22-03-17

Woensdag 22 maart 2017

Never Knew Love Like This Before

Stephanie Mills

 

JukeMills.jpgALS NOOIT VOORHEEN

Vandaag viert Stephanie Mills haar zestigste verjaardag. De Amerikaanse zangeres stond al op haar negende in haar eerste Broadwaymusical. Van 1975 tot 1977 schitterde ze daar als Dorothy in ‘The Wiz’, een Afro-Amerikaanse adaptatie van het kinderboek ‘The Wonderful Wizard Of Oz’. De song Home uit die musical leverde haar een hit op. Diana Ross scoorde met hetzelfde nummer toen zij het vertolkte voor de verfilming van ‘The Wiz’.

Bij het grote publiek roept de naam Stephanie Mills echter vooral herinneringen op aan het begin van de jaren tachtig. Zij had toen verscheidene grote hits in de States, voornamelijk in nichelijsten, zoals de disco- of R&B-charts, maar ook in de algemene hitparade. Met haar maxi The Medicine Song uit 1984 krijg ik vandaag nog veel volk op de dansvloer.

Wereldwijd was haar grootste succes echter Never Knew Love Like This Before. Deze compositie van de songwriters en producers James Mtume en Reggie Lucas – met wie ze veel samenwerkte – was in de nazomer van 1980 een track op haar tweede album Sweet Sensation. Vanaf 1 november stond de single hier twaalf weken in de hitparade, met de tweede plaats als hoogste positie. In 1990 deed Gwen Guthrie een opgemerkte langzame versie van de song op haar album Hot Times. En onze eigen Natalia zette het in 2003 op haar debuut This Time. Zij kortte de titel wel in tot Never Knew Love.   

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

21-03-17

Dinsdag 21 maart 2017

Down South

Rob Hoeke Boogie Woogie Quartet

 

JukeHoeke.jpgJukeHoeke2.jpgOP PIANO

Op deze dag in 1970 kwam Rob Hoeke Boogie Woogie Quartet met Down South binnen in de Nederlandse Top-40. Het instrumentale nummer piekte op de achtste plaats. Ook in Vlaanderen trad het kwartet geregeld op, maar hier haalde de single de hitparade niet. Dat ik me de song toch herinner, komt omdat ik toen veel naar de Nederlandse radio luisterde, ook naar piratenzenders. Het was de tijd dat zulke ‘instrumentals’ vrij veel succes hadden omdat de dj’s zichzelf graag hoorden praten en over die plaatjes heen babbelden tijdens een vaak lange inleiding en afsluiter van hun programma.

In het begin van de jaren zestig eindigde Rob Hoeke liefst vier keer na mekaar op de tweede plaats in het Loosdrecht Jazz Concours. Dat eigenaardige record wekte de indruk van Phonogram en het is op verzoek van die platenmaatschappij dat de pianist een boogie woogie band samenstelde. In 1966 en 1968 had het gezelschap Nederlandse hitjes met achtereenvolgens Margio en Drinking On My Bed. En dan kwam Down South. Vasthoudend aan zijn stijl en weinig of niet geïnteresseerd in de muzikale evolutie van die dagen zakte Hoekes populariteit gestaag. Daar komt nog bij dat hij in 1974 bij het klussen aan zijn auto twee vingers verloor, hetgeen hem danig hinderde bij het spelen. Hij maakte dan maar een carrièreswitch naar de sportjournalistiek. Rob Hoeke overleed in 1999 aan maagkanker. Zich terdege bewust dat zijn einde naderde, gaf hij kort voor zijn dood een afscheidsconcert in Bussum. Daar kwamen onder meer Jan Akkerman en Herman Brood meedoen.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

 

 

20-03-17

Maandag 20 maart 2017

We’ll Meet Again

Vera Lynn

 

JukeLynn.jpgHONDERD

De kranten staan er al weken vol van, maar het is eigenlijk pas vandaag dat Vera Lynn 100 wordt. De Britse zangeres werd wereldberoemd in de Tweede Wereldoorlog met songs als The White Cliffs Of Dover en vooral We’ll Meet Again.

‘Does anybody here remember Vera Lynn?’ vraagt Roger Waters zich af in Vera op de dubbelelpee The Wall van Pink Floyd. ‘Remember how she said we would meet again some sunny day?’ Het heeft iets ironisch als je weet dat Waters’ vader nooit is teruggekomen uit de oorlog. Ook in Another Brick In The Wall verwijst hij ernaar: ‘Daddy’s flown across the ocean, leaving just a memory, a snapshot in the family album.’  

Nog opmerkelijker is de manier waarop We’ll Meet Again van Vera Lynn gebruikt werd in de film ‘Dr.Strangelove’ van Stanley Kubrick. Deze satire vol zwarte humor eindigt met dit lied terwijl we wereldwijd atoombommen zien ontploffen. 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

 

19-03-17

Zondag 19 maart 2017

Graceland

Paul Simon

 

HET LANDGOED

Vandaag zestig jaar geleden kocht Elvis Presley Graceland in Memphis. Het landgoed heette al zo, een voormalige eigenaar had het naar zijn dochter genoemd in de tijd dat er nog geen herenhuis maar een boerderij op stond. De zanger betaalde iets meer dan 100.000 dollar voor het domein en breidde het in de loop der jaren uit . Presley woonde er tot aan zijn dood in 1977 en ligt er begraven. In de zogenoemde Meditation Garden vonden verder zijn ouders en zijn grootmoeder een laatste rustplaats. Er staat ook een gedenkplaat voor zijn tweelingbroer Jesse, die bij de geboorte overleed. Sedert 1982 is Graceland opengesteld voor het publiek, al kunnen niet alle kamers bezocht worden. Met ruim 700.000 bezoekers per jaar is het een toeristische topattractie en een voorname bron van inkomsten voor Presley’s nabestaanden.

