27-08-17

Zondag 27 augustus 2017

Pride And Joy

Stevie Ray Vaughan

 

DE DOOD VAN EEN BLUESMAN

In herinnering aan het heengaan van een van mijn muzikale helden is dit altijd een heel trieste dag. Op deze dag in 1990 verongelukte Stevie Ray Vaughan. Van de blanke bluesgitarist verschenen bij leven vijf onvolprezen albums, maar hij speelt ook de gitaarsolo’s van First We Take Manhattan van Jennifer Warnes en – ja, hoor – Let’s Dance van David Bowie.

JukeStev.jpgHet was me nogal een affiche, die ongelukkige avond in Alpine Valley, Wisconsin. Stevie Ray Vaughan en zijn band Double Trouble, zijn broer Jimmy Vaughan, bekend van The Fabulous Thunderbirds, Buddy Guy, Eric Clapton en Robert Cray. Als laatste bisnummer jamden ze Sweet Home Chicago, waarna ze naar die stad werden gevlogen in helikopters. De weersomstandigheden waren penibel. Het toestel waarin Stevie Ray Vaughan zat, crashte nog geen minuut na het opstijgen tegen een bergflank waarop ’s winters wordt geskied. Soms hoor je vertellen dat Eric Clapton het ongeval zag gebeuren van uit zijn helikopter. Dat klopt niet. Hij zat met een bang hart condens van het raam te vegen. “Ik wou liever niet de lucht in”, heeft hij erover gezegd. “Maar één keer boven de lage bewolking, was de lucht helder en zagen we de sterrenhemel.” Toen ze bij aankomst in Chicago het droeve nieuws hoorden, moest Jimmy Vaughan terug voor de verschrikkelijk taak zijn broer te identificeren. Hij herkende hem aan zijn juwelen.  

Tijdens de begrafenis van Stevie Ray Vaughan zong Dr. John Amazing Grace en Ave Maria, composities die je normaal niet op zijn repertoire verwacht. Een geïnspireerde journalist van Blues Magazine stelde vast dat Eric Clapton, ZZ Top, Jackson Browne en Bonnie Raitt ‘a Texas flood’ huilden. Dat was een verwijzing naar het gelijknamige solodebuut van de betreurde gitarist. Uit dat album draaien we Pride And Joy, een eigen compositie die ook zijn eerste single werd.

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

26-08-17

Zaterdag 26 augustus 2017

Hanky Panky

Tommy James and The Shondells

 

ONDER TAFEL

Vandaag is het acht jaar geleden dat Ellie Greenwich overleed aan een hartaanval. Ik kan goed aannemen dat haar naam je niets zegt, maar je kent ongetwijfeld enkele songs die zij heeft geschreven. Toen Bruce Springsteen enkele dagen na haar dood in Chicago optrad, speelde hij Da Doo Ron Ron ter nagedachtenis van wat hij ‘an incredible rock and soul songwriter’ noemde.

JukeHanky.jpgEllie Greenwich begon als zangeres onder de naam Ellie Gaye, maar succes bleef uit. Als auteur kwam ze tot ontwikkeling toen ze onder de auspiciën van Jerry Leiber en Mike Stoller in het ‘songwriterstehuis’ Brill Building mocht werken. Aanvankelijk leverde ze liedjes af met verschillende co-auteurs. Zo pende ze met Tony Powers Why Do Lovers Break Each Other’s Hearts, een hit voor Bob B. Soxx and The Blue Jeans. Het grote succes kwam er in de jaren zestig toen ze ging samenwerken met haar toenmalige echtgenoot Jeff Barry. Zij schreven onder meer Da Doo Ron Ron en Then He Kissed Me van The Crystals, Be My Baby en Baby I Love You van The Ronettes en Do Wah Diddy van The Exciters. Dat laatste nummer werd onder de titel Do Wah Diddy Diddy een Amerikaanse nummer 1 voor Manfred Mann. Zelfs nadat Ellie Greenwich en Jeff Barry waren gescheiden, bleven ze een muzikaal team vormen. Niet alleen als songschrijvers, ook als producers, vaak aan de zijde van Phil Spector. Zo zijn ze medeverantwoordelijk voor onder meer Chapel Of Love van The Dixie Cups, I Can Hear Music van The Beach Boys en River Deep, Mountain High van Ike and Tina Turner. Gewoon om aan te tonen hoe breed haar talent was, geef ik nog mee dat ze zong op platen van Neil Diamond en het debuut van Blondie, waarbij ze vooral in In The Flesh te horen is. In de jaren zeventig schreef ze in andere samenwerkingsverbanden voor onder meer Elkie Brooks en Nona Hendryx, die een hit had met haar Keep It Confidential.

