07-06-17

Woensdag 7 juni 2017

Blister In The Sun

Violent Femmes

 

RUZIE IN DE HAMBURGERTENT

Vandaag viert Gordon Gano zijn 54ste verjaardag. Hij is de zanger, gitarist en liedjesschrijver van de alternatieve folkrockformatie Violent Femmes. De gloriejaren van de band situeren zich in de eighties. Na een korte onderbreking kwam de groep weer samen om in 2009 opnieuw te splitten, maar sedert 2013 zijn ze weer actief. Naast Gordon Gano is bassist Brian Ritchie al die tijd van de partij geweest, ondanks de bittere vetes, maar daarover later meer. Wel hebben ze ondertussen vier drummers versleten. De oorspronkelijke trommelaar was Victor DeLorenzo, die dus ook te horen is op hun titelloze debuut van begin 1983. Daar staan hun meest bekende nummers op, zoals Gone Daddy Gone, Kiss Off, Add It Up en vooral Blister In The Sun, maar ook daarover later meer.  JukeViolent.jpg

Hallowed Ground, de tweede plaat van Violent Femmes klonk ronduit country en in de teksten sneed de devote baptist Gano allerlei christelijke thema’s aan. Hun derde album, The Blind Leading The Naked, dat geproduced werd door Jerry Harrison van Talking Heads, was dan weer volmondig poppy. Toen verder succes uitbleef, ging Gordon Gano solo, niet nadat hij wat platen had gemaakt met The Mercy Seat, een groep die gospel met punk mixte.

Uit elkaar en weer samen, het lijkt wel of de leden van Violent Femmes een knipperlichtrelatie hebben. Tegenwoordig spelen ze weer samen en vorig jaar hebben ze nog een nieuwe cd uitgebracht, We Can Do Anything. Maar laat mij hun debuut nog eens uit de kast trekken. Kijk, ik was het al vergeten, ik blijk ook de elpees Hallowed Ground en The Blind Leading The Naked in mijn bezit te hebben. Eerlijk gezegd, ik zal ze nog eens moeten draaien om te weten wat er op staat. Van hun eerste schijf herinner ik me veel meer, ook dat ze blijkbaar wel erg goed naar Jonathan Richman hadden geluisterd. Vooral Blister In The Sun, met die leuke intro, brengt een glimlach op mijn gelaat. ‘Body and beats, I stain my sheets.’ Nochtans zorgde die song voor een interne ruzie. Hij werd niet alleen gebruikt in talrijke televisieseries en films, maar ook in een reclamespotje voor de hamburgerketen Wendy’s. Dat vond bassist Brian Ritchie maar niks. “Ik eet die troep niet”, zei hij in een interview met On Milwaukee, een online magazine in zijn geboortestad. “De song staat op Gano’s naam en Warner Brothers is de platenmaatschappij. Als die akkoord zijn, kan de rest van de band er niets tegen inbrengen.” Hij zuchtte: “That’s showbiz.” Daarna viel hij hard uit tegen Gano. Hij verweet hem ‘greed’, ‘insensitivity’ en ‘poor taste’. Hij suggereerde zelfs dat hij het verlies van zijn songschrijverstalent compenseerde door zich te prostitueren. Uiteindelijk ging Ritchie zo ver dat hij Gano voor de rechtbank daagde. We hebben er daarna niets meer van gehoord, het zal wel in der minne geregeld zijn, want vandaag spelen ze weer samen. Toch denk ik niet dat ze met z’n tweetjes de benen onder tafel steken bij Wendy’s.

 Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

06-06-17

Dinsdag 6 juni 2017

Way Down

Elvis Presley

 

O, WAT KAN IK LAAG

Het is vandaag veertig jaar geleden dat Way Down van Elvis Presley werd uitgebracht. Dat was zijn laatste single bij leven, want op 16 augustus 1977 overleed de King. Op de hoes stond wel erg ongelukkig 'Coming Soon Elvis' New LP'. Aanvankelijk bengelde het plaatje ergens halfweg in de Amerikaanse hitparade, al snel zakte het naar de kelder, maar na zijn dood schoot het weer omhoog. Zo werd het een postume nummer 1. Hier geraakte Way Down niet hoger dan de zeventiende positie, maar in Groot-Brittannië stond het liefst vijf weken op de eerste plaats, zowat zeven jaar na Elvis’ vorige Britse tophit, The Wonder Of You.

