16-10-17

Maandag 16 oktober 2017

Cow Cow Boogie

Ella Mae Morse

 

EEN VOORLOOPSTER JukeElla.jpg

Op deze dag in 1999 overleed Ella Mae Morse. Ze was 75. Ze is tot in het begin van de jaren  negentig actief geweest, vooral in het nachtclubcircuit van Hollywood, maar haar platencarrière situeert zich in de jaren veertig en vijftig. Toen was ze een voorloopster van de rock-‘n-roll met haar mengeling van jazz, blues en boogie, country, gospel en jive. Haar grootste hit van Blacksmith Blues uit 1952, vreemd genoeg een B-kantje. Verder is ze bekend van Shoo Shoo Baby. In 1943 zongen The Andrews Sisters dat nummer in de film ‘Three Cheers For The Boys’. Ze hadden er ook een hit mee, maar de versie van Ella Mae Morse, die in hetzelfde jaar verscheen, eindigde hoger in de Amerikaanse hitparade. Haar eerste succes boekte ze met Cow Cow Boogie, toen nog als zangeres bij Freddie Slack & His Orchestra. Het plaatje was de tweede productie van Capitol en de eerste nummer 1 voor dat label. Er werd later zelfs een ‘soundie’ van gemaakt, een voorloper van de videoclip. ‘Soundies’ waren muzikale filmpjes die, na inworp van een muntstuk, te zien waren op een jukebox met een scherm. Lianne La Havas heeft er enkele jaren geleden een lekkere versie van gebracht met Jools Holland in zijn eindejaarsshow.

 

Welkom aan de lezers die hier zijn terechtgekomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

 

15-10-17

Zondag 15 oktober 2017

Garden Party

Rick Nelson

 

TRIESTIG TUINFEESTJE

Op deze dag in 1971 werd in Madison Square Garden in New York het concert ‘Rock ’n Roll Revival’ georganiseerd. Op de affiche stond ook Rick Nelson, een kindsterretje uit de jaren ’50 en met meer dan dertig Amerikaanse top-40-noteringen een ware hitmachine in de sixties. Denk maar aan Hello Mary Lou en She Belongs To Me.

JukeRicky.jpgMet die twee nummers begon hij die onzalige dag zijn show, maar toen hij een countryversie van Honky Tonk Women van The Rolling Stones inzette, steeg boegeroep op. Hoewel later werd gezegd dat die commotie het gevolg was van een opstootje achteraan in het publiek, vatte Rick Nelson het zeer persoonlijk op en kwaad verliet hij het podium. Hij ging ervan uit dat hij werd uitgefloten omdat hij er met zijn lang haar en paars hemd uitzag als een hippie. En omdat hij met zijn Stone Canyon Band nieuwe muzikale paden bewandelde. Hij schreef zijn frustraties van zijn schouders in Garden Party, een van de weinige nummers trouwens waarvoor hij zelf de pen nam. Hij vertelt letterlijk wat er gebeurde: ‘I said hello to Mary Lou, she belongs to me. But when I sang a song about a honky-tonk it was time to leave.’ Verder doet hij in de tekst heel schamper over een aantal artiesten die hij die oktoberdag had ontmoet. In ‘Yoko brought her walrus’ is gemakkelijk het echtpaar Lennon te herkennen. Chuck Berry zien we de duck walk doen in ‘Out stepped Johnny B. Good, playing guitar like a-ringing a bell’. En met ‘Mr. Hughes hid in Dylan’s shoes, wearing his disguise’ wordt verwezen naar George Harsison, een buurman en goede vriend van Nelson, die aan een album met Dylan-covers werkte en de naam Hughes gebruikte als hij incognito wou reizen.

Ironisch genoeg bestond de playlist van de concerten van Rick Nelson tien jaar later enkel uit zijn oude hits. En even ironisch is het feit dat Garden Party zijn eerste top-tien sedert 1963 werd. Er bestaan veel persingen, mijn exemplaar zit in de singlehoes die op de foto te zien is. Trouwens, het was ook zijn allerlaatste succes. Samen met zijn toenmalige vriendin, zijn road manager en vier van zijn muzikanten, kwam hij in 1985 om in een vliegtuigongeval. Hij was toen 45 jaar.

