. Harrison zette het in het Engels op plaat voor de film ‘The Thomas Crown Affair met Steve McQueen en Faye Dunaway. Het leverde hem in 1968 de Oscar voor de beste filmsong op. Bij de uitreiking werd het nummer uitgevoerd door José Feliciano. Ook The Windmills Of Your Mind – in het Franse origineel Les Moulins De Mon Coeur – bestaat in het Nederlands. Het is Cirkels van Herman van Veen. Het lijkt wel of die liedjes kringetjes draaien… 

 

Welkom aan de lezers die hier zijn terechtgekomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

 

 

 

18-10-17

Woensdag 18 oktober 2017

Brandend Zand

Anneke Grönloh

 

BEROOFT JE BIJNA VAN ‘T VERSTAND

Vandaag 55 jaar geleden stond Anneke Grönloh hoog in de hitparade met Brandend Zand, haar eerste grote succes. Toen werd er nog geen hitparade op de radio uitgezonden, maar verschenen wel zulke lijsten in bladen als Juke-Box en Song-Parade. Hetzelfde jaar schreef het in Nederlands-Indië geboren tieneridool nog drie andere monsterhits op haar naam: Paradiso, Soerabaja en Cimeroni.

Het moet zijn dat ik het lied als kind vaak door de kamer heb hoor klinken, want ik ken de mysterieuze tekst nog altijd uit het hoofd. Hoewel breed interpreteerbaar, gaat het kennelijk over een man die naar een woestijnland vlucht als zijn liefdesrivaal dood wordt aangetroffen. jukeAnneke.jpg

“Zwarte Dino, jij wou Nina, die met Rocco was verloofd. En toen Rocco werd gevonden, werd jouw onschuld niet geloofd.” Vic van de Reijt noemt dat ‘een proeve van economisch taalgebruik’ in zijn onderhoudend boek ‘De Nederlandstalige Cover Top-100’. “In één couplet van amper twintig wooorden wordt hier een drama ontvouwd waar een pulpschrijver toch gauw tweehonderd pagina’s voor nodig heeft.”

Dat de protagonisten uit dit nummer Dino, Nina en Rocco heten, houdt waarschijnlijk verband met het feit dat het origineel in 1962 op plaat werd gezet door de Italiaanse zangeres Mina. Met een zwaar accent zong zij wel in het Duits: Heisser Sand, een compositie van Werner Schafenberger, die verder onder meer toppers schreef voor Cindy & Bert, Connie Francis en Conny Froboess. Ook Va Bene van Peter Kraus is van zijn hand.

Er bestaan Engelse, Franse, Spaanse en Italiaanse versies van Heisser Sand. De Nederlandse vertaling is van Johnny Hoes. Om onduidelijke redenen maakte hij van ‘Schwarzer Tino’ een Dino. En terwijl Nina in het origineel ‘im Hafen mit den Boys’ rondhangt, danst ze in de versie van Johnny Hoes ‘in Marseille voor geld’. Het grootste verschil tussen de teksten is dat de vluchteling in het Nederlands het voordeel van de twijfel krijgt. De ‘onschuld’ van Dino wordt ‘niet geloofd’ en ‘de golven zingen zachtjes’ wat over hem wordt ‘verteld’. In de oorspronkelijk tekst weet echter iedereen dat hij wel degelijk een moordenaar is. “Nur die Wellen singen leise was von Tino jeder weiss.”

Welkom aan de lezers die hier zijn terechtgekomen via www.internetgazet.be

 

 

 

17-10-17

Dinsdag 17 oktober 2017

Rock ’n' Roll I Gave You The Best Years Of My Life

Kevin Johnson

 

JukeKevin.jpgMIJN BESTE JAREN

Het waren de hoogtijdagen van de nederpop. De hitparade werd gedomineerd door bandjes met noorderburen. De verliefde tiener die ik was, kon wegdromen bij Ma Belle Amie van Tee-Set. The Cats scoorden de ene hit na de andere. Vooral Rock ’n' Roll I Gave You The Best Years Of My Life uit 1974 is me bijgebleven. Piet Veerman kon zijn stem laten klinken alsof hij inderdaad zijn leven had opgeofferd voor de muziek. Nu weet ik dat de Australische singer-songwriter Kevin Johnson een half jaartje eerder, rond deze tijd in 1973, in zijn vaderland succes boekte met het origineel. Hij had het geschreven uit frustratie omdat hij door perikelen met platenmaatschappijen twee jaar lang geen song meer had mogen opnemen.

Rock ’n Roll I Gave You The Best Years Of My Life werd herhaaldelijk gecoverd, onder meer door Terry Jacks, Garry Glitter, Joe Dassin en Tom Jones. Sommige artiesten vonden het nogal moeilijk om in de huid te kruipen van de verteller, een teleurgestelde muzikant die vaststelt dat hij nooit een ster zal worden. De zinsnede ‘I’d never be a star’ werd dan ook in veel versies geschrapt.

Welkom aan de lezers die hier zijn terechtgekomen via www.internetgazet.be

 

 

https://youtu.be/4yuwhUx35Uc