Way Down werd in 2000 gecoverd door Status Quo op hun album Famous In The Last Century. Vreemd dat dat niet eerder was gebeurd, want zelfs bij het beluisteren van Elvis hoor ik daar Status Quo in. ‘Whatever you want’, zou ik zeggen.  JUkeElvis.jpg

De song werd geschreven door Layng Martine, iemand die ook pakweg Jerry Lee Lewis, Ray Stevens, Carl Perkins en Eddy Mitchell van materiaal voorzag. Verder bezorgde hij The Pointer Sisters een hit met Should I Do It en Trisha Yearwood met I Wanna Go To Far. Zijn grootste succes was echter de countrysong Rub It In, in 1974 een nummer 1 voor Billy Crash Craddock.

Op Way Down van Elvis is een aparte rol weggelegd voor J.D. Sumner, een bekende baszanger die je op het einde van elk refrein ‘way down’ hoort brommen. Doorheen het lied gaat hij almaar lager. Zijn laatste ‘way down’ – a capella op het einde, als de muziek al is uitgestorven – zouden volgens Guinness Book of World Records de laagste noten zijn die een menselijke stem ooit heeft voortgebracht. Dat doet me denken aan de carnavalskraker O,O, O, Wat Kan Ik Laag van de Nederlandse cabaretier Paul van Vliet. ‘Ik haal de tonen diep van onderen uit m’n maag.’

 Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

05-06-17

Donderdag 15 juni 2017

Quelque Chose De Tennessee

Johnny Hallyday

 

JOHNNY HEFT HET GLAS

Vandaag heft Johnny Hallyday het glas op zijn 74ste verjaardag. Een van zijn eerste albums was Johnny Hallyday Sings America’s Rockin’ Hits. De titel zei het helemaal, de in Nashville opgenomen elpee stond vol covers van Amerikaanse rock-‘n-rollhits, zoals Be Bop A Lula van Gene Vincent of Whole Lotta Shakin’ Goin’ On van Jerry Lee Lewis. En hij zong ze allemaal in het Engels. Zulke nummers in het Frans brengen, werd echter snel zijn handelsmerk. Zijn eerste succes in België, het land van zijn vader, was Tes Tendres Années uit 1963. Het origineel Tender Years was van George Jones. Heel bekend is de versie die Willeke Alberti met Spiegelbeeld maakte. JukeHall.jpg

Denk niet dat Jean-Philippe Smet, zoals JoJo echt heet, geen origineel werk heeft voortgebracht. Zo werd Quelque Chose De Tennessee in 1985 speciaal voor hem geschreven door Michel Berger. De componist en zijn wederhelft France Gall zongen in het achtergrondkoortje, terwijl Peter Frampton de gitaarsolo speelt. Je zou kunnen denken dat de ‘Elvis van Frankrijk’ het heeft over de Amerikaanse staat waar Presley begraven ligt, maar dat is niet het geval. De song brengt een hommage aan de toneelauteur Tennessee Williams, bekend van onder meer ‘A Streetcar Named Desire’. Het nummer begint trouwens met een fragment uit Williams’ stuk ‘Cat On A Hot Tin Roof’. Die tekst wordt gelezen door Nathalie Baye, de actrice met wie Hallyday toen een relatie had. Ze hebben samen een dochter, Laura Smet, die inmiddels zelf actrice is. Johnny’s zoon, die als David Hallyday in vaders voetsporen loopt, werd geboren uit het eerste van zijn vijf huwelijken, dat met zangeres Sylvie Vartan.

 Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

Maandag 5 juni 2017

A Real Mother For Ya

Johnny Guitar Watson

 