Welkom aan de lezers die hier zijn terechtgekomen via www.internetgazet.be

 

 

14-10-17

Zaterdag 14 oktober 2017

Wasted Days And Wasted Nights

Freddy Fender

 

JukeFender.jpgWAAR ZE OOK ZIJN

Op deze dag in 2006 overleed Freddy Fender. Toen Sir Douglas Quintet in 1971 Wasted Days And Wasted Nights opnam, leidde Doug Sahm het lied in met een lofbetuiging aan hem, de auteur en oorspronkelijke uitvoerder. “Freddy, this is for you, brother, wherever you are.” Het leek alsof hij het had over iemand die hem net ontvallen was. Niets was minder waar, want pas halfweg de jaren ’70 brak Freddy Fender internationaal door. Secret Love, Since I Met You Baby of You’ll Loose A Good Thing zullen je niets meer zeggen, maar Before The Next Teardrop Falls natuurlijk wel. In die tijd nam Freddy Fender, die geboren werd als Baldemar Huerta, ook een nieuwe versie van Wasted Days And Wasted Nights op. Het origineel uit 1959 had hij in het Spaans gezongen, nu bezigde hij het Engels. Op zijn beurt bedankte hij Doug Sham in de inleiding: “I like to dedicate this song to my soulpartner, mister Doug Sahm, better known as Sir Douglas. Wherever you are, brother.” Ik geef daarom deze eerder statige clip mee, omdat je daar die tekst hoort. Uiteindelijk vonden ze elkaar bij The Texas Tornados, die in 1998 ook nog eens Wasted Days And Wasted Nights opnamen. Inmiddels kunnen we ons afvragen ‘wherever’ de twee artiesten uit San Antonio ‘are’. Doug Sahm is sedert 1999 niet meer onder de levenden en Freddy Fender overleed dus elf jaar geleden. Dit stukje is voor hen, waar ze ook zijn.

 Welkom aan de lezers die hier zijn terechtgekomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

 

 

 

13-10-17

Vrijdag 13 oktober 2017

Handbags And Gladrags

Chris Farlowe

 

JukeFarlowe.jpgHET ORIGINEEL

Vandaag wordt Chris Farlowe 77, het laatse jaar dat hij Kuifje mag lezen. En hij is nog altijd actief, ik zag hem onlangs meezingen met Van Morrison in de verjaardagsuitzending van Jools Holland vanuit de Royal Albert Hall. Hij is trouwens ook te horen op Morrisons jongste album Roll With The Punches. Sedert 2000 heeft hij zelf nog zes cd’s uitgebracht. Ik doe het echter nog altijd met zijn Greatest Hits uit 1977 op vinyl. Zowat de helft van de tracks werden geschreven door Mick Jagger en Keith Richards. Bij de elf singles die hij in de sixties uitbracht, waren er vijf covers van The Rolling Stones. Geen wonder, hij zat toen bij ‘Immediate’, het label van Stonesmanager Andrew Loog Oldham. De eerste Britse nummer 1 van Chris Farlowe was een sterke uitvoering van Out Of Time, uitgebracht in 1966, hetzelfde jaar als de The Rolling Stones het op hun album Aftermath zetten. In 1975 beleefde Out Of Time een re-release op een Amerikaanse Stonescompilatie. In werkelijkheid was alleen de stem van Mick Jagger te horen. De orkestratie en het achtergrondkoortje kwamen van de plaat van Chris Farlowe. Arnold Rijpens zegt in zijn naslagwerk ‘The Originals’ zelfs dat het eigenlijk om een demo gaat. Mick Jagger zou die versie hebben opgenomen om Chris Farlowe te laten horen hoe het moest. Bij de muzikanten die het nummer inspeelden, waren gitarist Albert Lee en toetsenist Dave Greenslade, onder meer bekend van de jazzrockgroep Colosseum. In 1970 sloot Chris Farlowe aan bij Colosseum en bracht vijf albums met die band uit. Ook was hij een tijdlang lid van Atomic Rooster, met wie hij twee platen opnam.

Mijn favoriete werk van Chris Farlowe is Handbags And Gladrags, geschreven door Mike d’Abo, die de zanger van Manfred Mann werd toen Paul Jones in 1966 die groep verliet. Jonge mensen kennen dat nummer in de uitvoering van Stereophonics of als het kenwijsje van de komische tv-serie ‘The Office’. Wie wat ouder is, associeert de song meestal met Rod Stewart, die het inderdaad gecoverd heeft op zijn album An Old Raincoat Won’t Ever Let You Down. Maar het onovertroffen origineel komt uit 1967 en is van onze jarige van vandaag.