JukeGrace.jpgZelf heeft Elvis nooit over Graceland gezongen, maar het landgoed komt voor in verschillende songs van andere artiesten. Het meest bekende nummer is ongetwijfeld Graceland, de titeltrack van de elpee die Paul Simon met Zuid-Afrikaanse muzikanten maakte. Daarin vertelt de singer-songwriter over een bezoek aan Graceland in het gezelschap van zijn negenjarig zoontje uit zijn eerste huwelijk. Dat was Harper Simon, die inmiddels in de voetsporen van zijn papa is getreden. Hij is op tal van platen te horen als gastmuzikant, maar heeft ook twee solo-albums op zijn naam. Voor zijn debuut kreeg hij de hulp van beroemdheden als mondharmonicacrack Charlie McCoy, toetsenwonder Steve Nieve, gitarist Al Perkins en zijn vader.

Naar eigen zeggen wou Paul Simon Graceland een beetje de sound van de Sun-studio’s meegeven en een Johnny Cash-achtig ritme. Daar is hij wel in geslaagd, vind ik. O ja, de backing vocals zijn van The Everly Brothers.

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be

 

 

18-03-17

Zaterdag 18 maart 2017

Pump It Up

Elvis Costello

 

JukeCost2.jpgHOTEL STIL VERDRIET

Op deze dag in 1978 lag This Year’s Model, de tweede elpee van Elvis Costello, in de platenwinkels. Ik was een ‘early adopter’ en had toen al zijn debuut, My Aim Is True, in huis. Terwijl hij op zijn eerste plaat begeleid werd door muzikanten uit de Amerikaanse formatie Clover, was This Year’s Model het eerste album dat hij opnam met The Attractions, bestaande uit Steve Nieve op toetsen, Bruce Thomas op bas en Pete Thomas op drums.

Zoals gebruikelijk bij Costello was de titel van het album niet de titel van een van de tracks. Hij heeft zelfs verscheidene platen die genoemd zijn naar een song die pas op een latere plaat te vinden is. Zoals My Aim Is True een zin uit Alison was, bleek This Year’s Model geplukt uit de tekst van (I Don’t Want To Go To) Chelsea.

JukeCost.jpgJukeCost3.jpgOp de hoesfoto poseert hij achter precies dezelfde camera als die van de fotograaf, Chris Gabrin. Die heeft eens in een interview gezegd dat Costello hem gevraagd had om tijdens de fotosessie voortdurend Hotel California van Eagles te draaien. Niet dat hij dat zo’n straffe song vond, integendeel. Het moest hem helpen om ‘pissed off and angry’ te kijken. Bij de eerste persingen leek er een fout gebeurd. De E van zijn voornaam en de T van de titel stonden niet op de hoes. En aan één kant was de kleurenbalk die drukkers gebruiken nog te zien. (foto 2). Neen, het karton was niet verkeerd afgeknipt, de fout bleek opzettelijk gemaakt, het was een grapje van de hoesontwerper Barney Bubbles. Mijn exemplaar komt uit een reeks die vergezeld ging van een single. ‘Free Album With This Single’ stond gekscherend op een sticker te lezen (foto 3). Op de B-kant van die single staat Neat, Neat, Neat van The Damned, op de A-kant zijn eigen compositie Stranger In The House, een regelrechte countrysleper die later nog in het Nederlands werd gecoverd door Erik Van Neygen. Hotel Stil Verdriet werd zijn titel, maar het refrein is letterlijk vertaald: “Er is een vreemdeling in huis en niemand kent hem (…) Maar iedereen zegt me: hij lijkt op jou.”  

Twee songs uit This Year’s Model bleven door de jaren heen publieksfavorieten tijdens Costelloconcerten. Het eerste nummer is (I Don’t Want To Go To) Chelsea, waarvan hij heeft gezegd dat het een doorslagje van The Kinks of The Who zou zijn geweest als Bruce Thomas er geen prachtige baslijn aan toegevoegd had. Ik hoor nochtans vooral de orgel van Steve Nieve. Het tweede nummer is Pump It Up, op het eerste gehoor een oproep om een draai te geven aan de volumeknop, maar in werkelijkheid een song met ‘double entendres’ over masturberen. Elvis Costello schreef het op de brandtrap van een hotel in Newcastle tijdens een tournee met andere artiesten van het label Stiff. Hij trok zich graag terug als zijn collega’s seks, drugs en rock-‘n-roll weer eens al te letterlijk namen. In zijn biografie ‘Unfaithful Music and Disappearing Ink’, die ik nog niet zo lang geleden hier als eens bewierookte, geeft hij toe inspiratie gevonden te hebben in Subterranean Homesick Blues van Bob Dylan. De Nobelprijswinnaar wist dat maar al te goed, maar reageerde daar niet op. Tot Costello jaren later Dylan eens ontmoette. “Ik snap niet”, zei de Bawb tegen Elvis, “dat die smeerlappen van U2 zo maar jouw song kunnen pikken.” Costello schrijft, zoals alleen hij kan schrijven en daarom vertaal ik het niet: “It took me a moment to know what he was talking about, and a moment more to realise that he was putting me on.”

De videoclips van (I Don’t Want To Go To) Chelsea en Pump It Up zijn op dezelfde dag en op dezelfde locatie gedraaid. De muzikanten droegen in beide filmpjes zelfs dezelfde kleren. En telkens is te zien dat de hand van bassist Bruce Thomas in een verband zat. Die had enkele weken eerder zijn vingers gesneden aan een kapotte fles en was een keer of zeven genaaid.  

 

Welkom aan de lezers die hier terechtkomen via www.internetgazet.be