JukeWatson.jpgGITAAR ALS BIJNAAM

Vandaag veertig jaar geleden had Johnny Guitar Watson een grote hit met A Real Mother For Ya. Hij had toen al een lange weg afgelegd. Nog heel jong speelde de gitarist uit Houston al met bluesvedetten als Albert Collins en Johnny Copeland, ook Texanen, trouwens. Toen hij met zijn gescheiden moeder naar Los Ageles verhuisde, ging hij in dienst bij Amos Milburn (One Scotch, One Bourbon, On Beer). Verder speelde hij op elpees van Johnny Otis, Sam Cooke en Little Richard. Ondertussen nam hij ook zelf plaatjes op. Eerst onder de naam Young John Watson, later – nadat hij de film ‘Johnny Guitar’ met Joan Crawford had gezien – als Johnny Guitar Watson. Op zijn debuutsingle Space Guitar toonde hij zich in 1954 al een pionier op de Fender Stratocaster. Hij experimenteerde honderduit met ‘feedback’ en ‘reverb’. Zijn single Three Hours Past Midnight uit 1956 was het favoriete nummer aller tijden van Frank Zappa. Die heeft eens gezegd dat het beluisteren van die song hem heeft aangezet om te leren gitaar spelen. Later nodigde Zappa zijn idool uit om mee te doen op verschillende elpees. Zo is Johnny Guitar Watson te horen op onder meer Frank Zappa Meets The Mothers Of Prevention, Them Or Us en One Size Fits All, waarop hij twee tracks zingt. Ook Steve Miller is altijd een grote fan geweest van Johnny Guitar Watson. Op Sailor, de tweede elpee van The Steve Miller Band, toen nog met Boz Scaggs, staat een cover van Watsons Gangster Of Love uit 1957. Later verwees Steve Miller graag naar deze song in verschillende composities. In zijn hit The Joker uit 1973 zingt hij: ‘Some call me the gangster of love.’ Maar in zijn Space Cowboy uit 1969 komt bijna dezelfde zin voor: ‘Don’t you know that I’m the gangster of love.’

Op het einde van de jaren zestig verdween Johnny Guitar Watson van de radar, maar halfweg de jaren zeventig dook hij, meesurfend op de discogolf, terug op. De zuiderse bluesman bleek omgeschoold tot funkhunk van de Amerikaanse westkust. Hij kleedde zich in pooierclichés, behing zich met blingbling en op het podium speelde nog meer dan vroeger de showman. Op zijn platenhoezen lagen de vrouwen aan zijn voeten, iets waar Pearl Jam naar verwees in Johnny Guitar op het album Backspacer. Die periode leverde Johnnie Guitar Watson de hits op waarvoor hij vooral herinnerd wordt: Ain’t That A Bitch, Superman Lover en vooral A Real Mother For Ya.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

04-06-17

Zondag 4 juni 2017

Gentle On My Mind

John Hartford

 

TEDER IN MIJN HERINNERING

Vandaag zestien jaar geleden overleed John Hartford. “John wie?”, hoor ik je vragen. En toch ken je zeker één song van hem. Hij was de auteur en oorspronkelijke uitvoerder van Gentle On My Mind, een nummer dat een grote hit werd in de uitvoering van Glen Campbell. ‘You’re moving on the backroads by the rivers of my memory that keeps you ever gently on my mind.” Ik kom Hartfords naam ook tegen op de hoes van de prachtige elpee Sweetheart Of The Rodeo van The Byrds. Hij speelt banjo en gitaar op dat countryrockmeesterwerk, maar hij was ook bedreven op de fiddle.

De singer-songwriter, die bekend stond voor zijn uitgekiende teksten en tijdens concerten verschillende instrumenten afwisselde, heette eigenlijk Harford. Maar op aanraden van Chet Atkins voegde hij een ‘t’ toe aan zijn naam toen hij halfweg de jaren zestig platen ging maken in Nashville. Op zijn tweede album, Earthwords & Music uit 1967, stond Gentle On My Mind. Naar eigen zeggen heeft hij het nummer op een half uurtje geschreven na het zien van de film ‘Doctor Zhivago’. Toen Glen Campbell het op de radio hoorde, wou hij het ook meteen opnemen. Campbell was in die dagen een veelgevraagde sessiemuzikant en speelde in het studio-orkest dat de geschiedenis ingaat als The Wrecking Crew, hoewel zij die naam nooit zelf hebben gebruikt. Met enkele vrienden uit die club kneedde  hij het in 1967 tot de titeltrack van zijn album Gentle On My Mind. Zijn uitvoering mocht dan de meest succesvolle worden, er bestaan tal van covers, van Elvis Presley en Frank Sinatra tot Aretha Franklin. Natuurlijk was Claude François er als de kippen bij om een Franse vertaling op te nemen: Si Douce A Mon Souvenir. En recent zetten Billy Bragg en Joe Henry het op hun interessante treinreis-cd Shine A Light, maar daarover heb ik het al uitgebreid gehad op 5 mei. 

 Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be