 Welkom aan de lezers toe hier terchtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

12-10-17

Donderdag 12 oktober 2017

Ebbenhout Blues

Wigbert

 

DONKER ALS DE NACHT

Op deze dag in 1991 kwam Ebbenhout Blues van Wigbert – Van Lierde heet hij voluit – binnen in de hitparade. De single hield het er dertien weken uit en piekte op nummer 5, maar in de Vlaamse Top 10 haalde hij wel de eerste plaats. Het plaatje had vooral in 1992 succes, vandaar dat hij de 25ste verjaardag nu viert met de tournee ‘Ticket In De Nachtkastla’, wat niet alleen een zin uit Ebbenhout Blues is, maar ook de titel van zijn debuutelpee. Tijdens deze concertreeks staan de topmuzikanten Tom Vanstiphout en Alano Gruarin aan zijn zijde.

JukeWig.jpgIk heb Wigbert onlangs gesproken over die tournee, maar heb hem al eerder ontmoet. Ooit bezocht ik hem thuis voor een lang interview. Met een bang hart stond ik achteraf te kijken hoe de fotografe hem liet poseren op een nabijgelegen spoorweg. We hadden het toen – negen jaar geleden – over engagement in songteksten. “Soms kan je er niet om heen”, zei hij, “soms moet je een standpunt innemen.” Ik speelde de advocaat van de duivel en vroeg of het gevaar bestond dat het dan te sloganesk werd. Hij antwoordde: “Als je met een vlag zwaait, dreigt die het verhaal te bedekken. Ik vind dat je het verhaal moet vertellen en de vlag achterwege moet laten.” Ik bleef hem plagen: “Op jouw gitaar komt dus geen slogan zoals ‘This machine kills fascists’, wat op die van Woody Guthrie stond. Hij dacht even na: “Mwah, dat is nog de enige slogan die ik op mijn gitaar zou durven zetten.” Op zijn gitaren staat niets, wat niet wil zeggen dat hij ze netjes wil houden. “Ze vertonen sporen van gebruik en dat vind ik wel mooi. Instrumenten moeten geleefd hebben. Ik zal zelden nieuwe instrumenten kopen. Er zijn genoeg gitaren die hun makers en bespelers overleven.” Behalve die van Pete Townshend, merkte ik nog schamper op.

Niet alleen op het podium, maar ook in de studio heeft hij tal van bekende artiesten bijgestaan. Op het debuut van Axelle Red speelt hij mee, maar hij leverde er ook enkele songs voor. Binnenkort trekt hij trouwens in Azië op tournee met Axelle Red.

Wigbert is een aimable, misschien wel te bescheiden man. Het kan hem niet schelen, zegt hij mij, dat zijn naam niet in het groot op de platenhoes staat, maar in de kleinte lettertjes van het inlegvel. “Samen muziek maken, daar gaat het om. En ik kan alleen maar spelen met hart en ziel.”

Wigbert heeft respect voor songwriters als Neil Diamond of Albert Hammond, die zich afzonderen of net met andere schrijvers samenzitten om een song te maken. Gewoon het ambacht. Hij gelooft echter in de inspiratie van het moment. “Ik heb eens een nummer geschreven toen ik een kast stond te schuren.” Ebbenhout Bleus schreef hij na het zien van een Panorama-uitzending over geadopteerde tieners die in Afrika op zoek gingen naar hun natuurlijke ouders. Ik verdenk hem ervan dezelfde platenkast als ik te hebben. Naast singer-songwriter Townes Van Zandt noemt hij folkies als Bert Jansch en John Martin van invloed op zijn werk. Maar vooral blues, bijvoorbeeld van Muddy Waters. Ebbenhout Blues kan je muzikaal bezwaarlijk blues noemen, het heeft in mijn oren meer van een mazurka, wat natuurlijk versterkt wordt door die accordeon. Maar de herhalingen in de tekst zijn duidelijk wel bluespatronen.

 Welkom aan de lezers toe hier terchtkomen via www.internetgazet.be