Een tijdlang namen Ellie Greenwich en Jeff Barry ook samen platen op onder de naam The Raindrops. Voor de B-kant van de single That Boy John flansten ze in twintig minuten Hanky Panky in elkaar. Een onnozelheidje, vonden ze zelf. Eenzelfde strofe wordt twee keer herhaald en verder zingt men welgeteld 23 keer 'My baby does the hanky panky'. Het schijnt dat het een soort dans was, al betekent 'hanky panky' ook zoveel als dubieus gedrag of een handeltje onder tafel. Verder is het slang voor seks, maar daar zijn nu eenmaal heel veel synoniemen voor. In 1966 kreeg het nummer een remake in een ietwat garagerockstijl en sedertdien kent iedereen het als een plaatje van Tommy James and The Shondells.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

 

 

25-08-17

Vrijdag 25 augustus 2017

I Love It Loud

Kiss

 

HET GESCHILDERDE GEZICHT

Chaim Witz heet hij eigenlijk, want hij werd in Haifa in Israel geboren uit Hongaarse ouders die de nazikampen hadden overleefd. Vandaag viert Gene Simmons zijn 68ste verjaardag. Cadeautip: cosmetica. Hij is bassist, zanger en songschrijver van Kiss, een groep die hij oprichtte met Paul Stanley. Zij zijn nu trouwens de enige overblijvende leden van de originele bezetting. Meer dan veertig jaar geleden verscheen hun titelloze debuutplaat. Met vuur spuwen en rondvliegende drumstellen ontwikkelden ze een spectaculaire live reputatie. Hun opmerkelijke pakken en de door stripverhalen geïnspireerde make-up droegen daar ook toe bij. Tijdens concerten speelde ieder bandlid een personage. Simmons was The Demon.

JukeKiss.jpgIn de tweede helft van de jaren ‘80 heeft Kiss een tijdlang zonder schmink op het podium gestaan. Maar de fans zagen hen liever met maskers en na de reünie van 1996 gingen ze hun gezichten dan ook weer schilderen. Alle wisselingen van bezetting buiten beschouwing gelaten, hebben Gene Simmons en co het altijd graag wat hard gehad. Geen wonder dus dat ze I Love It Loud in verschillende versies hebben opgenomen. Eerst in 1982 voor het album Creatures Of The Night, daarna voor Alive III. Die live uitvoering verscheen ook op single en deed het niet onaardig in de Amerikaanse hitparade. Tot slot vinden we het nummer ook nog op de verzamelaar Smashes, Trashes & Hits en op de The Box Set.

Sedert 2011 is Gene Simmons getrouwd met Shannon Tweed, een voormalige Playmate met wie hij al zo’n dertig jaar een verhouding heeft. Hun kinderen zijn dan ook al halfweg de twintig. Volgens zijn biograaf heeft hij ook Cher en Diana Ross tussen de lakens gehad. Vaak schepte hij op dat vrouwen voor hem in de rij stonden. Toen dat ter sprake kwam in een radio-interview choqueerde hij de presentatrice met de opmerking: “Als je me met open armen wilt ontvangen, ben ik bang dat je me ook met open benen moet onthalen.” Zij vond zijn woorden ‘aanstootgevend’. Nochtans parafraseerde hij enkel een zin uit You Better You Bet van The Who: ‘You welcome me with open arms and open legs’.

 Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

24-08-17

Donderdag 24 augustus 2017

Money’s Too Tight To Mention

Simply Red

 

GELD, GELD, GELD JukeRed.jpg

Het is vandaag 32 jaar geleden dat Money’s Too Tight To Mention van Simply Red binnenkwam in de Nederlandse Top-40. Een weekje later stond de single ook hier in de hitparade. Terwijl het plaatje bij de noorderburen niet hoger kwam dan de 24ste plaats, piekte het in de Radio 2 Top-30 op 15. In onder meer Groot-Brittannië (13), Ierland (9) en vooral Italië (4) deden Mick Hucknall en zijn band het nog beter.

Money’s Too Tight To Mention was de eerste single van Simply Red, in 1985 een track uit hun debuutelpee Picture Book, waarop ook hun latere nummer 1 Holding Back The Years stond. Het werd hun doorbraak en wordt tot vandaag beschouwd als een typisch nummer van de groep. Maar, jaja, het was wel een cover. Drie jaar eerder was de song opgenomen door de auteurs John Valentine en Billy Valentine, die platen maakten onder de naam The Valentine Brothers. ‘I’ve been laid off from work (…) So I went to the bank (…) They said: son, looks like bad luck’. Het ging over globale economische problemen en de financiële crisis van toen, maar de tekst had het duidelijk over de Verenigde Staten van The Valentine Brothers en niet over het Groot-Brittannië van Simply Red. Zo wordt er verwezen naar ‘Reaganomics’, een reeks maatregelen van president Ronald Reagan. Hij wordt ‘the old man that’s over the hill’ genoemd en ook zijn first lady wordt vermeld: ‘Did the earth move for you, Nancy?’.  In het origineel is dat niet te horen, maar wel in de versie van Simply Red, waar Mick Hucknall op het eind fijntjes overstapt van ‘we’re talking ‘bout money, money’ naar ‘we’re talking ‘bout Ronnie Ronnie’. Reagan, bedoelt hij dan natuurlijk.

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

23-08-17

Woensdag 23 augustus 2017

Light My Fire

The Doors

 

VAN ZEVEN NAAR DRIE

Vandaag vijftig jaar geleden was Light My Fire van The Doors een hit. De single had eind juli drie weken op de eerste plaats gestaan in de Amerikaanse hitparade en drong nu ook in Europa door. In Nederland kwam het plaatje wel maar tot halfweg de Top-40 en in België raakte het zelfs zo hoog niet. Al valt dat allemaal moeilijk te bepalen. De BRT Top-30 bestond nog niet, er waren alleen weekbladen die populariteitslijsten publiceerden.

JukeLight.jpgLight My Fire was in 1967 een track uit de titelloze debuutelpee van The Doors. Hoewel alle bandleden als auteurs staan vermeld, was dit een compositie van gitarist Robbie Krieger. Zanger Jim Morrison, die altijd in zijn eentje het materiaal leverde, had tegen hem gezegd: “Waarom moet ik al het werk doen? Schrijf zelf ook eens een song.” Dat weet ik omdat Krieger het vertelt in het maandblad Uncut dat nu in de winkel ligt, maar al gedateerd is als de editie van oktober. “Ik dacht laat mij eens proberen iets te doen met de natuurelementen. Het vuur leek mij interessant, niet in het minst omdat ik hield van Play With Fire van The Rolling Stones. En zo is het begonnen. Ik had maar één strofe, maar Jim schreef een tweede. We waren gauw aan vier minuten en het werden er uiteindelijk meer dan zeven.”

De song wordt getypeerd door een opmerkelijke orgelpartij van Ray Manzarek, inmiddels ook al vier jaar dood. Oorspronkelijk was dat een solo in het midden van de song, maar producer Paul Rothchild kwam met het idee dat toetsenwerk als intro te gebruiken en daarna nog een paar keer te herhalen. Bij gebrek aan een bassist speelde Manzarek met zijn linkerhand de baspartij op een keyboard terwijl hij tegelijk met zijn rechterhand een Vox-orgel bespeelde. Dat deed hij altijd live, maar soms ook in de studio. In dit geval gebruikte men uiteindelijk echter een overdub van de befaamde sessiebassist Larry Knechtel.

Toen de elpee uitkwam, werd de langere versie van Light My Fire geregeld gedraaid op rockzenders, maar de popstations die een nummer konden maken of kraken, vonden dat het moest worden ingekort. En zo gebeurde. Rothchild knipte er de solo’s van Krieger en Manzarek uit en leverde een single van iets minder dan drie minuten af, dat was toen de standaardduur van een 45-toerenplaatje. “Ik wist meteen dat het een hit zou worden”, zegt drummer John Densmore in Uncut, “so I wanted it cut. Altough the cut took the balls out of it.” Krieger laat zich in dezelfde zin uit: “It was a little painful, but we knew we had to do it.” En inderdaad, het werd de doorbraak van The Doors. Ze werden zelfs gevraagd voor het veelbekeken televisieprogramma ‘The Ed Sullivan Show’. Er werd wel bezwaar gemaakt tegen de zin ‘Girl, we couldn’t get much higher’. Voor het kleine scherm was dat duidelijk een verwijzing naar drugsgebruik. “Ik kon het niet geloven”, zucht Krieger in Uncut. “Didn’t they know you can get high on love.” Hij geeft toe dat The Doors graag dubbelzinnigheden inbouwden. Jim Morrison had hem gezegd: “If you write a song, make it so that people can interpret it any way they want.” Net voor de live uitzending beloofde Jim Morrison dat hij ‘much higher’ zou vervangen door ‘much better’. Maar toen de camera draaide, zong hij het natuurlijk in de originele versie. Achteraf beschouwd, zou je niet anders van hem verwachten. The Doors mochten nooit meer naar ‘The Ed Sullivan Show’ komen.

Nauwelijks een jaar na de orginele versie van The Doors scoorde José Feliciano een tophit met een opmerkelijke cover van Light My Fire. Hij had er wat latin jazz in verwerkt, zelfs een beetje flamenco op zijn Spaanse gitaar. Het was iets heel anders geworden en dat zijn voor mij de beste covers. Opmerkelijk was dat zijn succes in 1968 ertoe leidde dat het origineel opnieuw binnenkwam in de Amerikaanse hitparade Billboard Hot 100 en het nog eens tot de 87ste plaats schopte. Je zou dus kunnen zeggen dat het vuur meer dan twee jaar heeft gebrand.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be